×

Journalism

Γνώμες,άρθρα,απόψεις,συνεντεύξεις,παρα-πολιτικά και άλλα ενδιαφέροντα

Home

« »

Οι ηλικιωμένοι είναι περιττοί;

March 15, 20170

Μαίρη Ασλάνογλου

Περιττοί; Αν είναι δυνατόν! Οι μεγάλοι άνθρωποι, ποτέ δεν ήταν και δεν είναι περιττοί!! Οι δικοί μας και μη κι ο κάθε ηλικιωμένος, αλίμονο εάν ήταν περιττός. Οι γονείς μας, οι συγγενείς μας, οι γνωστοί κι οι άγνωστοι μας… Γιατί να είναι περιττοί; Γιατί να τους βλέπουμε και να τους νιώθουμε ως περιττούς; Γιατί;

Πρόσφατα φιλοξενήθηκα στο εξοχικό κάποιων φίλων . Είχαν μαζί τους και την ηλικιωμένη μητέρα τους. Κοιτάζοντας λοιπόν την αδύναμη κι ανήμπορη πλέον γυναίκα, ένοιωσα δέος γι αυτή και τη ζωή. Ερχόμαστε- μένουμε- ζούμε και τέλος φεύγουμε. Κι όμως η κυρία Ποτούλα παρ’ όλη την άνοια της, δεν την έχει εγκαταλείψει το συν-αίσθημα. Αξιοπρεπής , όπως ήταν άλλωστε πάντα, βιώνει τώρα την τρίτη ηλικία, με την ίδια αξιοπρέπεια που είχε και στα νιάτα της. Με χαμόγελο, αγάπη κι ευγνωμοσύνη για τη ζωή και τους ανθρώπους δίπλα της.

Τυχερή βέβαια, διότι δεν ήταν και δεν είναι περιττή για τα παιδιά της, τη νύφη της και τα εγγόνια της. Την φροντίζουν, την περιποιούνται και της συμπαραστέκονται… και το σημαντικότερο, της φέρονται ως ηλικιωμένη μητέρα- απέριττη κι όχι περιττή!!

  • Κι έτσι η γιαγιά Ποτούλα νιώθει ασφαλής μαζί τους και τους τραγουδάει, τους χαμογελάει και χαίρεται. Κι ας μην τους γνωρίζει κάποιες στιγμές κι ας μην θυμάται τα ονόματά τους.
  • Ξέρει όμως, νιώθει κι αισθάνεται ότι την βοηθούν με αγάπη, να ξεπεράσει όσο γίνεται πιο ανώδυνα την ανασφάλεια του άγνωστου που την περιμένει!! Κι έτσι, τη μαμά Ποτούλα δεν την ενοχλεί καθόλου που δεν έχει σωματική δύναμη πια… Διότι έχει το μπράτσο και το χέρι της Ελένης, της Άρτεμης, της Τζίας, του Μπάμπη κι όλων των άλλων!…

Ήταν ωραίο που κάποια στιγμή ο γιος της, μένοντας οι δύό τους, καθισμένοι στον καναπέ – και προφανώς αμήχανος τη ρώτησε; «Μάνα, τι ομάδα είσαι;» Μπράβο και ξανά μπράβο σε όλους! Όσο για την ηλικιωμένη μητέρα, γιαγιά, θεία … Έδωσε και παίρνει. Ευγενική ήταν και είναι.

Πάντως είναι πολύ συγκινητικό να βλέπεις όλους τους ανήμπορους, ηλικιωμένους με τ’ άσπρα μαλλιά τους να προσπαθούν να χαρούν κι άλλο λίγο στη ζωή τους. Να τους ακούς να λένε τις διάφορες σοφίες τους, που τους δίδαξε η ζωή και να περιμένουν με αγωνία και φόβο στα μάτια τη συνέχεια…

Κι από την άλλη εμείς να αναρωτιόμαστε μερικές φορές, εάν οι ηλικιωμένοι είναι περιττοί;!! Κι ευτυχώς, που είναι μερικές φορές!! Διότι τις περισσότερες ξέρουμε και γνωρίζουμε καλά πως μας είναι απέριττοι, χρήσιμοι κι ωφέλιμοι!!

Ας αποφασίσουμε λοιπόν να παίρνουμε λαίμαργα, αυτό που μας προσφέρουν απλόχερα! Για να μην μετανιώσουμε αργότερα, γιατί δεν το πήραμε; !! Διότι είναι μεγάλη εμπειρία η φροντίδα και η προσφορά στους ηλικιωμένους.

Σας διαβεβαιώνω!! Και μιλάω εκ πείρας πλέον!! Η καλή μου φίλη, η Μαρία, καθώς περπατούσε στο δρόμο μια μέρα , γυρνώντας από μια συνάντηση που είχε, σκέφτηκε προβληματισμένη κι αποφασισμένη μάλλον!! Θέλω, όταν γεράσω…. να ωριμάσω, χωρίς να σαπίσω… να κρατήσω την παιδικότητα μου – την αθωότητα – και την φρεσκάδα στο νου και στην ψυχή.

  • Το δέρμα μου να ρυτιδιάσει – να συρρικνωθεί- να σκληρύνει- και να προστατεύει τους εσωτερικούς καρπούς του!! Όπως το υγιές καρύδι, κρατά γερά και δυναμικά το φρέσκο κι ωφέλιμο καρπό του μέχρι το τέλος! Έτσι λέει η Μαρία λοιπόν, ότι ο άνθρωπος πρέπει να μοιάσει στο καρύδι!!! Και συμφωνώ απόλυτα μαζί της και την ευχαριστώ γι’ αυτή την εκπληκτική παρομοίωση της!!!

Σεβασμός, λοιπόν, στους ηλικιωμένους μας, ας παίρνουμε παραδείγματα, ας τους βοηθάμε κι ας τους δίνουμε το μπράτσο μας, να στηριχτούν, μια και δεν μπορούμε να στηριχθούμε στο δικό μας εμείς. Ας τους ξανακοιτάξουμε, κατάματα, με θάρρος, στήθος με στήθος κι ας αποφασίσουμε, να μην τους αποφεύγουμε!!

Δύναμη – αγάπη – στοργή… Δώσε για να σου δοθεί! Συμπάθεια – συμπαράσταση και συγκίνηση για όλους τους. Όλα είναι δανεικά – όλα είναι σημαντικά κι ασήμαντα. Ακόμα κι αν δεν τα καταλαβαίνουμε τώρα, θα τα νιώσουμε αργά ή γρήγορα.

Τελικά ότι ήσουν – γίνεσαι. Ότι έδωσες – παίρνεις. Όλοι οι μεγάλοι άνθρωποι το αξίζουν να τους δούμε λίγο πιο ζεστά και πιο γλυκά. Είναι καθήκον μας και όφελος μας!!

Συμπέρασμα: Οι ηλικιωμένοι δεν ήταν κι ούτε θα γίνουν ποτέ περιττοί!!! Ας τους σφίξουμε θερμά το χέρι σ’ έναν-έναν ξεχωριστά κι ας πάρουμε την απόφασή μας… Καλημέρα γιαγιά Ποτούλα, παππού Δημήτρη, μαμά Βασιλική …

Καλή Σαρακοστή και Καλό Πάσχα σε όλους μας!!!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *