×

Journalism

Γνώμες,άρθρα,απόψεις,συνεντεύξεις,παρα-πολιτικά και άλλα ενδιαφέροντα

Home

Articles

Οπως εμείς μνημονεύουμε τους ήρωες του 1821, έτσι άλλοι θα θυμούνται εμάς και τις επιλογές μας. Πώς, όμως;

March 25, 20170

Νίκος Κωνσταντάρας

Πλησιάζει η 200ή επέτειος της Ελληνικής Επανάστασης και οι Ελληνες βρίσκονται όχι σε μια ήρεμη και ώριμη πορεία μέσα στην κοινωνία των εθνών, αλλά πάλι σε αναστάτωση και διχασμό. Αυτή η πληγή είναι η αιτία πολλών δεινών –χρεοκοπιών και πολέμων– αλλά, ίσως, και ο λόγος που αυτό το μικρό έθνος σκληραγωγήθηκε και επιβίωσε μέσα στους αιώνες. Σήμερα, που ο κόσμος όλος βρίσκεται σε αναταραχή, είναι απαραίτητο το ένστικτο επιβίωσης των Ελλήνων να υπερισχύσει της αυτοκαταστροφικής σαγήνης του διχασμού.

Στην 196η επέτειο της Επανάστασης βρισκόμαστε πάλι σε μεγάλο σταυροδρόμι, χωρισμένοι σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα – όχι μόνο για όσα συμβαίνουν στην εποχή μας αλλά και σχετικά με το παρελθόν. Επιβεβαιώνουμε συνεχώς τα λόγια του Ουίλιαμ Φόκνερ, «το παρελθόν δεν είναι νεκρό, δεν είναι ούτε παρελθόν». Ετσι, για κάποιους, έως και οι αυριανοί εορτασμοί είναι κίβδηλοι. «Είναι ψέμα ότι ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ύψωσε πρώτος τη σημαία της Επανάστασης του 1821.

Οταν ο Παπαφλέσσας συναντήθηκε με τον Παλαιών Πατρών Γερμανό για να του πει ότι όλα ήταν έτοιμα για την Επανάσταση, ο τελευταίος άρχισε να τον βρίζει ότι είναι απατεώνας. Τη σημαία στην Πάτρα την ύψωσε ο λαϊκός ηγέτης Παναγιώτης Καρατζάς, τον οποίο δολοφόνησαν οι πρόκριτοι της Πάτρας», έγραψε σε επιστολή στους μαθητές το ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών, η συνδικαλιστική παράταξη του ΚΚΕ. «Η Επανάσταση του 1821 δεν ήταν μόνο πόλεμος ενάντια στον οθωμανικό δεσποτισμό», εξηγεί, αλλά είχε στόχο «ένα νέο, για την εποχή εκείνη, οικονομικό σύστημα» – τον καπιταλισμό.

Η αντιπαλότητα μεταξύ επαναστατών και καθεστωτικών, μεταξύ ντόπιων παλικαριών και ξενόδουλων συμφεροντολόγων, είναι μια σταθερά της ελληνικής πολιτικής σκηνής, με Δεξιά και Αριστερά να ανταλλάσσουν ρόλους και λεξιλόγιο με αξιοθαύμαστη ευκολία. Μνημειώδης επιβεβαίωση της κυριαρχίας αυτής της αντίληψης είναι η δήλωση υπουργού μετά την αθώωση όλων των κατηγορουμένων στην υπόθεση του Βατοπεδίου: «Τους λαοπρόβλητους ηγέτες τα ντόπια και ξένα συμφέροντα, οι νταβατζήδες της διαπλοκής, οι λακέδες και τα γιουσουφάκια της ενημέρωσης προσπαθούν να εξουδετερώσουν με κάθε τρόπο.

Αυτό συνέβη με τον Κώστα Καραμανλή, αυτό συμβαίνει και σήμερα με τον Αλέξη Τσίπρα». Δεξιά-Αριστερά, σήμερα-χθες, αντάρτες-υπουργοί, ανίψια-ακτιβιστές, όλα και όλοι γίνονται ένα στον μύλο του σεναρίου όπου λίγοι «αληθινοί Ελληνες» δίνουν τη μάχη εναντίον ξένων εχθρών και των «λακέδων» τους, για την τιμή των Ελλήνων.

Από τον εμφύλιο σπαραγμό την εποχή της Επανάστασης, που παραλίγο να κοστίσει την ελευθερία των Ελλήνων, έως τη σημερινή αντιπαλότητα μεταξύ «μνημονιακών» και αυτόκλητων «πατριωτών», που υπονομεύει τις προσπάθειες ανόρθωσης της χώρας, μέσα σε «κοιλάδα σκιάς θανάτου» περπατάμε, παγιδευμένοι σε ρόλους και πλοκή που ελάχιστη σημασία έχουν για τους Ελληνες σήμερα.

Εξοικειωθήκαμε με τον θάνατο επειδή συχνά είχε το πρόσωπο του αδελφού μας. Αυτό δεν κάνει τις ήττες λιγότερο οδυνηρές· δεν μας επιτρέπει να χτίσουμε πάνω σε επιτυχίες· δεν θα μας βοηθήσει να σταθούμε στον σημερινό κόσμο. Ας αναλογιστούμε την ευθύνη μας για την πορεία της χώρας τα επόμενα 200 χρόνια. Οπως εμείς μνημονεύουμε τους ήρωες του 1821, έτσι άλλοι θα θυμούνται εμάς και τις επιλογές μας. Πώς, όμως;

Κερδάμε παντού!

March 25, 20170

Τάκης Θεοδωρόπουλος

Στα παλιά εκείνα χρόνια την εκπαίδευση την καταδυνάστευαν οι λεγόμενοι «επιθεωρητές». Ανθρωποι βλοσυροί και ουδόλως ευπροσήγοροι έμπαιναν μέσα στην τάξη και κατέγραφαν. Την ημέρα εκείνη, θυμούνται όσοι έζησαν τον καιρό εκείνο, η τάξη είχε βάλει τα καλά της, ο καθηγητής είχε το σχετικό τρακ, οι δε μαθητές δεν τολμούσαν να βγάλουν κιχ.

Ο καιρός εκείνος έχει απαθανατισθεί στο περίφημο ανέκδοτο με το σκουλήκι. Η τάξη είχε διδαχθεί το σκουλήκι, ο επιθεωρητής ρώτησε κάποιον μαθητή για τον ελέφαντα, αυτός είπε ότι η προβοσκίδα του ελέφαντα είναι σαν το σκουλήκι και άρχισε να μιλάει για το σκουλήκι. Δεν ξέρω αν το ανέκδοτο διδάσκεται στα εργαστήρια σπουδών των κομματικών στελεχών, πάντως αποτελεί υπόδειγμα της κυρίαρχης πολιτικής ρητορείας. Μετά ήρθαν τα χρόνια της απελευθέρωσης από τους δυνάστες. Οι επιθεωρητές έπεσαν θύματα στον αγώνα του ΠΑΣΟΚ κατά της Δεξιάς.

Η Ελλάδα κάλπαζε στη λεωφόρο της προόδου και οι βλοσυροί επιθεωρητές αντικαταστάθηκαν από τους σχολικούς συμβούλους. Αυτοί ήσαν άνθρωποι φιλικοί προς το περιβάλλον, ευπροσήγοροι, χαμογελαστοί και βοηθούσαν τους καθηγητές να βοηθούν τους μαθητές στην αποστήθιση γνώσεων.

Το προοδευτικό γκαλόπ, όμως, στη χώρα μας δεν σταματάει ποτέ. Με το βλέμμα καρφωμένο στο μέλλον, σε αυτόν τον υπέροχο ορίζοντα που χαράζει για τους γόνους του ελληνισμού η «Ανεξάρτητη Αρχή Διασφάλισης της Ποιότητας στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση» –ο Θεός να σε φυλάει, παιδί μου, με τέτοιο όνομα– έκρινε πως ο τίτλος του σχολικού συμβούλου είναι ξεπερασμένος. Και τον αντικατέστησε με τον «Κριτικό Φίλο». Σας παρακαλώ. Η υπόθεση είναι σοβαρή και δεν αντιλαμβάνομαι τη θυμηδία που σας έχει καταλάβει. Τι σημαντικότερο από ένα φίλο ο οποίος σου ασκεί κριτική; Αρκεί να είναι καλοπροαίρετη και εποικοδομητική.

Αυτού του τύπου η κριτική ακόμη και στον σταλινισμό ήταν αποδεκτή. Δεδομένου δε ότι η Αρχή με το όνομα που εμπνέει αισιοδοξία και εμπιστοσύνη προκρίνει ως κυρίαρχη μορφή αξιολόγησης των εκπαιδευτικών την «αυτοαξιολόγηση», ο «Κριτικός Φίλος» θα εξηγεί στους εκπαιδευτικούς πώς να κάνουν την αυτοκριτική τους, η οποία ακόμη και επί σταλινισμού εθεωρείτο ως η ύψιστη μορφή κριτικής. Με τούτα και με κείνα θα βγει κάνας Ντάισελμπλουμ να πει ότι στις χώρες του Νότου η εκπαίδευση προωθείται διά της αυτοϊκανοποιήσεως, όμως τέτοιοι είναι αυτοί οι Βόρειοι. Μπερδεύουν τις λέξεις και τις έννοιες.

Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς. Την οργουελιανή Νεογλώσσα που εφευρίσκει διατυπώσεις για να ακυρώσει την πραγματικότητα, την οποία υποτίθεται περιγράφει; Ή την απύθμενη κουτοπονηριά; Διότι όλ’ αυτά υποτίθεται ότι γίνονται επειδή η αξιολόγηση στην εκπαίδευση είναι μνημονιακή υποχρέωση. Το καλύτερο το άφησα για το τέλος: τα μαθησιακά αποτελέσματα δεν θα αποτελούν κριτήριο αξιολόγησης. Επιτέλους. Ηρθε ο καιρός να αποσυνδεθεί η εκπαίδευση από τη μάθηση, που την καταδυναστεύει από αρχαιοτάτων χρόνων. Κερδάμε παντού.

Η ΕΥΡΩΠΗ, έντρομη μπροστά στο ΦΟΥΝΤΩΜΑ των φασιστικών και ακροδεξιών κομμάτων

March 15, 20170

Στα χέρια του Αλέξη η… μοίρα της Μέρκελ!

Η ζωή έχει πολλά γυρίσματα

ΑΥΤΑ που συμβαίνουν τα τελευταία 7 χρόνια στη χώρα μας και κυρίως αυτά που συμβαίνουν στην Ευρώπη τους τελευταίους μήνες, κανένας νους, από αυτούς που σχεδίασαν και ίδρυσαν την Ευρωπαϊκή Ένωση, σίγουρα δεν θα μπορούσε να είχε φανταστεί…

  • ΣΙΓΟΥΡΑ δε, ο Στρατηγός Σαρλ ντε Γκωλ και ο Γερμανός Κόνραντ Αντενάουερ θα στριφογυρίζουν στους τάφους τους και θα βρίζουν όλους τους σημερινούς Ευρωπαίους ηγέτες για το κατάντημα που έφεραν την… ενωμένη Ευρώπη…

ΟΤΑΝ οι Γάλλοι με τους Γερμανούς αποφάσισαν να ιδρύσουν την ΕΟΚ, η οποία μετεξελίχτηκε σε Ευρωπαϊκή Ένωση, πίστευαν ότι με αυτόν τον τρόπο θα εξασφαλιζόταν η οικονομική ευημερία της Ευρώπης, οι λαοί θα ζούσαν ενωμένοι και ευτυχισμένοι και το τέρας του φασισμού θα αποτελούσε οριστικά μαύρο παρελθόν…

ΚΑΙ δείτε τι συμβαίνει σήμερα…

ΟΛΕΣ οι Ευρωπαϊκές χώρες βρίσκονται οικονομικά υπό κατάρρευση, ίσως μόνο εκτός της Γερμανίας που τα κατάφερε και ληστεύει όλους τους άλλους λαούς.

ΣΕ όλα τα κράτη υψώνονται τείχη για να γλιτώσουν οι Ευρωπαϊκές χώρες από τα μεταναστευτικά κύματα, που δημιουργούν οι ευρωπαϊκές χώρες με τις επιθέσεις και τους βομβαρδισμούς τους στη Βόρειο Αφρική και την Μέση Ανατολή…

Είναι άγνωστος ο ακριβής αριθμός των πνιγμένων άτυχων προσφύγων και μεταναστών στο Αιγαίο και στην Μεσόγειο – πάντως πρόκειται για χιλιάδες μετανάστες που τα όνειρά τους τελείωσαν στα παγωμένα νερά – και κανένας δεν ξέρει όλες αυτές τις χιλιάδες των πνιγμένων ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΘΑΒΟΥΝ, ή εάν τους αφήνουν στη θάλασσα και τους τρώνε τα ψάρια, τα οποία στη συνέχεια τρώμε εμείς…

Η ΕΥΡΩΠΗ, έντρομη μπροστά στο ΦΟΥΝΤΩΜΑ των φασιστικών και ακροδεξιών κομμάτων που τα γιγαντώνουν συνεχώς εξαιτίας της Γερμανικής ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ και του τσαμπουκά του Σόιμπλε, έφθασε στο σημείο, η «Ευρώπη της Ελευθερίας» να απαγορεύσει στον Ερντογάν και τους υπουργούς του να μιλήσουν σε συγκέντρωση Τούρκων πολιτών, μόνιμων και νομίμως κατοικούντων σε ευρωπαϊκές πόλεις!!!

ΚΑΙ πολύ καλά τους έκαναν, γιατί τα μυαλά του Τούρκου προέδρου έχουν πάρει πολύ αέρα, αλλά αυτό που γίνεται, «ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» ούτε και έχει καμία σχέση με τη «διακίνηση ιδεών, ανθρώπων και προϊόντων στην κοινότητα», όπως προβλέπει η ιδρυτική συμφωνία της Ενωμένης Ευρώπης.

ΤΗΝ περίφημη «Αλληλεγγύη» που προβλέπει η συμφωνία της Ε.Ε., την ζει, φίλοι αναγνώστες, κάθε μέρα ολόκληρος ο ελληνικός λαός, με τα βάρβαρα μέτρα που αποφασίζονται – ερήμην της χώρας μας – και επιβάλλονται με… στρατιωτικές εντολές!!!

  • ΕΔΩ που έχουν φθάσει τα πράγματα, ελπίζουμε να καταλαβαίνει ο Αλέξης, όσο παράδοξο και να σας φαίνεται – ότι μέχρι να γίνουν οι εκλογές του Σεπτεμβρίου στην Γερμανία, ΚΡΑΤΑΕΙ στα χέρια του την ΤΥΧΗ της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Γιατί αν π.χ. δει να μεγαλώνει η… ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΑ των ξένων και συνεχίσουν να μας πιέζουν και να οδηγούν τη χώρα μας σε καταστροφικές ατραπούς, μια φράση να πει «ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ, ΤΟ ΕΧΕΤΕ ΠΑΡΑΞΗΛΩΣΕΙ, ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ» η Μέρκελ θα χάσει τις εκλογές και η Ευρωπαϊκή Ένωση θα διαλυθεί…».

Γιώργος Κουρής/Kontranews

Ο τουρκικός εκλογικός νόμος, απαγορεύει τις προεκλογικές εκδηλώσεις, στο εξωτερικό!

March 15, 20170

Παντελής Μπουκάλας

Οι επιδιώξεις του Ταγίπ Ερντογάν είναι σαφείς: Να κερδίσει το δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου και να αποσπάσει έτσι και νομότυπα όσες υπερεξουσίες ορέγεται η φιλοδοξία του, ένα τμήμα των οποίων το απολαμβάνει ήδη, μετατρέποντας το εναντίον του πραξικόπημα σε ευκαιρία. Σαφής είναι και η στρατηγική του: ποινικοποίηση της αντιπολιτευτικής δράσης, ή και σκέψης, στο εσωτερικό, με κύρια θύματα τη δημοσιογραφία και τους Κούρδους, και γενικώς όσους καταδικάζονται με συνοπτικές διαδικασίες σαν φιλογκιουλενιστές.

  • Και εξαγωγή «νευρικότητας» και νταηλίδικης ρητορικής κατ’ αρχάς στο Αιγαίο, εις βάρος της Ελλάδας, και κατόπιν στην Ευρωπαϊκή Ενωση, με κύριο στόχο την πριμοδότησή του από τις ψήφους των Γκρίζων Λύκων.

Εξάγει επίσης στη Δυτική Ευρώπη ο Τούρκος πρόεδρος την αξίωση να αναγνωριστούν σ’ αυτόν και στους υφισταμένους του (αλλά μόνο σ’ αυτούς, όχι βέβαια και στους υπερμάχους του «Οχι») δικαιώματα που ο ίδιος τα περιφρονεί σκαιά και τα στερεί από όσους τολμούν και τον αντιπολιτεύονται.

  • Με τα παράδοξά της πορεύεται πάντα η Ιστορία. Αλλο παράδοξο;
  • Ενώ ο κ. Ερντογάν καταγγέλλει την ισλαμοφοβία των Δυτικών, κάνει ό,τι μπορεί για να την καλλιεργήσει και να την οξύνει, επειδή τον συμφέρει εκλογικά.
  • Από καιρό άλλωστε καλλιεργεί και κάτι ακόμη: τον μύθο πως είναι ο ηγέτης όλου του Ισλάμ, σε Ανατολή και Δύση.

Αντίθετα, δύσκολα θα χαρακτηρίζονταν σαφείς οι επιδιώξεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης και καθαρή η στρατηγική της, η τακτική της έστω. Και συνολικά απέναντι στην Τουρκία και στην «ευρωπαϊκή προοπτική» της και ειδικά όσον αφορά τις προεκλογικές ομιλίες ερντογανικών αξιωματούχων στο εσωτερικό χωρών-μελών της.

Το προεκλογικό άγχος, επιδεινωμένο από την ανοδική πορεία των ακροδεξιών αντιμεταναστευτικών και αντιπροσφυγικών δυνάμεων, υπήρξε και εδώ καθοριστικό, ιδιαίτερα στην Ολλανδία και στη Γερμανία.

Οδήγησε λοιπόν σε απαγορευτικές αποφάσεις που μαρτυρούν φόβο, όχι εμπιστοσύνη στις αντοχές της δημοκρατίας, ακόμα κι όταν πρόκειται να υποστεί τη δοκιμασία της καπηλικής εκμετάλλευσής της από καθεστώτα ελάχιστα δημοκρατικά, όπως το τουρκικό.

Την ίδια στιγμή, η βαθύτερη και μονιμότερη αγωνία, όσον αφορά τη μοίρα της συμφωνίας Ε.Ε. – Τουρκίας για το προσφυγικό, την οποία ο δεύτερος συμβαλλόμενος χρησιμοποιεί εκβιαστικά, ανάγκασε τους ηγέτες της Γερμανίας και της Ολλανδίας και να μην καταγγείλουν τη φαλκίδευση των δημοκρατικών δικαιωμάτων στο εσωτερικό της Τουρκίας και να καταπιούν ουσιαστικά τη βαρύτατη προσβολή που συνιστούν για τις χώρες τους τα λεγόμενα του Ταγίπ Ερντογάν και των έξαλλων υπουργών του για «φασίστες» και «απομεινάρια του ναζισμού».

  • Ενα επιπλέον ιστορικό παράδοξο: να καταγγέλλουν για ναζισμό την Ολλανδία, θύμα των χιτλερικών, οι ηγέτες μιας χώρας, της Τουρκίας, που δεν διέπρεψε δα στον πόλεμο κατά του ναζισμού.

Παράδοξο τελευταίο: Ο τουρκικός εκλογικός νόμος απαγορεύει τις προεκλογικές εκδηλώσεις στο εξωτερικό.

Οταν «μιλούν» οι αριθμοί των 18 χρόνων της “εποχής ευρώ”

March 15, 20170

Μπάμπης Παπαδημητρίου

Από το 1999 έως και το 2016 είναι 18 χρόνια. Είναι πολλά. Αρκετά για να χαρακτηρίσουν μια εποχή. Πρόκειται για την εποχή του ευρώ. Μη συνδέσετε αυτή την αναδρομή με τον πάντοτε υπαρκτό κίνδυνο του Grexit, αλλά με το αντίστροφο, ότι δηλαδή πρόκειται για την περίοδο ασταθούς σταθεροποίησης, ατελούς εξωστρέφειας, ταχείας μεγέθυνσης αλλά και βαθιάς ύφεσης.

  • Μια περίοδος γεμάτη αντιφάσεις, επιτυχίες και αποτυχίες, πρόοδο και οπισθοδρόμηση, σίγουρα όμως συνέχειας στον δρόμο στον οποίο επανέφερε τη χώρα η επιστροφή στον κοινοβουλευτισμό και η εμπέδωση μια σύγχρονης συμμετοχικής δημοκρατίας με όσα, πολύ σοβαρά, προβλήματα συνέχισε και συνεχίζει να προκαλεί, ακόμη σήμερα, ο βαρύς κρατισμός που επικράτησε σε ολόκληρη τη μεταπολεμική περίοδο, χωρίς τον μετριασμό του οποίου δεν πρόκειται να επιτύχουμε μια αυτοτροφοδοτούμενη ανάπτυξη.

Θα σταθώ σε ένα και μόνον οικονομικό στοιχείο, πολύ σοβαρό, γνωρίζοντας βεβαίως ότι δεν εξαντλείται σε αυτό η αποτίμηση μιας τόσο μακράς περιόδου.

Να εξηγήσω προηγουμένως γιατί ξεκινώ με το 1999.

Είναι το πρώτο έτος πραγματικής νομισματικής σταθερότητας.

Τον Μάρτιο του ’98 η δραχμή αποκτά σταθερή ισοτιμία προς το ECU, την κοινή νομισματική μονάδα αναφοράς, που μετ’ ολίγον θα μετατραπεί σε ισοτιμία μετατροπής των πάντων με το νέο ευρωπαϊκό νόμισμα, το ευρώ. Παρόμοια περίοδο νομισματικής σταθερότητας έχουμε μόνον μεταξύ 1954 και 1972, ιδίας, κατά σύμπτωση, χρονικής διάρκειας.

Αυτά τα 18 χρόνια εύκολα χωρίζονται σε δύο περιόδους: δέκα χρόνια άνοδος, κάθοδος επί οκτώ χρόνια. Στην άνοδο τρέχαμε με μέσο όρο αύξησης του ΑΕΠ 9,5%, όταν μετρήσουμε σε αγοραίες σταθερές τιμές προηγούμενου έτους, μια μέτρηση που είναι κοντά σε αυτό που «καταλαβαίνει» κανείς στις καθημερινές συναλλαγές του.

  • Η άνοδος τελείωσε το 2008, όταν το εγχώριο προϊόν έφτασε τα 232 δισ. ευρώ που συγκρίνεται με τα 119 δισ. του 1998, επί του οποίου ξεκινά η δεκαετής αυτή περίοδος.
  • Προσθέσαμε 113 δισ. ή 95% ή μια μέση ανά έτος αύξηση κατά 9,5%. Εντυπωσιακό!
  • Στην κάθοδο πέσαμε το 2016 στα 175,7 δισ. ευρώ, χάσαμε δηλαδή 56 δισ. που ισοδυναμεί με μείωση κατά 24%, που σημαίνει μια πτώση με μέση ετήσια «ταχύτητα» 3%.

Εξίσου εντυπωσιακό!

Ας δούμε τώρα ολόκληρη τη 18ετή περίοδο.

Στο τέλος του 2016 είχαν προστεθεί 56,5 δισ. ευρώ επί του ΑΕΠ του 1998, που σημαίνει ότι, κατά μέσο ετήσιο όρο, η ικανότητα της χώρας να δημιουργεί νέο εισόδημα κάθε χρόνο μετρήθηκε στο 2,6%.

Καθόλου κακή επίδοση.

Αξίζει να σημειώσουμε, επιπλέον, ένα μέγεθος που αφορά τον μεγάλο αριθμό των πολιτών: το σύνολο των μισθωτών, αυτό που η Στατιστική μετράει ως «αμοιβές εξαρτημένης εργασίας».

Σε τρέχουσες τιμές, με τον πληθωρισμό δηλαδή, έχουμε αύξηση κατά 3,2% κάθε χρόνο, μιαν ολόκληρη εκατοστιαία μονάδα πάνω από το ίδιο τρέχον εγχώριο προϊόν.

Θα συμφωνήσετε ότι είναι εξίσου εντυπωσιακό!

Οι ηλικιωμένοι είναι περιττοί;

March 15, 20170

Μαίρη Ασλάνογλου

Περιττοί; Αν είναι δυνατόν! Οι μεγάλοι άνθρωποι, ποτέ δεν ήταν και δεν είναι περιττοί!! Οι δικοί μας και μη κι ο κάθε ηλικιωμένος, αλίμονο εάν ήταν περιττός. Οι γονείς μας, οι συγγενείς μας, οι γνωστοί κι οι άγνωστοι μας… Γιατί να είναι περιττοί; Γιατί να τους βλέπουμε και να τους νιώθουμε ως περιττούς; Γιατί;

Πρόσφατα φιλοξενήθηκα στο εξοχικό κάποιων φίλων . Είχαν μαζί τους και την ηλικιωμένη μητέρα τους. Κοιτάζοντας λοιπόν την αδύναμη κι ανήμπορη πλέον γυναίκα, ένοιωσα δέος γι αυτή και τη ζωή. Ερχόμαστε- μένουμε- ζούμε και τέλος φεύγουμε. Κι όμως η κυρία Ποτούλα παρ’ όλη την άνοια της, δεν την έχει εγκαταλείψει το συν-αίσθημα. Αξιοπρεπής , όπως ήταν άλλωστε πάντα, βιώνει τώρα την τρίτη ηλικία, με την ίδια αξιοπρέπεια που είχε και στα νιάτα της. Με χαμόγελο, αγάπη κι ευγνωμοσύνη για τη ζωή και τους ανθρώπους δίπλα της.

Τυχερή βέβαια, διότι δεν ήταν και δεν είναι περιττή για τα παιδιά της, τη νύφη της και τα εγγόνια της. Την φροντίζουν, την περιποιούνται και της συμπαραστέκονται… και το σημαντικότερο, της φέρονται ως ηλικιωμένη μητέρα- απέριττη κι όχι περιττή!!

  • Κι έτσι η γιαγιά Ποτούλα νιώθει ασφαλής μαζί τους και τους τραγουδάει, τους χαμογελάει και χαίρεται. Κι ας μην τους γνωρίζει κάποιες στιγμές κι ας μην θυμάται τα ονόματά τους.
  • Ξέρει όμως, νιώθει κι αισθάνεται ότι την βοηθούν με αγάπη, να ξεπεράσει όσο γίνεται πιο ανώδυνα την ανασφάλεια του άγνωστου που την περιμένει!! Κι έτσι, τη μαμά Ποτούλα δεν την ενοχλεί καθόλου που δεν έχει σωματική δύναμη πια… Διότι έχει το μπράτσο και το χέρι της Ελένης, της Άρτεμης, της Τζίας, του Μπάμπη κι όλων των άλλων!…

Ήταν ωραίο που κάποια στιγμή ο γιος της, μένοντας οι δύό τους, καθισμένοι στον καναπέ – και προφανώς αμήχανος τη ρώτησε; «Μάνα, τι ομάδα είσαι;» Μπράβο και ξανά μπράβο σε όλους! Όσο για την ηλικιωμένη μητέρα, γιαγιά, θεία … Έδωσε και παίρνει. Ευγενική ήταν και είναι.

Πάντως είναι πολύ συγκινητικό να βλέπεις όλους τους ανήμπορους, ηλικιωμένους με τ’ άσπρα μαλλιά τους να προσπαθούν να χαρούν κι άλλο λίγο στη ζωή τους. Να τους ακούς να λένε τις διάφορες σοφίες τους, που τους δίδαξε η ζωή και να περιμένουν με αγωνία και φόβο στα μάτια τη συνέχεια…

Κι από την άλλη εμείς να αναρωτιόμαστε μερικές φορές, εάν οι ηλικιωμένοι είναι περιττοί;!! Κι ευτυχώς, που είναι μερικές φορές!! Διότι τις περισσότερες ξέρουμε και γνωρίζουμε καλά πως μας είναι απέριττοι, χρήσιμοι κι ωφέλιμοι!!

Ας αποφασίσουμε λοιπόν να παίρνουμε λαίμαργα, αυτό που μας προσφέρουν απλόχερα! Για να μην μετανιώσουμε αργότερα, γιατί δεν το πήραμε; !! Διότι είναι μεγάλη εμπειρία η φροντίδα και η προσφορά στους ηλικιωμένους.

Σας διαβεβαιώνω!! Και μιλάω εκ πείρας πλέον!! Η καλή μου φίλη, η Μαρία, καθώς περπατούσε στο δρόμο μια μέρα , γυρνώντας από μια συνάντηση που είχε, σκέφτηκε προβληματισμένη κι αποφασισμένη μάλλον!! Θέλω, όταν γεράσω…. να ωριμάσω, χωρίς να σαπίσω… να κρατήσω την παιδικότητα μου – την αθωότητα – και την φρεσκάδα στο νου και στην ψυχή.

  • Το δέρμα μου να ρυτιδιάσει – να συρρικνωθεί- να σκληρύνει- και να προστατεύει τους εσωτερικούς καρπούς του!! Όπως το υγιές καρύδι, κρατά γερά και δυναμικά το φρέσκο κι ωφέλιμο καρπό του μέχρι το τέλος! Έτσι λέει η Μαρία λοιπόν, ότι ο άνθρωπος πρέπει να μοιάσει στο καρύδι!!! Και συμφωνώ απόλυτα μαζί της και την ευχαριστώ γι’ αυτή την εκπληκτική παρομοίωση της!!!

Σεβασμός, λοιπόν, στους ηλικιωμένους μας, ας παίρνουμε παραδείγματα, ας τους βοηθάμε κι ας τους δίνουμε το μπράτσο μας, να στηριχτούν, μια και δεν μπορούμε να στηριχθούμε στο δικό μας εμείς. Ας τους ξανακοιτάξουμε, κατάματα, με θάρρος, στήθος με στήθος κι ας αποφασίσουμε, να μην τους αποφεύγουμε!!

Δύναμη – αγάπη – στοργή… Δώσε για να σου δοθεί! Συμπάθεια – συμπαράσταση και συγκίνηση για όλους τους. Όλα είναι δανεικά – όλα είναι σημαντικά κι ασήμαντα. Ακόμα κι αν δεν τα καταλαβαίνουμε τώρα, θα τα νιώσουμε αργά ή γρήγορα.

Τελικά ότι ήσουν – γίνεσαι. Ότι έδωσες – παίρνεις. Όλοι οι μεγάλοι άνθρωποι το αξίζουν να τους δούμε λίγο πιο ζεστά και πιο γλυκά. Είναι καθήκον μας και όφελος μας!!

Συμπέρασμα: Οι ηλικιωμένοι δεν ήταν κι ούτε θα γίνουν ποτέ περιττοί!!! Ας τους σφίξουμε θερμά το χέρι σ’ έναν-έναν ξεχωριστά κι ας πάρουμε την απόφασή μας… Καλημέρα γιαγιά Ποτούλα, παππού Δημήτρη, μαμά Βασιλική …

Καλή Σαρακοστή και Καλό Πάσχα σε όλους μας!!!

Ο Πρόεδρος της Τριτοκοσμικής ΕΡΤ,απαντά στον εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ

March 5, 20170

«Αξιότιμε κύριε κοινοβουλευτικέ εκπρόσωπε του ΣΥΡΙΖΑ, Φίλε (;) Νίκο,

» Δεν απάντησα χτες στη δήλωσή σου περί τριτοκοσμικής ΕΡΤ, περιμένοντας σήμερα, μια διορθωτική δήλωση συγγνώμης εκ μέρους σου. Δεν το έκανες!

» Θλίψη, προσωπική απογοήτευση και πλήθος ερωτηματικών μου προκάλεσε η στάση σου! Χωρίς περιστροφές λοιπόν και σε εντελώς προσωπικό επίπεδο, ως καλλιτέχνης κυρίως, (χωρίς φυσικά να απεμπολώ την ιδιότητα του προέδρου) εξηγούμαι:

» Όπως καλά γνωρίζεις, οι εποπτεύοντες την ΕΡΤ υπουργοί, είναι τρεις: Ο υπουργός Οικονομικών, ο υπουργός Επικρατείας και Ψηφιακής Πολιτικής και ο υπουργός Πολιτισμού. Υπήρξες υπουργός Πολιτισμού εννέα μήνες μέχρι τις εκλογές του Σεπτεμβρίου. Τεράστια η ευθύνη σου λοιπόν στην περίπτωση αυτής της … κατρακύλας του οργανισμού που επόπτευες. Ούτε ίχνος αυτοκριτικής δεν άκουσα να συνοδεύει αυτήν την ισχυρή σου δήλωση.

» Ακολούθως και μέχρι τον πρόσφατο ανασχηματισμό, κατείχες τη θέση του αναπληρωτή υπουργού των Εξωτερικών. Καμία αιχμή δεν άφησες ποτέ, εξ όσων γνωρίζω, δημόσια ή στο πλαίσιο του Υπουργικού Συμβουλίου για την κατάσταση στην ΕΡΤ.

» Σήμερα, είσαι ένας εκ των τριών κοινοβουλευτικών εκπροσώπων του ΣΥΡΙΖΑ. Ποτέ δεν έθεσες το ζήτημα της… κατρακύλας της ΕΡΤ ζητώντας, ως όφειλες, να παρθούν μέτρα για την αντιμετώπιση αυτής της σοβαρής ‘εκτροπής’.

» Προς τι λοιπόν η τόσο συχνή παρουσία σου, ως εκπροσώπου του ‘Πρώτου Κόσμου’, στα τηλεοπτικά πάνελ αυτού του τριτοκοσμικού καναλιού; Ρητορικό το ερώτημα. Δεν περιμένω απάντηση.

» Ας είναι! Πόση χαρά, αλήθεια, προκάλεσες στους συνήθεις εχθρούς της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης, με τη χτεσινή σου τοποθέτηση; Και για αυτό το ερώτημα, δεν περιμένω απάντηση.

» Ένας σχολιαστής, φίλε (;) Νίκο, δικαιούται (το ‘δικαιούται’ για την οικονομία της συζήτησης) να κάνει την οποιαδήποτε κρίση-κριτική, έστω και χωρίς να ζυγίσει την κάθε του λέξη. Ένας πολιτικός και μάλιστα πρώτης γραμμής όμως, οφείλει μια πιο υπεύθυνη στάση.

» Πριν από 20 περίπου μέρες, ο εκπρόσωπος Τύπου του προέδρου της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, Μακάριος Λαζαρίδης, αποκάλεσε την ΕΡΤ ‘τηλεόραση της Βόρειας Κορέας’.

» Την ίδια μέρα, εκπροσώπησες την κυβέρνηση στην εκπομπή έρευνας του Πάνου Χαρίτου (όσο και αν ισχυρίζεσαι πως δε γίνονται τέτοιες εκπομπές στην ΕΡΤ) για τα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής. Χάρηκα την ευρυμάθειά σου και τις νηφάλιες απόψεις σου και σε παρακολούθησα να μιλάς επί ένα τρίωρο, μιας και ο εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας δε μας έκανε την τιμή (υπό το βάρος της κατηγορίας, μάλλον, του κυρίου Λαζαρίδη) να παρουσιαστεί στο Ραδιομέγαρο.

» Όχι Νίκο, η ΕΡΤ δεν βρίσκεται στο σημείο που ονειρευόμαστε, όσοι αγωνιστήκαμε να ανοίξει ξανά. Υπάρχουν λάθη, αστοχίες, παραλείψεις και ελλείψεις. Αυτά παλεύουμε να διορθώσουμε και θα συμφωνήσω με τον κάθε καλόπιστο πολίτη, πως η κοινωνία και απαιτητική είναι και βιαστική.

» Και πίστεψέ με, το παλεύουμε. Δεν βγαίνουμε κάθε μέρα νικητές. Δεν είμαστε όμως και απαθείς θεατές. Εσύ, που ξέρεις από πρώτο χέρι τις δυσκολίες, έπρεπε να είσαι ουσιαστικά κριτικός απέναντί μας και όχι άκριτα αφοριστικός. Δημιουργείς ερωτήματα με τη στάση σου!

» Με ειλικρίνεια μιλώντας, δεν ξέρω πού πραγματικά στοχεύεις. Μήπως για άλλη μια φορά (όπως πολλοί τελευταία κάνουν) χτυπάς το σαμάρι; Μήπως εκεί έξω, υπάρχει ένα κάπως θολό αριστερό ακροατήριο, με το οποίο θέλεις να συναντηθείς; Πάντως, το να θέλεις να μας… διορθώσεις με τέτοιους χαρακτηρισμούς, το θεωρώ μάλλον απίθανο!

» Δεν ξέρω! Και εκεί ακριβώς οφείλεται η θλίψη και η απογοήτευσή μου. Θα ζητήσω λοιπόν από τον διευθυντή ενημερωτικών εκπομπών, (αν και η σωστή διατύπωση για έναν Πρόεδρο τριτοκοσμικής ή «Βορειοκορεάτικης Ραδιοτηλεόρασης, είναι ‘Θα διατάξω’) να σε καλέσει αύριο στην… τριτοκοσμική (το ΕΡΤ για λόγους συντομίας παραλείπεται) να στοιχειοθετήσεις την κατηγορία σου, παρουσία δημοσιογράφων που εργάζονται και μοχθούν καθημερινά. Αν το θέλεις και με παρουσία της Διοίκησης.

» Πάντως στο φτωχό και σαστισμένο (από τη στάση σου) μυαλό μου, κυριαρχεί μια ανακοίνωση ποδοσφαιρικού αποτελέσματος (μιας και η ΕΡΤ σκοπεύει να μπει για τα καλά στη διεκδίκηση των μεγάλων αθλητικών γεγονότων): ‘Μακάριος-Νίκος, σημειώσατε χι’. Στο πιο ποιητικό θα έλεγα: ‘Μακάριος ο Νίκος εν τη αφελεία αυτού.’

» Και συμπληρώνω: Περιμένοντας, τον επόμενο πλειοδότη σε χαρακτηρισμούς. Και αυτός σίγουρα θα έρθει. Όχι όπως ο Γκοντό…

Διονύσης Τσακνής
(και για την ομοιοκαταληξία)
Πρόεδρος Τριτοκοσμικής

» ΥΓ Πάντως, την ΕΡΤ των 1000 χορηγιών (μέσα σε ενάμιση χρόνο) σε θέατρα, συναυλίες, εικαστικές εκθέσεις, επιστημονικά συνέδρια, και δραστηριότητες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, την ΕΡΤ με τα πέντε και πλέον εκατομμύρια ευρώ (τη μόνη από τα υπόλοιπα τηλεοπτικά κανάλια) που στηρίζει την οπτικοακουστική βιομηχανία της χώρας, την ΕΡΤ των εκατοντάδων συναυλιών σε όλη την Ελλάδα από τα τρία Μουσικά της Σύνολα με δωρεάν ή συμβολικό εισιτήριο, την ΕΡΤ που με τους περιφερειακούς σταθμούς της βρίσκεται δίπλα στις τοπικές κοινωνίες και τα προβλήματά τους, την ΕΡΤ του Αρχείου που καταγράφει την ιστορία και τον Ελληνικό πολιτισμό, την ΕΡΤ που μεταφέρει τη Φωνή της Ελλάδας, σε όλες τις γειτονιές του κόσμου, την ΕΡΤ των μεγάλων πολιτικών, πολιτιστικών και αθλητικών γεγονότων, ΤΡΙΤΟΚΟΣΜΙΚΗ ΔΕΝ ΤΗ ΛΕΣ!!!»

Η εποχή πολλούς θα διαψεύσει, καταπώς φαίνεται…

March 5, 20170

Κώστας Ντελέζος

Στις 20 του περασμένου Ιανουαρίου, ημέρα Παρασκευή, γύρω στις 5 το απόγευμα, ο γηραιός υπουργός Επικρατείας, παλαιός μηχανικός, με κουλτούρα μικροεργολάβου, συνοδευόμενος από τον υπουργό Ψηφιακής Πολιτικής και Δικτύων, υπεύθυνο για τα μέσα ενημέρωσης, υποδέχεται σε μια από τις αίθουσες συσκέψεων του Μεγάρου Μαξίμου οκτώ εκπροσώπους των τεσσάρων συστημικών τραπεζών.

Αντικείμενο της συνάντησης το πρόβλημα των χρεοκοπημένων μέσων ενημέρωσης και η αναζήτηση της δέουσας λύσης.

Ο πολυτάλαντος υπουργός κοιτάζει με ύφος τα οκτώ «γκρίζα κοστούμια» και αρχίζει να ξεδιπλώνει το μεγάλο σχέδιο.

«Εχουμε τη λύση για τα μέσα ενημέρωσης» λέει με στόμφο και προσθέτει υπομειδιώντας «έχουμε και τον επενδυτή».

«Θα φτιάξουμε τον Νέο Πήγασο συγχωνεύοντας τον Πήγασο, την Ιριδα, το Αργος, την Ευρώπη, τον ΔΟΛ και το Μega» αναφωνεί όλος υπερηφάνεια ο μεγάλος υπουργός, για να εξειδικεύσει στη συνέχεια ότι «θα βάλει 5 εκατ. ο εκδότης και άλλα 20 εκατ. ο επενδυτής για να γίνει η εξυγίανση και να επιτευχθεί η αναδιάρθρωση που απαιτείται με την αποχώρηση 700 εργαζομένων».

Σύμφωνα με το σχέδιο το νέο σχήμα θα ανελάμβανε το πολύ μέχρι 200 εκατ. ευρώ των περίπου 500 εκατ. που οφείλονται και έτσι κατά τον μέγα υπουργό θα μπορούσε ενοποιούμενο να αξιοποιήσει τις πολλές συνέργειες και να λειτουργήσει αποδοτικά.

Τα «γκρίζα κοστούμια» άρχισαν να αλληλοκοιτάζονται θορυβημένα μεταξύ τους, καθώς δεν πίστευαν στα αφτιά τους.

  • «Μα τα 25 εκατ. ευρώ δεν φτάνουν για την εξυγίανση μιας εκ των προβληματικών επιχειρήσεων» αντέτεινε ένας εκ των τραπεζιτών.
  • «Για να βγει το σχέδιο που μας προτείνετε χρειάζονται 80 με 100 εκατ. ευρώ» προσέθεσε ο ίδιος διερωτώμενος ποιος θα αποφασίσει «κούρεμα» 300 εκατ. στα μέσα ενημέρωσης.

Το αδιέξοδο ήταν προφανές.

Η μεγαλοφυής ιδέα κάηκε πριν καν διατυπωθεί και το σχέδιο για τη «συριζοποίηση» όλου του Τύπου το ίδιο.

Τα «γκρίζα κοστούμια» έφυγαν με γεύση πικρή από το Μέγαρο Μαξίμου.

Η συνέχεια ωστόσο υπήρξε το ίδιο απογοητευτική. Το σχέδιο συρρικνώθηκε και αυτοπεριορίστηκε.

Επιχειρήθηκε η πολιορκία του ΔΟΛ από τον υποτιθέμενο επενδυτή, αλλά έληξε άδοξα, καθώς ουδέποτε επισημοποιήθηκε. Ετσι η Τράπεζα κατέθεσε αίτηση για υπαγωγή του ΔΟΛ σε καθεστώς ειδικής διαχείρισης και τοποθέτηση εκκαθαριστή.

Εν όψει εκδίκασης της υπόθεσης και διαφαινομένης της δυνατότητας λειτουργίας των εντύπων του Οργανισμού, κινητοποιήθηκαν άπαντες.

  • Οι κυβερνώντες άσκησαν πίεση προς όλες τις κατευθύνσεις προκειμένου να κλείσουν και οι εναπομείνασες στρόφιγγες, ώστε να διακοπεί η λειτουργία των μέσων του Οργανισμού και οι πολλοί ανταγωνιστές επιδόθηκαν σε ανοιχτή επιχείρηση λεηλασίας του άυλου περιουσιακού στοιχείου που δεν είναι άλλο από τους ανθρώπους του.

Η κυβέρνηση πίεζε τις τράπεζες για διακοπή ακόμη και της υποτυπώδους χρηματοδότησης για τη λειτουργία των Μέσων και ο ανταγωνισμός βρίσκοντας οικονομικά εξαθλιωμένους τους δημοσιογράφους, επιχειρούσε να αγοράσει το μόνο εναπομείναν κεφάλαιο του ΔΟΛ.

Ωστόσο, παρά τα τηλεφωνήματα υψηλών προσώπων στις τράπεζες και τις έντονες πιέσεις των ανταγωνιστών, οι εργαζόμενοι κατάφεραν να ανατρέψουν τα σχέδια λεηλασίας του Οργανισμού.

Η διεκδικούμενη υποτυπώδης χρηματοδότηση, υπερασπιστική της αξίας και της περιουσίας του Οργανισμού, κερδήθηκε στα δικαστήρια.

Οι εφημερίδες του Οργανισμού κυκλοφόρησαν και θα συνεχίσουν να κυκλοφορούν καλύτερες και απελευθερωμένες.

Και οι δημοσιογράφοι του θα αντισταθούν κόντρα στου καιρού τα ρεύματα.

Υπάρχουν εν τέλει αξίες αναλλοίωτες και μη αποτιμώμενες.

Είναι η δύναμη των ιδεών που κινεί πολλές φορές τα πράγματα και όχι απαραιτήτως το χρήμα όπως πιστεύει η επικρατούσα στην εποχή μας σχολή των κυνικών.

  • Υπάρχουν μάλιστα και περιπτώσεις, όπου οι ιδέες εν τέλει κινούν το χρήμα και προσελκύουν επενδυτές.

Η εποχή πολλούς θα διαψεύσει καταπώς φαίνεται…

Θέλουν να διπλασιάσουν τους φόρους το 2018!

March 2, 20170

Μπάμπης Παπαδημητρίου

Θ​​α ήθελα να ελπίζω ότι κάτι θα αλλάξει στη φορολογία. Κυρίως γιατί είναι ο μόνος τρόπος για να βρεθούν χρήματα που θα στηρίξουν την ανάκαμψη, όταν θα περάσει η πολύ σύντομη βελτίωση που θα φέρει το τόσο αγαπητό στον πρωθυπουργό «ελατήριο». Φοβάμαι ότι ο κ. Τσίπρας, ίσως επειδή μεγάλωσε πιστεύοντας στο δόγμα των μηχανιστικών αντιδράσεων των κοινωνιών και της οικονομίας, συντρέχει, μέχρι στιγμής, στην προώθηση των ζητημάτων της δεύτερης αξιολόγησης, με την πεποίθηση ότι θα πάει στις εκλογές με καλά «νούμερα» για το πορτοφόλι των ψηφοφόρων.

Θα μπορούσε να συμβεί κι αυτό, εν τινι μέτρω, αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να προκύψει οιαδήποτε αυτοτροφοδοτούμενη αύξηση χωρίς μείωση του φορολογικού βάρους.

  • Η αντιπολίτευση εμφανίζεται να έχει πειστεί σε αυτή τη δυνατότητα. Με αυτή την έννοια πιστεύω ότι είναι ευκόλως παραδεκτό ότι αντί, όπως συνήθως ισχύει, μια έκτακτη προσφυγή στις κάλπες να πλήττει την οικονομία, λόγω των αμφιβολιών που συνήθως ακολουθούν την οξύτητα των παραταξιακών συγκρούσεων, στην παρούσα συγκυρία, γνωρίζουμε ήδη ότι το επόμενο σχήμα διακυβέρνησης παρέχει περισσότερες εγγυήσεις για την αναζωογόνηση της οικονομίας.

Η διαφορά μεταξύ των δύο πλευρών, ειδικότερα σε ό,τι αφορά τις προοπτικές της οικονομίας, δηλαδή τον τρόπο με τον οποίο θα κατορθώνει, σε κάθε περίπτωση, να δημιουργήσει περισσότερες επενδύσεις και μεγαλύτερα εισοδήματα, στηρίζεται στην αντίληψη καθεμιάς για το μέγεθος, την ένταση και την κατανομή των φόρων.

Είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος με τον οποίο τα στελέχη γύρω από την κυβέρνηση Τσίπρα επί μέρες προπαγάνδισαν την επάνοδο της «τρόικας» ως αποτέλεσμα μιας συμφωνίας για το «τέλος της λιτότητας».

Αν καλά αντιλαμβάνομαι τις θέσεις όσων κάθονται, από εχθές, στο τραπέζι συζητήσεων του Hilton, δεν είναι καθόλου δεδομένη μια κάποια συμφωνία στο θέμα των φόρων. Το μόνο σίγουρο είναι ότι, πρώτον, η κυβέρνηση πιστεύει στους φόρους· ότι, δεύτερον, δεν επιθυμεί καμία σοβαρή αλλαγή στη δομή των φόρων· ότι, τρίτον, πιστεύει στην επιβάρυνση των μεσαίων εισοδημάτων· ότι, τέταρτον, επιθυμεί να αυξήσει το φορολογικό βάρος των ιδιοκτητών των μεγάλων αστικών κέντρων· ότι, πέμπτον, αναμένει σοβαρά πολιτικά οφέλη από την υπερφορολόγηση.

Στο πλευρό της κυβέρνησης βρίσκεται η Κομισιόν.

Οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών πιστεύουν ότι το κράτος μπορεί να πετύχει πλεόνασμα εσόδων έναντι δαπανών ύψους 3,5 εκατοστιαίων μονάδων του εγχώριου προϊόντος.

Το οποίο σημαίνει ότι οι εδώ φορολογούμενοι θα μεταφέρουν εις χείρας των εκείθεν φορολογουμένων ποσό 7 δισ. το 2018, έναντι 4 δισ. εφέτος.

Να γιατί ζητούν να παραμείνει τόσο υψηλή φορολογική πίεση και θα συμφωνήσουν με την πονηράδα να αυξηθεί κι άλλο, προκειμένου να τυλίξουν με ασημόχαρτο την όποια διευκόλυνση χρέους.

Η ελίτ της μειοψηφίας

March 2, 20170

Μιχάλης Τσιντσίνης

Ο​τιδήποτε κάνει ο πρωθυπουργός είναι πολιτικό. Δεν κάνει τίποτε έτσι, χωρίς νόημα. Εχουν πολιτικό νόημα ακόμη και οι πιο ιδιωτικές από τις ιδιωτικές στιγμές του. Ακόμη και οι διακοπές του.

Με αυτήν τη σχολαστικότητα αναλύθηκε η παρέα του Τσίπρα την Καθαρά Δευτέρα στην Αίγινα. Και καλά ο Φλαμπουράρης. Είναι μέρος της ευρύτερης οικογένειας. Αλλά ο Πολάκης; Τι μας λέει για τον πρωθυπουργό ότι, στις λίγες ώρες που έχει για να ξεκουραστεί, συγχρωτίζεται με τον Πολάκη;

Στην πραγματικότητα, δεν χρειαζόταν να καταφύγει κανείς στις ψαροταβέρνες της Αίγινας για να ανακαλύψει τη σχέση του πρωθυπουργού με τον πολλαπλώς ξεχωριστό υπουργό του.

Απλώς, τα στιγμιότυπα της ιδιωτικής τους συνύπαρξης έδιναν μια παραστατική απάντηση στη διαδεδομένη άποψη ότι ο Τσίπρας μόνο «ανέχεται» τον Πολάκη περίπου ως αναγκαίο κακό. Ως ένα χαμηλού καταλογισμού στέλεχος που είναι χρήσιμο γιατί μπορεί να λέει στην ωμή γλώσσα του αυτά που δεν μπορούν να ειπωθούν υπό τους περιορισμούς της πολιτικής ορθότητας. Γιατί μπορεί να απευθύνεται σε εκείνο το ακροατήριο που δεν ακούει πια όταν του μιλάς χαμηλόφωνα, με καθωσπρεπισμούς.
Ετσι ο Τσίπρας εμφανιζόταν να εκμεταλλεύεται τον πολακισμό, χωρίς να μετέχει σε αυτόν. Χωρίς να λερώνεται.

  • Πρόκειται για μια διάκριση που δεν διεκδίκησε ποτέ ο ίδιος ο Τσίπρας. Κάθε άλλο. Πολύ πριν από την Αίγινα είχε δείξει ότι όχι απλώς δεν αποδοκιμάζει, αλλά υπερασπίζεται και επιστρατεύει μάλιστα ο ίδιος τους τρόπους που κάποιοι βιάζονταν να κατατάξουν ως πολακικές ιδιαιτερότητες.
  • Γιατί πρέπει ο Πολάκης να αντιμετωπίζεται ως «ιδιαίτερος» σε ένα κόμμα που εξακολουθεί να αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως αντισυστημικό; Μήπως δεν ενσαρκώνει ο ίδιος γνήσια τον αντισυστημικό θυμό; Μήπως το ύφος του δεν είναι το ιδανικό όχημα για την αγανάκτηση κατά των πολιτικών, των «βοθροκάναλων», των δημοσιογράφων – όλων αυτών που μονολεκτικά αναθεματίζονται ως «ελίτ»;

Τις απαντήσεις έχει δώσει ο ίδιος ο Τσίπρας.

Τις δίνει κάθε φορά που χρησιμοποιεί σαν πανάκεια το επίθετο «ταξικός». Κάθε φορά που υπερασπίζεται τα λευκά βιογραφικά ως τεκμήρια «λαϊκότητας» («οι συνεργάτες μου –όπως ο Καρανίκας– είναι παιδιά του λαού»). Και κάθε φορά που ταυτίζει τη μόρφωση με τη διαφθορά («μπορεί –οι συνεργάτες του– να μην έχουν βγάλει το Χάρβαρντ, δεν είναι όμως ούτε Παπασταύρου ούτε Χριστοφοράκος»).

Την εξήγηση για το πώς αντιλαμβάνεται έναν πολιτικό σαν τον Πολάκη τη δίνει ο ίδιος ο Τσίπρας κάθε φορά που επικαλείται τα μανιχαϊκά σχήματα, όπως προχθές όταν, παραλαμβάνοντας για λογαριασμό της Πολιτείας το Κέντρο Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος, είπε ότι το έργο «είναι για τους πολλούς και όχι για την ελίτ».

Με βάση το σχήμα του Τσίπρα, ο Πολάκης είναι η φωνή των «πολλών». Αυτό που οι πολιτικοί του αντίπαλοι αντιλαμβάνονται ως πολιτικό πρωτογονισμό του υπουργού, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η «αυθεντικότητά» του. Αυτό που του καταλογίζεται ως ωμότητα, είναι η λαϊκή του καθαρότητα. Η τεστοστερόνη του Πολάκη είναι το αντίδοτο στις χαλασμένες, εκθηλυμένες ελίτ.

Και όμως.

Αν απογυμνώσει κανείς τη λέξη από τις συνδηλώσεις της, ελίτ είναι απλώς η άρχουσα τάξη. Οχι η τάξη που έχει λεφτά ή πτυχία ή της αρέσει η όπερα. Οι κοινωνικές τάξεις δεν κυβερνούν. Απ’ όποια κοινωνική τάξη κι αν προέρχονται οι εκπρόσωποί της, άρχουσα είναι η τάξη που κυβερνά.

Με αυτή την έννοια, ο Πολάκης –και ο πρωθυπουργός του– δεν ανήκουν στους πολλούς, αλλά σε μια προνομιούχο μειοψηφία. Σε μια νέα κάστα που μπορεί, ας πούμε, να υποδύεται την αναρχική και ταυτόχρονα να καταχράται τις εξουσίες της – και τις ασυλίες της.

  • Που μπορεί να εκφοβίζει με την de facto ισχύ της και ταυτόχρονα να παίζει τον ρόλο του ταξικού θύματος.
  • Που μπορεί να πολεμάει τις ελίτ, ενώ είναι η ίδια που έχει κυριαρχήσει – πολιτικά και αισθητικά.
1 2 3 4 5 6 10