×

Journalism

Γνώμες,άρθρα,απόψεις,συνεντεύξεις,παρα-πολιτικά και άλλα ενδιαφέροντα

Home

Articles

Stop στο “τουρκικό σύνδρομο φοβίας”

April 19, 20170

Του Παναγιώτη Λαφαζάνη

Μετά το οριακό και αμφισβητούμενο “Ναι” στο τουρκικό δημοψήφισμα, που αναδεικνύει μια κατακερματισμένη και με αβέβαιο μέλλον Τουρκία, ως αναδυόμενη δεσποτεία του Erdogan, γίνεται ακόμα πιο επιτακτική στην χώρα μας μια ανατροπή που θα μας βγάλει από τη μνημονιακή κηδεμονία και θα αναδείξει μια Ελλάδα κυρίαρχη, με ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική και με μια διαφορετική αντιμετώπιση της Τουρκίας, που θα βασίζεται στην ισοτιμία και τον πλήρη σεβασμό του διεθνούς δικαίου.

Είναι καιρός η χώρα μας να εγκαταλείψει τα σύνδρομα φοβίας έναντι της Τουρκίας και την αίσθηση ομηρίας απέναντι στην αναθεωρητική στρατηγική της, τα οποία διακατέχουν το ελληνικό πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο και τα οποία συχνά διανθίζονται από μέρους του με βλαπτικούς λεκτικούς λεονταρισμούς και επιζήμιες σπασμωδικές ενέργειες.

Επιπροσθέτως, αποτελεί όνειδος και έσχατη κατάπτωση για τις κατεστημένες δυνάμεις να χρησιμοποιούν διαχρονικά και κατά κόρον και ιδιαίτερα σήμερα, την τουρκική απειλή για να εκβιάζουν τον ελληνικό λαό στην υποταγή και την δουλοπρέπεια, επισείοντας αβάσιμα και διαρκώς πως το τίμημα της αποτίναξης της ιμπεριαλιστικής κηδεμονίας επί της χώρα μας θα έχει επικίνδυνες εθνικές συνέπειες λόγω της επιθετικής στάσης της Τουρκίας.

Σημειώνω, πάντως, την υποκρισία των ηγετικών κύκλων της ΕΕ, οι οποίοι αντιδρούν στο καθεστώς των υπερεξουσιών του Ερντογάν όχι για λόγους δημοκρατίας αλλά γιατί οι αντιδημοκρατικές εξελίξεις στην Τουρκία δεν βρίσκονται κάτω από τον πολιτικό και οικονομικό έλεγχό τους, όπως για παράδειγμα συμβαίνει με το σκληρό δικτατορικό καθεστώς του Σίσι στην Αίγυπτο αλλά και μια σειρά άλλων τυραννικών καθεστώτων στον μουσουλμανικό και αραβικό κόσμο, τα οποία ένθερμα υποστηρίζει το ευρωπαϊκό κατεστημένο.

Σήμερα, που η Ευρώπη παρακμάζει και χάνει έδαφος. Σήμερα, που ολόκληρη, σχεδόν, η περιοχή των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής γνωρίζει μια κλιμακούμενη και γεμάτη κινδύνους αποσταθεροποίηση, ενώ η Τουρκία, σε κρίση και κατακερματισμένη, τείνει να καταστεί πάλι ο μεγάλος ασθενής και το μεγάλο πρόβλημα στην περιοχή, η Ελλάδα χρειάζεται ακόμα περισσότερο νέους ριζοσπαστικούς προσανατολισμούς στην πορεία της και στην εξωτερικής της πολιτική.

Το συμπέρασμα για την χώρα μας από το δημοψήφισμα της Τουρκίας, συνίσταται σε ένα, ούτως ή άλλως, επίκαιρο μήνυμα για μια νέα Ελλάδα κυρίαρχη και ανεξάρτητη, χωρίς μνημόνια, λιτότητα και δορυφοριοποιήσεις, που θα ακολουθεί μια πολιτική ισότιμων σχέσεων με την Τουρκία, πράγματα που συνιστούν ακλόνητα θεμέλια για την ασφάλεια και την προκοπή της χώρας μας και την απόκτηση από μέρους της μιας νέας θέσης μεγάλης επιρροής στην ευρύτερη περιοχή μας για τη συνεργασία, την ειρήνη, την σταθερότητα και την υπεράσπιση της διεθνούς νομιμότητας.

Πολλά και σκοτεινά, όπως η σκοτεινή Πύλη του…Βρανδενβούργου

April 5, 20170

Γεώργιος Μαλούχος

Ηταν κυριολεκτικά και μεταφορικά η πιο σκοτεινή απόφαση που μπορούσε να ληφθεί αυτή του δημάρχου του Βερολίνου να μην φωταγωγήσει την Πύλη του Βρανδενβούργου με τα ρωσικά χρώματα ως ένδειξη αλληλεγγύης στην τραγωδία που χτύπησε την Αγία Πετρούπολη με το μαζικό τρομοκρατικό δολοφονικό χτύπημα το οποίο κόστισε τόσες ζωές αθώων ανθρώπων.

Η φωταγώγηση μεγάλων μνημείων σε πλήθος πρωτεύουσες έπειτα από τέτοιου είδους τραγωδίες έχει καταστεί μία άτυπη παράδοση τα τελευταία χρόνια, η οποία δυστυχώς επαναλαμβάνεται και επεκτείνεται συνεχώς – δυστυχώς γιατί το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τις επιθέσεις που προηγούνται των φωταγωγήσεων κατά κύριο λόγο από φανατικούς αντιδυτικούς μουσουλμάνους.

Μακάρι λοιπόν η παράδοση αυτή να έλειπε.

  • Όχι όμως για να λείψει η έκφραση αλληλεγγύης, όπως συμβαίνει τώρα με την πρωτεύουσα της Γερμανίας, αλλά για να έλειπαν τα χτυπήματα που φέρνουν αυτή την αλληλεγγύη.

Μα το να συμπεριφέρεται με αυτό τον τρόπο μια πόλη με τέτοια σημασία στο σημερινό κόσμο, είναι απλώς τραγικό. Και το να κρύβεται πίσω από το «επιχείρημα» ότι όλες τις άλλες φορές που φωταγωγήθηκε για αντίστοιχους λόγους το έκανε επειδή οι πόλεις που δέχθηκαν τα χτυπήματα ήταν αδελφοποιημένες με το Βερολίνο, είναι ακόμα χειρότερο: είναι τραγικά υποκριτικό, απέναντι σε μία τραγωδία που κόστισε αθώες ζωές.

Είναι επιπλέον και ψευδές, καθώς ούτε το Ορλάντο ούτε τα Ιεροσόλυμα ούτε άλλες πόλεις που δέχθηκαν επιθέσεις αλλά ίσχυσε στο Βερολίνο αυτή η άτυπη παράδοση είχαν αδελφοποιηθεί μαζί του. Το χείριστο όλων όμως είναι ότι κάνει πολιτική πάνω σε αθώα θύματα.

Θα μπορούσαν να μην κάνουν τίποτα στο Βερολίνο – αν δεν είχε εγερθεί το θέμα μέσα στην ίδια την πόλη.

Από τη στιγμή όμως που συνέβη αυτό, η στάση που επελέγη ήταν η πλέον απαράδεκτη δυνατή.

Το μόνο καλό ήταν ότι προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων μέσα στην ίδια τη Γερμανία.

Το Βερολίνο, πρωτεύουσα πόλη (και) της Πρωσίας, έχει μακρά και πολύ επώδυνη ιστορία με τη Ρωσία – και όχι μόνον ιστορία, υπάρχει και η σύγχρονη Κριμαία…

Αλλά το να τα θυμάται όλα αυτά με αυτόν τον τρόπο σε αυτή τη στιγμή λέει πάρα πολλά και σκοτεινά, όπως η σκοτεινή Πύλη του…

Η Ελλάδα αδειάζει από το καλύτερο δυναμικό της και το κενό καταλαμβάνουν διαταραγμένοι, κατιμάδες και κάθε λογής απατεώνες.

April 2, 20170

Μαρία Κατσουνάκη

Το «φαινόμενο Αρτέμη Σώρρα» θα ήταν λάθος να καταγραφεί στα χρονικά ως ακόμη μία περίπτωση μεγάλης απάτης που οδηγείται στην κάθαρση με την καταδίκη του δράστη και την έκδοση εντάλματος σύλληψης εναντίον του.

Και οι περισσότεροι από 12.000 πολίτες που προσκόμισαν σε διάφορες δημόσιες υπηρεσίες τις λεγόμενες «εξουσιοδοτήσεις» Σώρρα και αρνήθηκαν να πληρώσουν φόρους, ασφαλιστικές εισφορές και άλλες οφειλές προς το Δημόσιο; Και τα 184 γραφεία, σε όλη την Ελλάδα, της «Ελλήνων Συνέλευσις»; Και οι δεκάδες χιλιάδες μέλη του κινήματος – εγκληματικής οργάνωσης;

Οι απαντήσεις είναι έτοιμες από καιρό, αλλά δεν επαρκούν. Ιδιοτέλεια, κουτοπονηριά, (χρόνιος) εθισμός στην αρπαχτή, απαιδευσία, απελπισία, τρέλα, παρακμή, ό,τι και να αραδιάσει κανείς, οι αριθμοί είναι εκεί, αμείλικτοι. Χιλιάδες Eλληνες όχι μόνο στήριξαν αλλά ορισμένοι αντιδρούν και στην καταδίκη του φυγόποινου Σώρρα.

Η Ελλάδα αδειάζει από το καλύτερο δυναμικό της και το κενό καταλαμβάνουν διαταραγμένοι, κατιμάδες και κάθε λογής απατεώνες. Το κενό από τους εκατοντάδες χιλιάδες νέους επιστήμονες που γλίστρησαν εκτός της χώρας στη διάρκεια της κρίσης. Ας σκεφτούμε ένα κεφάλι με τριχόπτωση και μερικές ασύντακτες τούφες εδώ κι εκεί.

Το θέαμα αποκαρδιωτικό (ειδικά όταν κανείς προσπαθεί να το διορθώσει σπρώχνοντας μαλλιά, ερήμην της… κλίσης τους, εκεί που δεν υπάρχουν). Κενά στη δημόσια διοίκηση, ακατάλληλοι άνθρωποι σε θέσεις εξουσίας χωρίς καμία γνώση του ρόλου και της ευθύνης που αναλαμβάνουν, άστοχες επιλογές σε διοικητικά συμβούλια οργανισμών, που επιτείνουν το αίσθημα του ατελέσφορου και της αποτυχίας.

Η απαξίωση του κράτους και των λειτουργών του είναι μια άλλη, όχι ανεξάρτητη από την πρώτη, πτυχή του προβλήματος. Οι νέοι επιστήμονες δεν έφυγαν μόνο εξαιτίας της ανεργίας· η αναξιοκρατία είναι ανάμεσα στους πρώτους λόγους, σε σχετικές με το θέμα έρευνες.

Αθροίζοντας το «φαινόμενο Σώρρα», την απόσυρση της εμπιστοσύνης από ό,τι συναποτελεί το κράτος και την απουσία ικανών στελεχών σε κρίσιμους και αποφασιστικούς τομείς διοίκησης, αποκαλύπτεται μια επιθετική γύμνια.

Τι μπορεί να αντιστρέψει τις αλυσιδωτές αντιδράσεις της ελληνικής κρίσης, όσο η ιδεολογική ακαμψία, η ρηχότητα, η έξαρση του φαντασιακού θα τροφοδοτούν Σώρρες σε αυτόν τον τόπο;

Mε πόση μαεστρία γλείφουν εκεί που έφτυναν.

April 2, 20170

Πάσχος Μανδραβέλης

Ακόμη κι αν ήταν αλήθεια αυτό που είπε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ κ. Χρήστος Μαντάς, δεν ντράπηκε καθόλου να το εκστομίσει; Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Ν.Δ. κ. Νίκος Δένδιας κατήγγειλε στη Βουλή την τροπολογία «ρουσφέτι», σύμφωνα με την οποία θα αποζημιώνεται από τις τσέπες των φορολογούμενων ο όμιλος που διαχειρίζεται τον οδικό άξονα Κόρινθος – Τρίπολη – Καλαμάτα.

Ο όμιλος, του οποίου βασικός μέτοχος είναι η τεχνική εταιρεία Μπόμπολα, θα εισπράττει τα διόδια κι αν αυτά είναι λειψά θα τα συμπληρώνουν οι φορολογούμενοι από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων. «Τα ρουσφέτια στους εργολάβους που κάνετε έχουν θετικό ή αρνητικό δημοσιονομικό πρόσημο;», αναρωτήθηκε χαριτολογώντας ο κ. Δένδιας.

Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος, που έκανε καριέρα «πολεμώντας τη διαπλοκή» και αγκαλιάζοντας κάθε κίνημα τζαμπατζήδων «Δεν πληρώνω» στα διόδια, δεν ντράπηκε να πει: «Εμείς ενεργοποιούμε τον νόμο Σουφλιά από το 2007». Καλά, αυτοί δεν ήταν που κατήγγελλαν τους «νόμους της διαπλοκής» κι εξελέγησαν για να τους αλλάξουν;

Ορθώς ο βουλευτής του Ποταμιού Γιώργος Αμυράς κατήγγειλε ότι παλαιότερα ο ΣΥΡΙΖΑ ισχυριζόταν πως η συγκεκριμένη ρύθμιση που τώρα εφαρμόζει ήταν χαριστική. «Τι έγινε, κ. Μαντά; Εσείς, ως ΣΥΡΙΖΑ, είχατε καταγγείλει στη σύμβαση παραχώρησης αυτή τη διάταξη ως χαριστική. Λέγατε φτιάχνουν τους δρόμους για να κερδίζει ο κάθε Μπόμπολας· κι όταν θα χάνουν λεφτά, το Δημόσιο κι οι φορολογούμενοι θα τσοντάρουν στον κ. Μπόμπολα, κ. Μαντά;»

Δεν θα σταθούμε στην ουσία της ρύθμισης.

Είχαν ειπωθεί πολλά για τον καπιταλισμό δίχως ρίσκο που εξασφαλίζει το ελληνικό κράτος. Η ουσία όμως είναι το βαθύ έλλειμμα αιδούς από την κυβερνητική παράταξη, τα στελέχη και τους βουλευτές της· με πόση μαεστρία γλείφουν εκεί που έφτυναν.

Πως, έχοντας το διαβόητο «ηθικό πλεονέκτημα», μπορούν να δίνουν το ελεύθερο για απευθείας αναθέσεις εργολαβιών «κατά παρέκκλιση κάθε άλλης διάταξης (…) να συνάπτουν με τρίτους συμβάσεις εκτέλεσης έργων και προμήθειας αγαθών σχετικά με την αναδιαμόρφωση, επισκευή και εγκατάσταση εξοπλισμού ακινήτων της Γενικής Γραμματείας Πρόνοιας».

Το νομοσχέδιο στο οποίο εντάχθηκε η παραπάνω τροπολογία αφορούσε το «Εθνικό Μητρώο Φορτοεκφορτωτών».

Φορτοεκφορτωτών ηθικού πλεονεκτήματος; Δεν διευκρινιζόταν στην εισηγητική έκθεση.

Για την Ελλάδα μιλάει. Οχι για τη Μανωλάδα.

April 2, 20170

Παντελής Μπουκάλας

Κανένας, όποιας μικροκομματικής σκοπιμότητας κι αν είναι δεσμώτης, δεν μπορεί να χαίρεται, όταν η χώρα του καταδικάζεται επειδή ανέχτηκε τη δουλεμπορική εκμετάλλευση αναγκεμένων ανθρώπων. Χαιρεκακία εδώ δεν χωράει.

Η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων βαραίνει την Ελλάδα, όχι μόνο τη Μανωλάδα. Τον τόπο όλον, όχι μια μικρή περιοχή του. Την πολιτεία, όχι την κυβέρνησή της το 2013.

Τα καταναγκαστικά έργα στα οποία υποβλήθηκαν στα θερμοκήπια της φράουλας δεκάδες Μπανγκλαντεσιανοί μετανάστες, που δούλευαν από ήλιο σε ήλιο, με ένοπλους επιστάτες να μετρούν πόσες γουλιές νερό πίνουν, μας ντρόπιασαν όλους. Κι όχι μονάχα μία φορά.

Ντροπιαστήκαμε, θα ’πρεπε δηλαδή να νιώθουμε ντροπιασμένοι, όταν κάναμε πως δεν βλέπουμε τίποτε, εμείς, οι λεγόμενοι απλοί πολίτες, αλλά και οι αυτοδιοικητικές αρχές, και τα όργανα του νόμου.

Που δεν μπορεί, όλο και κάποια πληροφορία θα είχαν. Ντροπιαστήκαμε όταν ισχυριζόμασταν στα κανάλια ή στη Βουλή ότι τέτοια πράγματα συμβαίνουν μόνο στην Ηλεία, όχι και στη Θήβα, στο Αργος, στην Αρτα κ.λπ.· ότι αποτελούν μια ακραία περίπτωση, ένα έκτροπο, και δεν αποκαλύπτουν γενικότερες στάσεις, συμπεριφορές, αξιακούς κώδικες. Ντροπιαστήκαμε όταν παίρναμε όρκο στο Ευαγγέλιο και στη συνείδησή μας πως τα σκάγια έπεσαν από τον ουρανό πάνω στους «απειλητικούς» και «βίαιους» σκούρους.

Ντροπιαστήκαμε όταν πιαστήκαμε από την αθωωτική απόφαση του δικαστηρίου της Πάτρας για να ξαναπιάσουμε το υπνωτιστικό τροπάριο πως τα γονίδιά μας έχουν αντισώματα κατά του ρατσισμού. Και αρπαχτήκαμε από την απόφαση του Αρείου Πάγου να μην ασκήσει αναίρεση για να δηλώσουμε ανακουφισμένοι, ηθικά νικητές, καθαροί. Και να διακινήσουμε το σενάριο ότι τελικά επρόκειτο για προβοκάτσια, στημένη από τους γνωστούς ιδεοληπτικούς, με στόχο να αμαυρωθεί η εικόνα της χώρας.

Τι αποφάσισε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο;

Οτι «το κράτος παρέβη τις υποχρεώσεις του προκειμένου να αποτρέψει την εμπορία ανθρώπων, να προστατέψει τα θύματα, να διερευνήσει αποτελεσματικά τα διαπραχθέντα αδικήματα και να τιμωρήσει τους υπεύθυνους». Για την Ελλάδα μιλάει. Οχι για τη Μανωλάδα.

Οπως εμείς μνημονεύουμε τους ήρωες του 1821, έτσι άλλοι θα θυμούνται εμάς και τις επιλογές μας. Πώς, όμως;

March 25, 20170

Νίκος Κωνσταντάρας

Πλησιάζει η 200ή επέτειος της Ελληνικής Επανάστασης και οι Ελληνες βρίσκονται όχι σε μια ήρεμη και ώριμη πορεία μέσα στην κοινωνία των εθνών, αλλά πάλι σε αναστάτωση και διχασμό. Αυτή η πληγή είναι η αιτία πολλών δεινών –χρεοκοπιών και πολέμων– αλλά, ίσως, και ο λόγος που αυτό το μικρό έθνος σκληραγωγήθηκε και επιβίωσε μέσα στους αιώνες. Σήμερα, που ο κόσμος όλος βρίσκεται σε αναταραχή, είναι απαραίτητο το ένστικτο επιβίωσης των Ελλήνων να υπερισχύσει της αυτοκαταστροφικής σαγήνης του διχασμού.

Στην 196η επέτειο της Επανάστασης βρισκόμαστε πάλι σε μεγάλο σταυροδρόμι, χωρισμένοι σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα – όχι μόνο για όσα συμβαίνουν στην εποχή μας αλλά και σχετικά με το παρελθόν. Επιβεβαιώνουμε συνεχώς τα λόγια του Ουίλιαμ Φόκνερ, «το παρελθόν δεν είναι νεκρό, δεν είναι ούτε παρελθόν». Ετσι, για κάποιους, έως και οι αυριανοί εορτασμοί είναι κίβδηλοι. «Είναι ψέμα ότι ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ύψωσε πρώτος τη σημαία της Επανάστασης του 1821.

Οταν ο Παπαφλέσσας συναντήθηκε με τον Παλαιών Πατρών Γερμανό για να του πει ότι όλα ήταν έτοιμα για την Επανάσταση, ο τελευταίος άρχισε να τον βρίζει ότι είναι απατεώνας. Τη σημαία στην Πάτρα την ύψωσε ο λαϊκός ηγέτης Παναγιώτης Καρατζάς, τον οποίο δολοφόνησαν οι πρόκριτοι της Πάτρας», έγραψε σε επιστολή στους μαθητές το ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών, η συνδικαλιστική παράταξη του ΚΚΕ. «Η Επανάσταση του 1821 δεν ήταν μόνο πόλεμος ενάντια στον οθωμανικό δεσποτισμό», εξηγεί, αλλά είχε στόχο «ένα νέο, για την εποχή εκείνη, οικονομικό σύστημα» – τον καπιταλισμό.

Η αντιπαλότητα μεταξύ επαναστατών και καθεστωτικών, μεταξύ ντόπιων παλικαριών και ξενόδουλων συμφεροντολόγων, είναι μια σταθερά της ελληνικής πολιτικής σκηνής, με Δεξιά και Αριστερά να ανταλλάσσουν ρόλους και λεξιλόγιο με αξιοθαύμαστη ευκολία. Μνημειώδης επιβεβαίωση της κυριαρχίας αυτής της αντίληψης είναι η δήλωση υπουργού μετά την αθώωση όλων των κατηγορουμένων στην υπόθεση του Βατοπεδίου: «Τους λαοπρόβλητους ηγέτες τα ντόπια και ξένα συμφέροντα, οι νταβατζήδες της διαπλοκής, οι λακέδες και τα γιουσουφάκια της ενημέρωσης προσπαθούν να εξουδετερώσουν με κάθε τρόπο.

Αυτό συνέβη με τον Κώστα Καραμανλή, αυτό συμβαίνει και σήμερα με τον Αλέξη Τσίπρα». Δεξιά-Αριστερά, σήμερα-χθες, αντάρτες-υπουργοί, ανίψια-ακτιβιστές, όλα και όλοι γίνονται ένα στον μύλο του σεναρίου όπου λίγοι «αληθινοί Ελληνες» δίνουν τη μάχη εναντίον ξένων εχθρών και των «λακέδων» τους, για την τιμή των Ελλήνων.

Από τον εμφύλιο σπαραγμό την εποχή της Επανάστασης, που παραλίγο να κοστίσει την ελευθερία των Ελλήνων, έως τη σημερινή αντιπαλότητα μεταξύ «μνημονιακών» και αυτόκλητων «πατριωτών», που υπονομεύει τις προσπάθειες ανόρθωσης της χώρας, μέσα σε «κοιλάδα σκιάς θανάτου» περπατάμε, παγιδευμένοι σε ρόλους και πλοκή που ελάχιστη σημασία έχουν για τους Ελληνες σήμερα.

Εξοικειωθήκαμε με τον θάνατο επειδή συχνά είχε το πρόσωπο του αδελφού μας. Αυτό δεν κάνει τις ήττες λιγότερο οδυνηρές· δεν μας επιτρέπει να χτίσουμε πάνω σε επιτυχίες· δεν θα μας βοηθήσει να σταθούμε στον σημερινό κόσμο. Ας αναλογιστούμε την ευθύνη μας για την πορεία της χώρας τα επόμενα 200 χρόνια. Οπως εμείς μνημονεύουμε τους ήρωες του 1821, έτσι άλλοι θα θυμούνται εμάς και τις επιλογές μας. Πώς, όμως;

Κερδάμε παντού!

March 25, 20170

Τάκης Θεοδωρόπουλος

Στα παλιά εκείνα χρόνια την εκπαίδευση την καταδυνάστευαν οι λεγόμενοι «επιθεωρητές». Ανθρωποι βλοσυροί και ουδόλως ευπροσήγοροι έμπαιναν μέσα στην τάξη και κατέγραφαν. Την ημέρα εκείνη, θυμούνται όσοι έζησαν τον καιρό εκείνο, η τάξη είχε βάλει τα καλά της, ο καθηγητής είχε το σχετικό τρακ, οι δε μαθητές δεν τολμούσαν να βγάλουν κιχ.

Ο καιρός εκείνος έχει απαθανατισθεί στο περίφημο ανέκδοτο με το σκουλήκι. Η τάξη είχε διδαχθεί το σκουλήκι, ο επιθεωρητής ρώτησε κάποιον μαθητή για τον ελέφαντα, αυτός είπε ότι η προβοσκίδα του ελέφαντα είναι σαν το σκουλήκι και άρχισε να μιλάει για το σκουλήκι. Δεν ξέρω αν το ανέκδοτο διδάσκεται στα εργαστήρια σπουδών των κομματικών στελεχών, πάντως αποτελεί υπόδειγμα της κυρίαρχης πολιτικής ρητορείας. Μετά ήρθαν τα χρόνια της απελευθέρωσης από τους δυνάστες. Οι επιθεωρητές έπεσαν θύματα στον αγώνα του ΠΑΣΟΚ κατά της Δεξιάς.

Η Ελλάδα κάλπαζε στη λεωφόρο της προόδου και οι βλοσυροί επιθεωρητές αντικαταστάθηκαν από τους σχολικούς συμβούλους. Αυτοί ήσαν άνθρωποι φιλικοί προς το περιβάλλον, ευπροσήγοροι, χαμογελαστοί και βοηθούσαν τους καθηγητές να βοηθούν τους μαθητές στην αποστήθιση γνώσεων.

Το προοδευτικό γκαλόπ, όμως, στη χώρα μας δεν σταματάει ποτέ. Με το βλέμμα καρφωμένο στο μέλλον, σε αυτόν τον υπέροχο ορίζοντα που χαράζει για τους γόνους του ελληνισμού η «Ανεξάρτητη Αρχή Διασφάλισης της Ποιότητας στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση» –ο Θεός να σε φυλάει, παιδί μου, με τέτοιο όνομα– έκρινε πως ο τίτλος του σχολικού συμβούλου είναι ξεπερασμένος. Και τον αντικατέστησε με τον «Κριτικό Φίλο». Σας παρακαλώ. Η υπόθεση είναι σοβαρή και δεν αντιλαμβάνομαι τη θυμηδία που σας έχει καταλάβει. Τι σημαντικότερο από ένα φίλο ο οποίος σου ασκεί κριτική; Αρκεί να είναι καλοπροαίρετη και εποικοδομητική.

Αυτού του τύπου η κριτική ακόμη και στον σταλινισμό ήταν αποδεκτή. Δεδομένου δε ότι η Αρχή με το όνομα που εμπνέει αισιοδοξία και εμπιστοσύνη προκρίνει ως κυρίαρχη μορφή αξιολόγησης των εκπαιδευτικών την «αυτοαξιολόγηση», ο «Κριτικός Φίλος» θα εξηγεί στους εκπαιδευτικούς πώς να κάνουν την αυτοκριτική τους, η οποία ακόμη και επί σταλινισμού εθεωρείτο ως η ύψιστη μορφή κριτικής. Με τούτα και με κείνα θα βγει κάνας Ντάισελμπλουμ να πει ότι στις χώρες του Νότου η εκπαίδευση προωθείται διά της αυτοϊκανοποιήσεως, όμως τέτοιοι είναι αυτοί οι Βόρειοι. Μπερδεύουν τις λέξεις και τις έννοιες.

Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς. Την οργουελιανή Νεογλώσσα που εφευρίσκει διατυπώσεις για να ακυρώσει την πραγματικότητα, την οποία υποτίθεται περιγράφει; Ή την απύθμενη κουτοπονηριά; Διότι όλ’ αυτά υποτίθεται ότι γίνονται επειδή η αξιολόγηση στην εκπαίδευση είναι μνημονιακή υποχρέωση. Το καλύτερο το άφησα για το τέλος: τα μαθησιακά αποτελέσματα δεν θα αποτελούν κριτήριο αξιολόγησης. Επιτέλους. Ηρθε ο καιρός να αποσυνδεθεί η εκπαίδευση από τη μάθηση, που την καταδυναστεύει από αρχαιοτάτων χρόνων. Κερδάμε παντού.

Η ΕΥΡΩΠΗ, έντρομη μπροστά στο ΦΟΥΝΤΩΜΑ των φασιστικών και ακροδεξιών κομμάτων

March 15, 20170

Στα χέρια του Αλέξη η… μοίρα της Μέρκελ!

Η ζωή έχει πολλά γυρίσματα

ΑΥΤΑ που συμβαίνουν τα τελευταία 7 χρόνια στη χώρα μας και κυρίως αυτά που συμβαίνουν στην Ευρώπη τους τελευταίους μήνες, κανένας νους, από αυτούς που σχεδίασαν και ίδρυσαν την Ευρωπαϊκή Ένωση, σίγουρα δεν θα μπορούσε να είχε φανταστεί…

  • ΣΙΓΟΥΡΑ δε, ο Στρατηγός Σαρλ ντε Γκωλ και ο Γερμανός Κόνραντ Αντενάουερ θα στριφογυρίζουν στους τάφους τους και θα βρίζουν όλους τους σημερινούς Ευρωπαίους ηγέτες για το κατάντημα που έφεραν την… ενωμένη Ευρώπη…

ΟΤΑΝ οι Γάλλοι με τους Γερμανούς αποφάσισαν να ιδρύσουν την ΕΟΚ, η οποία μετεξελίχτηκε σε Ευρωπαϊκή Ένωση, πίστευαν ότι με αυτόν τον τρόπο θα εξασφαλιζόταν η οικονομική ευημερία της Ευρώπης, οι λαοί θα ζούσαν ενωμένοι και ευτυχισμένοι και το τέρας του φασισμού θα αποτελούσε οριστικά μαύρο παρελθόν…

ΚΑΙ δείτε τι συμβαίνει σήμερα…

ΟΛΕΣ οι Ευρωπαϊκές χώρες βρίσκονται οικονομικά υπό κατάρρευση, ίσως μόνο εκτός της Γερμανίας που τα κατάφερε και ληστεύει όλους τους άλλους λαούς.

ΣΕ όλα τα κράτη υψώνονται τείχη για να γλιτώσουν οι Ευρωπαϊκές χώρες από τα μεταναστευτικά κύματα, που δημιουργούν οι ευρωπαϊκές χώρες με τις επιθέσεις και τους βομβαρδισμούς τους στη Βόρειο Αφρική και την Μέση Ανατολή…

Είναι άγνωστος ο ακριβής αριθμός των πνιγμένων άτυχων προσφύγων και μεταναστών στο Αιγαίο και στην Μεσόγειο – πάντως πρόκειται για χιλιάδες μετανάστες που τα όνειρά τους τελείωσαν στα παγωμένα νερά – και κανένας δεν ξέρει όλες αυτές τις χιλιάδες των πνιγμένων ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΘΑΒΟΥΝ, ή εάν τους αφήνουν στη θάλασσα και τους τρώνε τα ψάρια, τα οποία στη συνέχεια τρώμε εμείς…

Η ΕΥΡΩΠΗ, έντρομη μπροστά στο ΦΟΥΝΤΩΜΑ των φασιστικών και ακροδεξιών κομμάτων που τα γιγαντώνουν συνεχώς εξαιτίας της Γερμανικής ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ και του τσαμπουκά του Σόιμπλε, έφθασε στο σημείο, η «Ευρώπη της Ελευθερίας» να απαγορεύσει στον Ερντογάν και τους υπουργούς του να μιλήσουν σε συγκέντρωση Τούρκων πολιτών, μόνιμων και νομίμως κατοικούντων σε ευρωπαϊκές πόλεις!!!

ΚΑΙ πολύ καλά τους έκαναν, γιατί τα μυαλά του Τούρκου προέδρου έχουν πάρει πολύ αέρα, αλλά αυτό που γίνεται, «ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» ούτε και έχει καμία σχέση με τη «διακίνηση ιδεών, ανθρώπων και προϊόντων στην κοινότητα», όπως προβλέπει η ιδρυτική συμφωνία της Ενωμένης Ευρώπης.

ΤΗΝ περίφημη «Αλληλεγγύη» που προβλέπει η συμφωνία της Ε.Ε., την ζει, φίλοι αναγνώστες, κάθε μέρα ολόκληρος ο ελληνικός λαός, με τα βάρβαρα μέτρα που αποφασίζονται – ερήμην της χώρας μας – και επιβάλλονται με… στρατιωτικές εντολές!!!

  • ΕΔΩ που έχουν φθάσει τα πράγματα, ελπίζουμε να καταλαβαίνει ο Αλέξης, όσο παράδοξο και να σας φαίνεται – ότι μέχρι να γίνουν οι εκλογές του Σεπτεμβρίου στην Γερμανία, ΚΡΑΤΑΕΙ στα χέρια του την ΤΥΧΗ της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Γιατί αν π.χ. δει να μεγαλώνει η… ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΑ των ξένων και συνεχίσουν να μας πιέζουν και να οδηγούν τη χώρα μας σε καταστροφικές ατραπούς, μια φράση να πει «ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ, ΤΟ ΕΧΕΤΕ ΠΑΡΑΞΗΛΩΣΕΙ, ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ» η Μέρκελ θα χάσει τις εκλογές και η Ευρωπαϊκή Ένωση θα διαλυθεί…».

Γιώργος Κουρής/Kontranews

Ο τουρκικός εκλογικός νόμος, απαγορεύει τις προεκλογικές εκδηλώσεις, στο εξωτερικό!

March 15, 20170

Παντελής Μπουκάλας

Οι επιδιώξεις του Ταγίπ Ερντογάν είναι σαφείς: Να κερδίσει το δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου και να αποσπάσει έτσι και νομότυπα όσες υπερεξουσίες ορέγεται η φιλοδοξία του, ένα τμήμα των οποίων το απολαμβάνει ήδη, μετατρέποντας το εναντίον του πραξικόπημα σε ευκαιρία. Σαφής είναι και η στρατηγική του: ποινικοποίηση της αντιπολιτευτικής δράσης, ή και σκέψης, στο εσωτερικό, με κύρια θύματα τη δημοσιογραφία και τους Κούρδους, και γενικώς όσους καταδικάζονται με συνοπτικές διαδικασίες σαν φιλογκιουλενιστές.

  • Και εξαγωγή «νευρικότητας» και νταηλίδικης ρητορικής κατ’ αρχάς στο Αιγαίο, εις βάρος της Ελλάδας, και κατόπιν στην Ευρωπαϊκή Ενωση, με κύριο στόχο την πριμοδότησή του από τις ψήφους των Γκρίζων Λύκων.

Εξάγει επίσης στη Δυτική Ευρώπη ο Τούρκος πρόεδρος την αξίωση να αναγνωριστούν σ’ αυτόν και στους υφισταμένους του (αλλά μόνο σ’ αυτούς, όχι βέβαια και στους υπερμάχους του «Οχι») δικαιώματα που ο ίδιος τα περιφρονεί σκαιά και τα στερεί από όσους τολμούν και τον αντιπολιτεύονται.

  • Με τα παράδοξά της πορεύεται πάντα η Ιστορία. Αλλο παράδοξο;
  • Ενώ ο κ. Ερντογάν καταγγέλλει την ισλαμοφοβία των Δυτικών, κάνει ό,τι μπορεί για να την καλλιεργήσει και να την οξύνει, επειδή τον συμφέρει εκλογικά.
  • Από καιρό άλλωστε καλλιεργεί και κάτι ακόμη: τον μύθο πως είναι ο ηγέτης όλου του Ισλάμ, σε Ανατολή και Δύση.

Αντίθετα, δύσκολα θα χαρακτηρίζονταν σαφείς οι επιδιώξεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης και καθαρή η στρατηγική της, η τακτική της έστω. Και συνολικά απέναντι στην Τουρκία και στην «ευρωπαϊκή προοπτική» της και ειδικά όσον αφορά τις προεκλογικές ομιλίες ερντογανικών αξιωματούχων στο εσωτερικό χωρών-μελών της.

Το προεκλογικό άγχος, επιδεινωμένο από την ανοδική πορεία των ακροδεξιών αντιμεταναστευτικών και αντιπροσφυγικών δυνάμεων, υπήρξε και εδώ καθοριστικό, ιδιαίτερα στην Ολλανδία και στη Γερμανία.

Οδήγησε λοιπόν σε απαγορευτικές αποφάσεις που μαρτυρούν φόβο, όχι εμπιστοσύνη στις αντοχές της δημοκρατίας, ακόμα κι όταν πρόκειται να υποστεί τη δοκιμασία της καπηλικής εκμετάλλευσής της από καθεστώτα ελάχιστα δημοκρατικά, όπως το τουρκικό.

Την ίδια στιγμή, η βαθύτερη και μονιμότερη αγωνία, όσον αφορά τη μοίρα της συμφωνίας Ε.Ε. – Τουρκίας για το προσφυγικό, την οποία ο δεύτερος συμβαλλόμενος χρησιμοποιεί εκβιαστικά, ανάγκασε τους ηγέτες της Γερμανίας και της Ολλανδίας και να μην καταγγείλουν τη φαλκίδευση των δημοκρατικών δικαιωμάτων στο εσωτερικό της Τουρκίας και να καταπιούν ουσιαστικά τη βαρύτατη προσβολή που συνιστούν για τις χώρες τους τα λεγόμενα του Ταγίπ Ερντογάν και των έξαλλων υπουργών του για «φασίστες» και «απομεινάρια του ναζισμού».

  • Ενα επιπλέον ιστορικό παράδοξο: να καταγγέλλουν για ναζισμό την Ολλανδία, θύμα των χιτλερικών, οι ηγέτες μιας χώρας, της Τουρκίας, που δεν διέπρεψε δα στον πόλεμο κατά του ναζισμού.

Παράδοξο τελευταίο: Ο τουρκικός εκλογικός νόμος απαγορεύει τις προεκλογικές εκδηλώσεις στο εξωτερικό.

Οταν «μιλούν» οι αριθμοί των 18 χρόνων της “εποχής ευρώ”

March 15, 20170

Μπάμπης Παπαδημητρίου

Από το 1999 έως και το 2016 είναι 18 χρόνια. Είναι πολλά. Αρκετά για να χαρακτηρίσουν μια εποχή. Πρόκειται για την εποχή του ευρώ. Μη συνδέσετε αυτή την αναδρομή με τον πάντοτε υπαρκτό κίνδυνο του Grexit, αλλά με το αντίστροφο, ότι δηλαδή πρόκειται για την περίοδο ασταθούς σταθεροποίησης, ατελούς εξωστρέφειας, ταχείας μεγέθυνσης αλλά και βαθιάς ύφεσης.

  • Μια περίοδος γεμάτη αντιφάσεις, επιτυχίες και αποτυχίες, πρόοδο και οπισθοδρόμηση, σίγουρα όμως συνέχειας στον δρόμο στον οποίο επανέφερε τη χώρα η επιστροφή στον κοινοβουλευτισμό και η εμπέδωση μια σύγχρονης συμμετοχικής δημοκρατίας με όσα, πολύ σοβαρά, προβλήματα συνέχισε και συνεχίζει να προκαλεί, ακόμη σήμερα, ο βαρύς κρατισμός που επικράτησε σε ολόκληρη τη μεταπολεμική περίοδο, χωρίς τον μετριασμό του οποίου δεν πρόκειται να επιτύχουμε μια αυτοτροφοδοτούμενη ανάπτυξη.

Θα σταθώ σε ένα και μόνον οικονομικό στοιχείο, πολύ σοβαρό, γνωρίζοντας βεβαίως ότι δεν εξαντλείται σε αυτό η αποτίμηση μιας τόσο μακράς περιόδου.

Να εξηγήσω προηγουμένως γιατί ξεκινώ με το 1999.

Είναι το πρώτο έτος πραγματικής νομισματικής σταθερότητας.

Τον Μάρτιο του ’98 η δραχμή αποκτά σταθερή ισοτιμία προς το ECU, την κοινή νομισματική μονάδα αναφοράς, που μετ’ ολίγον θα μετατραπεί σε ισοτιμία μετατροπής των πάντων με το νέο ευρωπαϊκό νόμισμα, το ευρώ. Παρόμοια περίοδο νομισματικής σταθερότητας έχουμε μόνον μεταξύ 1954 και 1972, ιδίας, κατά σύμπτωση, χρονικής διάρκειας.

Αυτά τα 18 χρόνια εύκολα χωρίζονται σε δύο περιόδους: δέκα χρόνια άνοδος, κάθοδος επί οκτώ χρόνια. Στην άνοδο τρέχαμε με μέσο όρο αύξησης του ΑΕΠ 9,5%, όταν μετρήσουμε σε αγοραίες σταθερές τιμές προηγούμενου έτους, μια μέτρηση που είναι κοντά σε αυτό που «καταλαβαίνει» κανείς στις καθημερινές συναλλαγές του.

  • Η άνοδος τελείωσε το 2008, όταν το εγχώριο προϊόν έφτασε τα 232 δισ. ευρώ που συγκρίνεται με τα 119 δισ. του 1998, επί του οποίου ξεκινά η δεκαετής αυτή περίοδος.
  • Προσθέσαμε 113 δισ. ή 95% ή μια μέση ανά έτος αύξηση κατά 9,5%. Εντυπωσιακό!
  • Στην κάθοδο πέσαμε το 2016 στα 175,7 δισ. ευρώ, χάσαμε δηλαδή 56 δισ. που ισοδυναμεί με μείωση κατά 24%, που σημαίνει μια πτώση με μέση ετήσια «ταχύτητα» 3%.

Εξίσου εντυπωσιακό!

Ας δούμε τώρα ολόκληρη τη 18ετή περίοδο.

Στο τέλος του 2016 είχαν προστεθεί 56,5 δισ. ευρώ επί του ΑΕΠ του 1998, που σημαίνει ότι, κατά μέσο ετήσιο όρο, η ικανότητα της χώρας να δημιουργεί νέο εισόδημα κάθε χρόνο μετρήθηκε στο 2,6%.

Καθόλου κακή επίδοση.

Αξίζει να σημειώσουμε, επιπλέον, ένα μέγεθος που αφορά τον μεγάλο αριθμό των πολιτών: το σύνολο των μισθωτών, αυτό που η Στατιστική μετράει ως «αμοιβές εξαρτημένης εργασίας».

Σε τρέχουσες τιμές, με τον πληθωρισμό δηλαδή, έχουμε αύξηση κατά 3,2% κάθε χρόνο, μιαν ολόκληρη εκατοστιαία μονάδα πάνω από το ίδιο τρέχον εγχώριο προϊόν.

Θα συμφωνήσετε ότι είναι εξίσου εντυπωσιακό!

1 2 3 4 5 6 11