×

Journalism

Γνώμες,άρθρα,απόψεις,συνεντεύξεις,παρα-πολιτικά και άλλα ενδιαφέροντα

Home

« »

Θέλουν ένα total reboot (γενική επανεκκίνηση) για την Ελλάδα

January 24, 20170

Μπάμπης Παπαδημητρίου

Ζητούν από την κυβέρνηση να κάνει τώρα όλα όσα θα πρέπει να γίνουν όταν θα έχει τελειώσει το τρίτο μνημόνιο, αλλά και όλα όσα δεν έγιναν από τότε που μπήκαμε στα μνημόνια. Το ζητούν ως τελεσίγραφο. Θέλουν ένα total reboot (γενική επανεκκίνηση) για την Ελλάδα.

Μόνον έτσι θα κλείσει η παρούσα αξιολόγηση, θα ολοκληρωθεί το παρόν πρόγραμμα και θα προγραμματίσουμε το επόμενο πρόγραμμα παρακολούθησης.

Η κυβέρνηση Τσίπρα μαθαίνει τώρα ότι το τρίτο μνημόνιο ήταν και θα παραμείνει «IMF friendly»!

Η άλλη εκδοχή παραμονής των Λαγκάρντ – Τόμσεν στην επιτήρηση της Ελλάδας θα μπορούσε να γίνει ακόμη και με ένα μικρό ποσό: 4-5 δισ. αντί των 6-8 δισ. που είχε αρχικώς συζητηθεί.

Μπορεί ο Πόουλ Τόμσεν να μην μπορεί να πατήσει το πόδι του στην Ελλάδα, κυρίως λόγω του μίσους που εκτρέφει εναντίον του η κυβέρνηση, το μήνυμα του Δανού όμως έχει φθάσει, από το Παρίσι, και είναι σαφές: «Εχετε καθυστερήσει 3 τουλάχιστον χρόνια όλες τις στοιχειώδεις αλλαγές. Είναι η ώρα να γίνουν όλα όσα είχαν, από το πρώτο και κυρίως το δεύτερο μνημόνιο, συμφωνηθεί».

Οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις (όλες!) και τα μέτρα διασφάλισης πλεονάσματος (ύψους 3,5% του ΑΕΠ) αποτελούν πλέον conditio sine qua non.

Που σημαίνει ότι η Αθήνα θα πρέπει να κάνει ό,τι έχει συμφωνηθεί και κατόπιν θα συζητηθεί η ολοκλήρωση του προγράμματος.

Οι μαξιμαλιστές έχουν βάλει τα καπίκια τους στο τραπέζι και ζητούν everything for nothing (τα πάντα χωρίς να δίνουν τίποτε), καθιστώντας ανυπόφορη την επιβίωση της κυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου τις ημέρες της κυβερνητικής επετείου τους.

Εκτός απ’ αυτήν την ατυχή τροπή της διαπραγμάτευσης, ο κύκλος του Μαξίμου δυσκολεύεται να κατανοήσει μια άλλη μείζονος σημασίας εξέλιξη. Οι αγορές είναι πλέον έτοιμες να αποτιμήσουν τις πιθανότητες να επιτύχει η Ελλάδα την έξοδό της στις διεθνείς κεφαλαιαγορές κατά τη λήξη του προγράμματος, δηλαδή ενάμιση χρόνο από σήμερα. Η αποτίμηση αυτή θα γινόταν αν η δεύτερη αξιολόγηση είχε εξελιχθεί «κανονικά» σε λίγους μήνες, όταν πρέπει να πάρουμε από τις αγορές τα χρήματα που είχαν συγκεντρωθεί από την δοκιμαστική έξοδο στις αγορές την άνοιξη του 2014.

Δουλειά των αγορών είναι να προεξοφλούν, να τιμολογούν και να τοποθετούν κεφάλαια, διαφορετικών βαθμίδων ρευστότητας και διασφάλισης. Χωρίς τη «σφραγίδα ΔΝΤ» η διεργασία αυτή γίνεται δυσκολότερη και ακριβότερη. Μόνον γι’ αυτόν τον λόγο, μια συνετή κυβέρνηση θα προτιμούσε να έχει το Ταμείο δίπλα της παρά απέναντί της. Είναι ευκόλως κατανοητό πως τις επόμενες ημέρες θα μάθουμε, όλοι, το περιεχόμενο της τακτικής έκθεσης (κατά το άρθρο IV του καταστατικού του ΔΝΤ).

Πέραν άλλων παρατηρήσεων, η έκθεση, που θα εξεταστεί και θα εγκριθεί από το διοικητικό συμβούλιο του οργανισμού, θα περιγράφει τις προϋποθέσεις και τις πιθανότητες να επιτύχει η Ελλάδα τον χρονικό και ουσιαστικό στόχο επιστροφής στην κανονικότητα των αγορών.

Ηδη, σε συζητήσεις μεταξύ ειδικών, η Ελλάδα χαρακτηρίζεται «α-μεταρρυθμίσιμη». Ενας τεχνοκρατικός νεολογισμός από αυτούς που δημιουργούν οι άνθρωποι των αγορών για να συνεννοούνται ευκολότερα όταν αναφέρονται σε όλα τα θέματα που, ενώ μπήκαν στην ατζέντα της απαραίτητης ελληνικής προσαρμογής, τραβούν σε μάκρος, μπερδεύονται σε απίθανους πολιτικούς υπολογισμούς για να υποκύψουν σε μία από τις προσφυγές στην κάλπη και τον «υπερήφανο λαό», ο οποίος, λένε οι «ξένοι», βυθίζεται συνεχώς χειρότερα στο τέλμα, με το οποίο τόσο πολύ δείχνουν να έχουν εξοικειωθεί οι πολιτικοί μας.

Από το 2009 μέχρι το 2015 οι πολιτικοί διοργάνωσαν εννέα προσφυγές στην κάλπη και δύο προεδρικές εκλογές, έναντι πέντε που θα έπρεπε να γίνουν υπό κανονικές συνθήκες.

Στην κυβέρνηση πιστεύουν ότι η ένταξη στο QE2, τη νομισματική αναχρηματοδότηση νέων ομολόγων από την ΕΚΤ, αποτελεί διαβατήριο εξόδου από το μνημόνιο. Βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο.

Οι επενδυτές βλέπουν, αντιθέτως, το ποτήρι μισοάδειο.

Αναρωτιούνται, για παράδειγμα, αν και πότε θα είναι πρόθυμοι οι οίκοι αξιολόγησης να δώσουν στο κράτος βαθμό φερεγγυότητας.

Μη ξεχνάμε ότι, πριν συμβεί αυτό, πρέπει να καταργηθούν τα capital controls.

Απαντήστε τώρα, νοερά, τι θα συμβεί στις τράπεζες αν, στις αμέσως επόμενες εβδομάδες, ανακτούσαμε το δικαίωμα να κάνουμε ό,τι θέλουμε τις αποταμιεύσεις μας!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *