×

Journalism

Γνώμες,άρθρα,απόψεις,συνεντεύξεις,παρα-πολιτικά και άλλα ενδιαφέροντα

Home

Columnists

Τώρα είναι η στιγμή!

April 7, 20170

Η εντυπωσιακής θερμότητας και (δίωρης) διάρκειας συνάντηση του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά με τον Βρετανό ομόλογό του Μπόρις Τζόνσον πιστοποιεί το γεγονός ότι η Ελλάδα, ευτυχώς, ξεφεύγει από την εκδικητική φρενίτιδα εναντίον της Βρετανίας την οποία πολλοί άφρονες καλλιεργούν στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο μετά το δημοψήφισμα για την έξοδο του Η.Β. από την Ε.Ε.

  • Η υπερφίαλη ανοησία πολλών στην ηγεσία της σημερινής Ευρώπης έχει φτάσει στο σημείο να δείχνει έναν δρόμο περίπου σύγκρουσης της Ε.Ε. τόσο με το Λονδίνο, όσο ακόμα και με τις ΗΠΑ.

Οπως οδηγούνται τα πράγματα, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα έρθουν σύντομα κρίσιμες στιγμές στις σχέσεις της Ε.Ε. με τις ΗΠΑ και τη Βρετανία: στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο λοιδόρησαν και στοχοποίησαν συστηματικά τόσο το ενδεχόμενο να ψηφιστεί το Brexit όσο και το να εκλεγεί ο Τραμπ. Στη συνέχεια, όταν και τα δύο αυτά έγιναν από ενδεχόμενα πραγματικότητες, οι ίδιοι άνθρωποι, αντί να κάνουν ένα βήμα πίσω αντιλαμβανόμενοι τα λάθη τους, έγιναν ακόμα πιο επιθετικοί.

Ένα πολύ κρίσιμο τεστ γι αυτές τις σχέσεις θα αποτελέσει και η επικείμενη σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ στην οποία αναμένεται να συμμετέχει ο Αμερικανός πρόεδρος θέτοντας ως κεντρικό ζήτημα την αύξηση των αμυντικών προϋπολογισμών των κρατών μελών της Συμμαχίας. Η Ελλάδα είναι μία από τις ελάχιστες χώρες του ΝΑΤΟ που, παρά την κατάσταση στην οποία βρίσκεται, εκπληρώνει σταθερά αυτή την υποχρέωσή της, σε αντίθεση με πλήθος άλλες, ισχυρότατες οικονομικά ευρωπαϊκές χώρες.

Τόσο στη διαδικασία του Brexit όσο και στο ΝΑΤΟ, η Ελλάδα δεν πρέπει και δεν μπορεί να προσδεθεί σε αυτά που θέλουν οι Γερμανοί.

Οι σχέσεις της με την Ουάσιγκτον και το Λονδίνο είναι καθοριστικής σημασίας και, όπως είπαν και οι δύο υπουργοί, έχουν πολύ μεγάλο ιστορικό βάθος.

Αυτό όχι απλώς δεν πρέπει να θυσιαστεί στα συμφέροντα των Βρυξελλών και του Βερολίνου, αλλά, αντιθέτως, έχει έρθει η ώρα να αναδειχθεί εκ νέου σε αυτό που θα έπρεπε πάντοτε να είναι, δηλαδή σε δυναμικό ακρογωνιαίο παράγοντα της ελληνικής εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής.

Τώρα είναι η στιγμή.

Αλλά πως να το παραδεχθεί δημόσια και να παραδώσει την εξουσία;

April 5, 20170

Νότης Παπαδόπουλος

Πάλι τα ίδια .Η κυβέρνηση – που από τον Οκτώβριο δηλώνει με σιγουριά ότι είναι θέμα ημερών το κλείσιμο της αξιολόγησης , η επιστροφή της οικονομίας στην ανάπτυξη και της χώρας στην κανονικότητα – βρίσκεται πάλι με την πλάτη στον τοίχο από την ανικανότητα σοβαρής διαπραγμάτευσης με τους δανειστές και τις συνεχείς παλινωδίες του κ. Τσίπρα.

Το επίδικο θέμα ,πλέον, δεν είναι το ύψος των περικοπών στο αφορολόγητο και στις συντάξεις -αυτές έχουν ολοκληρωθεί ,είναι ιδιαίτερα επώδυνες για όλους τους πολίτες κι έχουν ήδη ανακοινωθεί στους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ . Αυτό που ενδιαφέρει το Μέγαρο Μαξίμου είναι πλέον πώς θα καταφέρει ο κ. Τσίπρας να παραμείνει όσο το δυνατόν περισσότερο στην πρωθυπουργική του καρέκλα και να μπορέσει να ολοκληρώσει τη θητεία παρά την απογοήτευση του κόσμου από την κυβέρνηση και την κατάρρευση του κόμματος στις δημοσκοπήσεις.

  • Έτσι ενώ η κατ αρχήν συμφωνία του κ.Τσακαλώτου με τους δανειστές προέβλεπε την εφαρμογή των νέων σκληρών μέτρων από την 1η Ιανουαρίου του 2019 , τελευταία στιγμή ο κ.Τσίπρας αντιλαμβανόμενος ότι μία τέτοια εξέλιξη θα οδηγούσε ουσιαστικά σε εκλογές μέσα στο 2018 (πριν την υλοποίηση των νέων επώδυνων μέτρων) απαίτησε η ημερομηνία έναρξης εφαρμογής των μέτρων να μετατεθεί κατά ένα έτος, για το 2020.
  • Εξέλιξη που θα επέτρεπε στην κυβέρνηση να πάει κανονικά σε εκλογές στο τέλος της συνταγματικής της θητείας το 2019 χωρίς να έχει προχωρήσει σε λήψη μέτρων ,τα οποία θα κληθεί να τα πάρει η επόμενη κυβέρνηση .

Οι δανειστές δεν δέχτηκαν ,όπως αναμενόταν , την παράταση με εκλογική στόχευση που ζήτησε ο κ.Τσίπρας και η συμφωνία κατέρρευσε ,οδηγώντας τον Πρωθυπουργό να επιστρατεύσει πάλι το μύθευμα της πολιτικής διαπραγμάτευσης με την κυρία Μέρκελ όπου θα περιλαμβάνεται «δήθεν»και η διευθέτηση του χρέους. Και να αναζητήσει ,όπως έκανε και στο παρελθόν, εξιλαστήριο θύμα για την ανικανότητα της κυβέρνησής του να ολοκληρώσει την αξιολόγηση στην πολυθρύλητη τρόικα εσωτερικού: στο “σχέδιο αποσταθεροποίησης (της κυβέρνησης) από το παλιό σύστημα” όπως βάφτισε το νέο αφήγημα η αγνώριστη από αριστερούς και δεξιούς “Αυγή”.

Όπου το παλιό σύστημα είναι : πρώτον, τα κόμματα της αντιπολίτευσης – όπως φάνηκε ,σύμφωνα με το ΣΥΡΙΖΑ, από την προσπάθεια συνεννόησης και συντονισμού Μητσοτάκη και Γεννηματά για να χτυπήσουν την κυβέρνηση.

Δεύτερον ο διοικητής της Τράπεζας Ελλάδος ο οποίος σύμφωνα με τον ΣΥΡΙΖΑ προωθεί τα συμφέροντα των ξένων αφού προειδοποιεί και πιέζει κάθε βδομάδα για το κλείσιμο της αξιολόγησης ,εκφράζοντας τον φόβο ότι η χώρα δεν θα καταφέρει αλλιώς να βγει στις αγορές το 2018.

Και τρίτον ο πρώην Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης ο οποίος παρεμβαίνει για να βάλει τρικλοποδιά στην κυβέρνηση -στό πνεύμα της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και των ξένων- ζητώντας το συντομότερο δυνατόν εκλογές.

Δυστυχώς για τον κ.Τσίπρα ,αν τα παραμύθια και οι διεθνείς συνωμοσίες , μπορούσαν να πείσουν κάποιους αφελείς το 2015 , ελάχιστοι πλέον πέφτουν στην παγίδα του ηρωικού και περήφανου πρωθυπουργού- διαπραγματευτή που βαράει τα νταούλια για να χορέψουν οι αγορές. Που τα βάζει με το δράκο τα ξένα συμφέροντα για να βοηθήσει τους οικονομικά ανίσχυρους.

  • Όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν το 80% των πολιτών να είναι απολύτως απογοητευμένοι από τις κυβερνητικές και πρωθυπουργικές επιδόσεις ενώ ολοένα και μεγαλύτερο μέρος των πρώην ψηφοφόρων του κόμματος του κ.Τσίπρα το εγκαταλείπουν τρέχοντας .
  • Ακόμη και δημοσκόπηση ιστοτόπου ευρωβουλευτή του κυβερνώντος κόμματος έδειξε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ φλερτάρει πλέον με μονοψήφιο ποσοστό εάν οι εκλογές γίνονταν σήμερα – πόσω μάλλον αν ψηφισθούν τα νέα επώδυνα μέτρα.

Η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου υπήρξε καταστροφική για τη χώρα -η χειρότερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης.

Έβαλε φρένο στην ανάπτυξη που είχε αρχίσει να αχνοφαίνεται στα τέλη του 2014,.Έριξε την οικονομία στην ύφεση για τρία χρόνια , έκλεισε τις τράπεζες, έφερε χιλιάδες λουκέτα και 200.000 ανέργους, φόρτωσε τη χώρα με 85 δισ επιπλέον χρέος και τα νοικοκυριά με 15 δισ ευρώ νέα μέτρα .

Το χειρότερο – δείχνει να αμφιταλαντεύεται ακόμη και σήμερα για το απολύτως αυτονόητο: να κλείσει την αξιολόγηση με τους δανειστές που θα επαναφέρει την κανονικότητα και θα οδηγήσει τη χώρα στις διεθνείς αγορές.

Όσο γρηγορότερα φύγει αυτή η κυβέρνηση ,τόσο το καλύτερο για τον μη προνομιούχο πολίτη που γονάτισε δυσανάλογα πολύ τα δύο τελευταία χρόνια. Τόσο καλύτερο και για τη χώρα που ελπίζει ένα καλύτερο μέλλον στην Ευρώπη.

  • Γιατί ακόμη κι αν προχωρήσει με τέτοια καθυστέρηση στη συμφωνία , όλα όσα πρέπει αν γίνουν – ιδιωτικοποιήσεις, μεταρρυθμίσεις , εξωστρέφεια, αναζήτηση επενδυτών- για να γυρίσει η χώρα με γοργούς ρυθμούς στην ανάπτυξη φαίνονται για τον κ. Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ Γολγοθάς!

Την πικρή αυτή αλήθεια την έχει καταλάβει πλέον και ο ίδιος ο κ.Τσίπρας.

Αλλά πως να το παραδεχθεί δημόσια και να παραδώσει έτσι άδοξα την εξουσία;

Είσαι ελεύθερος να σκέφτεσαι, αρκεί να μην ξεγυμνώνεις τον αστράγαλο της κυρίας.

April 2, 20170

Τάκης Θεοδωρόπουλος

Ο νεοπουριτανισμός. Δεν εννοώ αυτόν που αφορά στα γενετήσια ήθη και τις πρακτικές. Αναφέρομαι κυρίως σ’ αυτού του τύπου τη λογοκρισία που επιβάλλεται στον σαρκασμό και την ειρωνεία. Οι νεοπουριτανοί, όπως όλοι οι φανατικοί, μπορούν να αντιμετωπίσουν, και να ανεχθούν, ακόμη και τη βρισιά ή τη χυδαιολογία.

Διότι μιλούν την ίδια γλώσσα και ξέρουν να απαντήσουν. Αν πεις ας πούμε κάτι που δεν συμφωνεί με τη θέση ότι η Ελλάδα όχι μόνον είναι έτοιμη, αλλά και οφείλει, να δεχθεί όποιον μετανάστη επιθυμεί να διασχίσει τα σύνορά της θα σε πουν «φασίστα», «ξενόφοβο», «ισλαμόφοβο» και ό,τι άλλο βρουν πρόχειρο. Αυτό που δεν ανέχονται είναι οι ρωγμές που προκαλεί η ειρωνεία στο προσωπείο της σοβαροφάνειας.

Υπάρχει και φόβος και υποκρισία στον νεοπουριτανισμό. Oσοι ζούμε σ’ αυτόν τον τόπο ξέρουμε πολύ καλά πού και πώς ξοδεύτηκαν τα δισεκατομμύρια των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων. Oταν όμως το λέει ο Ντάισελμπλουμ, επειδή είναι Ολλανδός βγαίνει η κ. Αναγνωστοπούλου να τον κατηγορήσει ότι αποκαλεί τις γυναίκες του Νότου πόρνες, κι ας μην αναφέρθηκε σ’ αυτές.

Κάπως πρέπει κι αυτή να δικαιολογήσει την ύπαρξή της.

Επεται καταιγίς εθνικής υπερηφανείας την οποία μακάρι να την είχαμε όταν η χώρα ξοδευόταν στα σκυλάδικα. Και βέβαια ο νεοπουριτανισμός, όπως ο πουριτανισμός, θέτει ο ίδιος τα όρια της ανοχής στη σκέψη. Μπορείς να κριτικάρεις το μουσείο του Μπελογιάννη, αλλά μη φτάσεις να τον πεις προδότη επειδή ήθελε να επιβάλλει κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό.

Γιατί; Γιατί αγωνίστηκε για τις ιδέες του στις συνθήκες του καιρού του. Μα κι ο Στάλιν για τις ιδέες του αγωνίστηκε στις συνθήκες του καιρού του. Λογοκρισία; Οχι, προς Θεού, απλή ορθότης. Είσαι ελεύθερος να σκέφτεσαι, αρκεί να μην ξεγυμνώνεις τον αστράγαλο της κυρίας.

Με ελάχιστες εξαιρέσεις η σύγχρονη Ελλάδα δεν έχει παράδοση ειρωνικού λόγου.

Είναι μία από τις επινοήσεις της κλασικής ελληνικής σκέψης που χάθηκε μέσα στη σοβαροφάνεια και την υποκρισία μας. Το δικό μας κωμικό στηρίζεται στην πλάκα, στο καλαμπούρι.

Η ειρωνεία τρομάζει γιατί ακυρώνει με μία μόνον αποστροφή την επίφαση της σοβαρότητάς μας.

Κι όταν εσύ ο ίδιος δεν είσαι σίγουρος για τη σοβαρότητά σου τότε απεχθάνεσαι όσους στο δείχνουν. Οταν ειρωνεύεσαι κάποιον είναι ένας τρόπος να απαλύνεις το δυσάρεστο αίσθημα που προκαλεί η υποκρισία ή η καθαρή βλακεία.

Μας παίρνουμε πολύ στα σοβαρά. Τόσο που δεν μας αντέχουμε ούτε οι ίδιοι.

Οι λαοί της ΕΕ σε ρόλο “ζόμπι”

March 30, 20170

Γεώργιος Μαλούχος

Κι όμως, υπάρχει ακόμα! Ο λόγος φυσικά για την Αγγλία, την άμεση… καταστροφή της οποίας πολλοί προέβλεπαν με περισσή βεβαιότητα εδώ και εννέα μήνες, μέχρι και το βράδυ του δημοψηφίσματος για το Brexit.

Αξίζει τον κόπο να γυρίσει κανείς πίσω, σε εκείνη την (λίαν πρόσφατη) περίοδο, για να θυμηθεί τι έλεγαν και τι έγραφαν τότε όσοι προπαγάνδιζαν εναντίον της ψήφου αποχώρησης σπέρνοντας τον τρόμο σε όλα τα επίπεδα.

  • Σήμερα, τίποτα απολύτως από όλα εκείνα που λεγόντουσαν δεν έχει συμβεί. Οι κραυγές έμειναν λόγος κενός, όπως άλλωστε επί της ουσίας από την αρχή ήταν.

Αν όμως αυτή η διάψευση των προφητειών και σεναρίων καταστροφής υπήρξε παταγώδης, χωρίς πάντως να συνοδευτεί από ίχνος έστω μετέπειτα αυτοκριτικής, ακόμα πιο εκκωφαντική υπήρξε η σιωπή ως προς ένα άλλο ζήτημα που αφορά το μέλλον της Ευρώπης, πολύ πιο πρόσφατο και, πιθανότατα, πολύ πιο μεγάλο: την ανακοίνωση από τις τέσσερις μεγάλες χώρες που απέμειναν στην Ε.Ε. ότι βαδίζουν στην Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων. Γι αυτό, όχι μόνον κραυγές δεν ακούστηκαν, αλλά, επί της ουσίας, ούτε ψίθυρος…

Το εν λόγω γεγονός αποδεικνύει πολλά, αλλά, περισσότερο απ’ όλα, ότι οι λαοί της σημερινής Ευρώπης έχουν αποκοπεί δραματικά από τις εξελίξεις που καθορίζουν το μέλλον τους τόσο ψυχικά όσο και σε επίπεδο κατανόησής τους.

Γιατί πώς αλλιώς να εξηγηθεί αυτή η πλατιά σιωπή που σκέπασε εκείνες τις ανακοινώσεις των τεσσάρων χωρών οι οποίες οδηγούν σε ένα μοντέλο που ουδεμία σχέση θα έχει με πραγματικά ενωμένη Ευρώπη, αν υποτεθεί ότι μπορεί να εφαρμοστεί, πράγμα πολύ δύσκολο, αν όχι θεσμικά και πολιτικά αδύνατο;

Αυτοί που φώναζαν για τους κινδύνους μίας εξόδου της Βρετανίας θα έπρεπε να είχαν πέσει κάτω και μόνον στο άκουσμα των όσων είπαν οι ηγέτες των τεσσάρων μεγάλων κρατών της Ε.Ε. για το σχέδιο των πολλών ταχυτήτων, το οποίο κινείται στον αντίποδα της βαθύτερης ενοποίησης της Ευρώπης και εγγυάται τον πολυμερισμό της, καθώς συνιστά την πιο τρανταχτή νίκη του ευρωσκεπτικισμού στην εξηντάχρονη ιστορία της Ενωσης.

  • Όμως στην εξαγγελία της Ευρώπης των πολλών ταχυτήτων, που η σημασία της, αν υποτεθεί ότι προχωρήσει, υπερβαίνει κατά πολύ την υπόθεση του Brexit, ουσιαστικά, ουδείς έδωσε την παραμικρή σημασία…

Και όσο η Αγγλία θα προχωρά στην ανασύνταξή της έχοντας ήδη πίσω της τις διαψεύσεις του τρόμου, τόσο η Ευρώπη θα βαδίζει, στο ίδιο διάστημα, στον νομοτελειακό αυτοχειριασμό της εν μέσω νεκρικής σιγής…

Ολα δύσκολα…

March 25, 20170

Πάσχος Μανδραβέλης

Αλλάζει γρήγορα ο κόσμος μας. Τόσο γρήγορα που ακόμη και μεγάλες επιχειρήσεις με καλά ανακλαστικά δυσκολεύονται να προσαρμοστούν. Πολύ περισσότερο οι κυβερνήσεις, οι οποίες έχουν ένα εγγενές μειονέκτημα: ο δημοκρατικός κανόνας επιβάλλει τη χρονοτριβή. Πρέπει να συζητηθούν οι προτάσεις, να ληφθούν με ψηφοφορία οι αποφάσεις, να ελεγχθούν οι νόμοι από τα δικαστήρια για τη συνταγματικότητά τους κ.λπ.

Σε αυτή την εγγενή, αλλά και πολύ αναγκαία για την κοινωνία χασομέρια, στην Ελλάδα πρέπει να προσθέσουμε και τον ράθυμο τρόπο με τον οποίο κινούνται το πολιτικό προσωπικό, η δημόσια διοίκηση, η Δικαιοσύνη, κάτι που κάνει τη χώρα να είναι πάντα ουραγός καταϊδρωμένη στις διεθνείς εξελίξεις. Αν μάλιστα προκύψει και καμιά κυβέρνηση σαν τη σημερινή ή την προχθεσινή, στην οποία κυριαρχεί η λογική του «άσ’ το για αργότερα», τότε όλα μπορεί να συμβούν. Ακόμη και να χρεοκοπήσει ουσιαστικώς η χώρα, κάτι που έγινε το 2009, ή να βρεθούμε με το ένα πόδι στον τάφο, κάτι που έγινε το καλοκαίρι του 2015. Μικροί, άβουλοι και μοιραίοι αντάμα κυβερνήτες οδηγούν διά της ραθυμίας των την Ελλάδα στο χείλος της καταστροφής. Ή, έστω, να χάνει διαρκώς ευκαιρίες που θα μπορούσαν να την οδηγήσουν στο ξέφωτο.

Ετσι, ενώ εμείς εδώ κουβεντιάζουμε το Brexit καφενειακώς «πωπώ τι έκαναν οι Αγγλοι» και η κυβέρνηση ματαίως επινοεί τρόπους για να το εκμεταλλευθεί στη διαπραγμάτευση, οι άλλες χώρες και οι ξένες πόλεις σχεδιάζουν πώς θα το εκμεταλλευτούν. Από τον περασμένο Ιούνιο έγραφε το Bloomberg ότι πόλεις, όπως το Παρίσι, η Φρανκφούρτη, το Αμστερνταμ, το Μιλάνο κ.ά., συναγωνίζονται ποιες θα προσελκύσουν επιχειρήσεις που λόγω Brexit πρέπει να φύγουν από το Λονδίνο.

Η εταιρεία συμβούλων Movinga στάθμισε 13 δείκτες για τις πόλεις όλης της Ευρώπης (από τους ανώτατους φορολογικούς συντελεστές μέχρι πόσα ρεστοράν με άστρα Μισελέν διαθέτει η πόλη και αν έχει Uber ή όχι) και κατέληξε ότι μέχρι και η Βαλέτα της Μάλτας θα προσελκύσει κάποιες από τις –τραπεζικές κυρίως– επιχειρήσεις που θα φύγουν από το Λονδίνο. Ας μην ψάξει κανείς για Αθήνα ή Θεσσαλονίκη. Οι ελληνικές πόλεις δεν υπάρχουν πουθενά στον χάρτη. Η ελληνική κυβέρνηση διαπραγματεύεται και ξανά μανά διαπραγματεύεται μέχρι να πάθουν υπερκόπωση από το πολύ πήγαινε-έλα στο Χίλτον οι υπουργοί με τους κόκκινους τορβάδες επ’ ώμου.

Από την άλλη μεριά, ο φόβος των τρομοκρατικών επιθέσεων στην Τουρκία δημιουργεί τεράστια περιθώρια στην Ελλάδα όχι μόνο για την αύξηση του αριθμού των τουριστών, αλλά και να γίνει η Αθήνα κόμβος για τις αεροπορικές εταιρείες. Τα περιοριστικά μέτρα που επέβαλε η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ για τα αντικείμενα που δεν μπορούν να φέρουν οι ταξιδιώτες μαζί τους (λάπτοπ, τάμπλετ κ.ά.) στα ταξίδια από τα αεροδρόμια Κωνσταντινούπολης, Ντόχας, Καζαμπλάνκας, Ριάντ, Ντουμπάι κ.λπ. ανοίγουν πολλές ευκαιρίες να ξεκινούν οι υπερατλαντικές πτήσεις των μεσανατολικών εταιρειών από την Αθήνα, το αεροδρόμιο της οποίας έχει ανενεργές υποδομές.

Αρκεί βεβαίως να αδράξουμε την ευκαιρία, που σημαίνει να κλείσει η αξιολόγηση, να νιώσουν ασφαλείς οι εταιρείες να επενδύσουν εδώ, να προσλάβουν κόσμο, για να αντιστραφεί η πορεία. Δύσκολο με μια κυβέρνηση, η οποία το μόνο που σκέφτεται είναι πώς θα βολέψει ημετέρους…

Αν θέλει να συνεχίσει να υπάρχει η ΕΕ, δεν μπορεί παρά να γίνει, η πολιτική έκφραση, του ευρωπαϊκού πολιτισμού

March 15, 20170

Τάκης Θεοδωρόπουλος

Για χρόνια η μεγάλη Ενωση πλάγιαζε νωρίς. Ηταν καλή η σοδειά τα χρόνια εκείνα.

Το Τείχος του Βερολίνου είχε γκρεμιστεί, η σοβιετική αυτοκρατορία ήταν υπό διάλυση και η Ενωση που πορευόταν στον μονόδρομο της επιτυχίας άνοιγε τη μεγάλη δημοκρατική αγκαλιά της στις νέες χώρες του παλαιού πολιτισμού της. Στην ουρά είχε μπει και η Τουρκία. Γιατί όχι η Τουρκία, επιχειρηματολογούσαν οι φωνές της προόδου;

Μέλος της Ενωσης δικαιούται να γίνει όποιος έχει κάποιες οικονομικές προϋποθέσεις και δημοκρατία. Και η Τουρκία ήταν μεγάλη αγορά και γινόταν καθημερινά όλο και περισσότερο δημοκρατία. Τρόμαζε βέβαια το δημογραφικό και η διασπορά της, κυρίως στη Γερμανία, όμως αν τολμούσες να αντιτάξεις στην είσοδό της το βαθύ πολιτισμικό χάσμα που κληροδότησε η Ιστορία, σου απαντούσαν ότι η Ευρώπη δεν έχει χώρο για το παρελθόν. Ας το αφήσουμε στα τείχη της Βιέννης και στη Ναύπακτο. Η Ευρώπη κοιτάζει το μέλλον.

Ποιος θα φανταζόταν τότε ότι η Τουρκία θα γίνει κεντρικό θέμα στις εκλογές της Ολλανδίας; Και ότι ένας Τούρκος πρόεδρος θα εκμεταλλευόταν τις ολλανδικές εκλογές για να ενισχύσει το καθεστώς του;

Και αν οι διαπραγματεύσεις με την Ενωση είχαν ολοκληρωθεί, ποιος θα φανταζόταν ότι μέλος της Ευρώπης θα ήταν ένα ισλαμικό κράτος με πληθυσμό όσον περίπου και η Γερμανία;

Τα «αν» δεν έχουν πολιτική αξία θα μου πείτε, όμως εκείνο που σίγουρα έχει πολιτική αξία είναι ότι η Ενωση αδιαφορούσε για τις πολιτισμικές παραμέτρους της συγκρότησής της στο όνομα ενός δημοκρατικού φιλελευθερισμού που είχε απωθήσει τις ιστορικές καταβολές του.

  • Το Ισραήλ ήταν πολύ πιο κοντά στον ευρωπαϊκό πολιτισμό από ό,τι η Τουρκία για παράδειγμα.
  • Και πώς μπορεί να συγκροτηθεί πολιτική κοινωνία χωρίς πολιτισμική κοινότητα;

Η Τουρκία ήταν το μεγάλο απωθημένο της ευρωπαϊκής συγκρότησης. Εδειχνε τα όριά της, τα οποία όμως κανείς, πλην εξαιρέσεων, δεν ήθελε να τα δει και να τα αναγνωρίσει. Τα προσκόμματα ήσαν πάντα ποσοτικά. Πόσοι Τούρκοι πολίτες υπάρχουν στη Γερμανία και πόσοι θα έρθουν; Πόση δημοκρατία έχει η Τουρκία;

Ούτε λέξη για το ιστορικό και πολιτισμικό ρήγμα, για τον απλούστατο λόγο ότι η Ευρώπη δεν ήθελε να μιλήσει για τον δικό της πολιτισμό. Τον έπνιγε στα συμπλέγματα των φιλελεύθερων ενοχών της.

Και το απωθημένο έρχεται σήμερα στην επιφάνεια με τον βίαιο τρόπο του απωθημένου.

Προς το παρόν, ωφελεί τον Χερτ Βίλντερς στην Ολλανδία και τον Ερντογάν στην Τουρκία.

Επεται συνέχεια.

Αν υπάρχουν στην Ευρώπη πολιτικές δυνάμεις που διαθέτουν στοιχειώδη αυτοσυνειδησία, θα αντιληφθούν ότι η ευρωτουρκική κρίση, όσο συγκυριακή κι αν είναι, δίνει στην Ενωση μια πρώτης τάξεως ευκαιρία επαναπροσδιορισμού. Αν θέλει να συνεχίσει να υπάρχει, δεν μπορεί παρά να γίνει η πολιτική έκφραση του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Ενα κρίσιμο τεστ για την πορεία της εθνικολαϊκιστικής Ακροδεξιάς, στην Ευρώπη

March 15, 20170

Αγγελος Στάγκος

Οι πάντες γνωρίζουν ότι οι σημερινές εκλογές στην Ολλανδία είναι σημαντικές, όχι μόνο για την ίδια τη χώρα, αλλά και διεθνώς. Από το αποτέλεσμά τους θα προκύψει η επόμενη ολλανδική κυβέρνηση, ταυτόχρονα όμως θα αποτελέσουν ένα κρίσιμο τεστ για την πορεία της εθνικολαϊκιστικής Ακροδεξιάς στην Ευρώπη.

Αν το Κόμμα για την Ελευθερία (PVV) τους Χερτ Βίλντερς έλθει πρώτο, οι κραδασμοί για ολόκληρη την Ευρώπη θα είναι έντονοι, καθώς ο ευρωσκεπτικισμός θα εμφανισθεί ενισχυμένος σε μια χώρα που βρίσκεται στον σκληρό πυρήνα της ευρωπαϊκής ιδέας από την πρώτη στιγμή. Μια χώρα μάλιστα που η οικονομία της είναι ισχυρή. Πέρα από το γεγονός ότι το συγκεκριμένο κόμμα αποπνέει οσμή αυταρχισμού.

  • Εως προχθές, το Λαϊκό Κόμμα Ελευθερίας και Δημοκρατίας, του πρωθυπουργού Μαρκ Ρούτε, ερχόταν πρώτο σε αριθμό εδρών στις δημοσκοπήσεις, με ελάχιστη διαφορά από από το κόμμα του Χ. Βίλντερς. Ακόμη και αν ο τελευταίος έλθει πρώτος στις εκλογές, είναι απίθανο να κυβερνήσει, καθώς όλα τα υπόλοιπα κόμματα έχουν αποκλείσει τη συνεργασία μαζί του.
  • Ωστόσο, στην εκλογική μάχη της Ολλανδίας έχουν υπεισέλθει δύο παράγοντες που ούτε τώρα, αλλά ούτε και μετά το εκλογικό αποτέλεσμα θα μπορεί να αποτιμηθεί με ακρίβεια η επίδρασή τους. Ο πρώτος παράγοντας είναι η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ και ο δεύτερος και σίγουρα πιο σημαντικός είναι η σύγκρουση με τον Ταγίπ Ερντογάν και το καθεστώς του.

Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις, η εκλογή του Ντ. Τραμπ θα μπορούσε να βοηθήσει τον Χ. Βίλντερς, τη Μαρίν Λεπέν και τους ομοίους τους να διεκδικήσουν με αξιώσεις την εξουσία στις χώρες τους. Επικράτησε μάλιστα και ένας σχετικός πανικός αρχικά. Στη συνέχεια, η συμπεριφορά και οι επικοινωνιακές «γκάφες» του νέου Αμερικανού προέδρου φαίνεται ότι επηρέασαν αρνητικά την κοινή γνώμη συνολικά στην Ευρώπη και οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι η επέλαση των ακροδεξιών αναχαιτιζόταν.

Η απρόσμενη παράμετρος που εμφανίστηκε ήταν ασφαλώς η χονδροειδής απόπειρα του Τούρκου προέδρου να μεταφέρει στα ευρωπαϊκά κράτη, όπου υπάρχει πολυπληθές τουρκικό στοιχείο, την προεκλογική εκστρατεία που κάνει ενόψει δημοψηφίσματος στη δική του χώρα. Δημοψηφίσματος που αν το κερδίσει, θα του επιτρέψει να εγκαθιδρύσει και τυπικά ένα εξαιρετικά αυταρχικό καθεστώς με απόλυτο άρχοντα τον ίδιο.

Είναι γνωστό ότι σχεδόν όλες οι ευρωπαϊκές χώρες –αρνητική εξαίρεση η Γαλλία, που δεν αποκλείεται να το πληρώσει, αφού η στάση της έριξε άφθονο νερό στον μύλο της Λεπέν– αρνήθηκαν να προσφέρουν γήπεδο στον Ερντογάν για να παίξει το παιχνίδι του.

Στην Ολλανδία των σημερινών εκλογών τα πράγματα έφτασαν και παραμένουν σε μεγάλη όξυνση στις σχέσεις με την Τουρκία, οι εξελίξεις το αποδεικνύουν και η συνέχεια είναι δύσκολα προβλέψιμη.

Από πρώτη ματιά, η σθεναρή στάση του Μ. Ρούτε θα πρέπει να τον ωφελήσει εκλογικά, αλλά δεν είναι και απόλυτα βέβαιο. Δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο ένα μέρος των ψηφοφόρων να στραφεί προς τον Βίλντερς θεωρώντας ότι αυτός είναι ο αυθεντικός εκφραστής της ισλαμοφοβίας, ξενοφοβίας και, στην ειδική περίπτωση, τουρκοφοβίας. Το αποτέλεσμα θα δείξει…

Είναι λογικό να προκαλεί ανησυχία στην Ελλάδα όλη αυτή η κατάσταση. Από τη μια πλευρά είναι θετικό ότι έστω και αργά η Ευρώπη αντιλαμβάνεται τι σημαίνει Τουρκία και Ερντογάν και υψώνει τείχη, από την άλλη πλευρά δεν ξέρουμε αν θα παραμείνει μόνο στις φραστικές επιθέσεις ή αν θα προχωρήσει και σε άλλες αντιδράσεις.

Ηδη ο Τούρκος υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων απειλεί με ακύρωση της συμφωνίας για τους προσφυγές.

Είναι φανερό ότι η δική μας χώρα πρέπει να κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να παραμείνει στη στενή ευρωπαϊκή οικογένεια.

Μεθυσμένοι από την απρόσμενη εξουσία που τους δόθηκε…

March 15, 20170

Πάσχος Μανδραβέλης

Κι ενώ όλοι είμαστε απασχολημένοι με τη διαπραγμάτευση το ελληνικό κράτος χρεοκοπεί κομμάτι κομμάτι, ήτοι ΔΕΚΟ ΔΕΚΟ. Η ΔΕΗ βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Το είπε ο πρόεδρός της κ. Μανώλης Παναγιωτάκης στην Κοζάνη: «Τον Φεβρουάριο πρέπει να πληρώσουμε ένα ομόλογο 100 εκατ. και τον Απρίλιο ένα άλλο ομόλογο 400 εκατ. (…) Εάν δεν πληρώσουμε αυτά τα χρήματα –θα τα πληρώσουμε, τα έχουμε– μάς πάνε για χρεοκοπία, όχι μόνο εμάς αλλά και τη χώρα» (13.2.2017).

Πώς θα πληρώσει αφού το «επαναστατικό» (τρομάρα μας!) παρελθόν του ΣΥΡΙΖΑ δημιούργησε περισσότερους τζαμπατζήδες από όσους μπορεί η εταιρεία να αντέξει; Το Δημόσιο θα προπληρώσει το ρεύμα για το 2017, λες και τα λεφτά τρέχουν από τα μπατζάκια του κράτους και μπορεί να κάνει παιγνίδι με την επιπλέον ρευστότητα…

Μην παρεξηγηθούμε: καλώς πράττει η κυβέρνηση και μπαλώνει τσάτρα πάτρα την κατάσταση. Αλλά το ζήτημα είναι ότι με τους Αριστερούς πειραματισμούς που θέλουν τη ΔΕΗ ενιαία και κρατική, καθώς και με την πολιτική ομπρέλα που επί χρόνια προσέφερε ο ΣΥΡΙΖΑ στους τζαμπατζήδες η μεγαλύτερη και η πιο ζωτική επιχείρηση της χώρας έφτασε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας.

Η αλήθεια είναι πως το κλήμα της ΔΕΗ ήταν στραβό, πολύ πριν το φάει η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Προηγούμενες κυβερνήσεις αποφάσισαν να ενισχύσουν εναλλακτικές μορφές ενέργειας, όχι διά του προϋπολογισμού, αλλά διά της αγοράς ρεύματος σε υψηλή τιμή από τη ΔΕΗ. Ετσι είχαμε την επανάληψη μιας κλασικής αποτυχίας του κράτους, το οποίο προσπαθεί να κάνει τα πάντα και τελικώς αποτυγχάνει σε όλα, επειδή ακριβώς ακολουθεί αντιφατικές πολιτικές. Λόγω της οικολογικής πολιτικής η ΔΕΗ φορτώθηκε περισσότερα έξοδα και λόγω της κοινωνικής (ήτοι των τζαμπατζήδων του «Δεν πληρώνω») η ΔΕΗ άρχισε να έχει διαρκώς μειούμενα έσοδα.

Η πίεση λαϊκιστών τηλεοπτικών δημοσιογράφων στους έμφοβους διοικητές της ΔΕΗ, για να μη χρησιμοποιηθούν εισπρακτικές εταιρείες επιτείνει το πρόβλημα. Μόνιμο επιχείρημα το «ρεύμα του φουκαρά που δεν έχει να πληρώσει», αλλά μαζί με αυτόν (ο οποίος στο κάτω κάτω της γραφής δικαιούται και έχει κοινωνικό τιμολόγιο, ακόμη και σε έσχατες περιπτώσεις δωρεάν ρεύμα) την γλιτώνουν αναρίθμητοι μπαταχτσήδες που έχουν τα λεφτά αλλά δεν πληρώνουν.

Οι αστικές συγκοινωνίες βρίσκονται σε βαθύ κόκκινο. Η ΔΕΗ επίσης. Μέχρι και τα ΕΛΤΑ έχουν τεράστιο πρόβλημα. Το τηλεοπτικό κανάλι ACTION 24 αποκάλυψε ότι η οικονομική διεύθυνση της επιχείρησης έστειλε εγκύκλιο σε όλα τα υποκαταστήματα με την οποία ζητεί άμεση μείωση των ταμειακών υπολοίπων στις 10.000 ευρώ για τα Κεντρικά και από 1.000 έως 3.000 ευρώ στα λοιπά Καταστήματα λόγω της «τραγικά δύσκολης ταμειακής κατάστασης της εταιρείας». Στόχος, όπως το τονίζουν με μεγάλα γράμματα στο τέλος, «η μισθοδοσία μας στις 16.3.2017 πρέπει να τακτοποιηθεί/εξασφαλισθεί το γρηγορότερο δυνατόν».

Κάποιοι συνωμοσιολόγοι της Προόδου θα έλεγαν ότι η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ πορεύεται έτσι για να απαξιωθούν οι ΔΕΚΟ και να πουληθούν κοψοχρονιά. Δυστυχώς τα πράγματα είναι πιο απλά. Οι κυβερνώντες δεν είναι απλώς ανίκανοι. Μεθυσμένοι από την απρόσμενη εξουσία που τους δόθηκε δεν νοιάζονται καν για την περιουσία του ελληνικού λαού. Την θυσιάζουν για να κάτσουν λίγο χρόνο επιπλέον στις καρέκλες τους.

Ο ψαλμός της εξορίας…

March 5, 20170

Γιώργος Λακόπουλος

Προκειμένου να μιλήσει κανείς για την Άννα Διαμαντοπούλου πρέπει να σταθεί πριν από όλα σε δυο όψεις της δημόσιας παρουσίας της. Η πρώτη είναι ότι αποτελεί τυπικό δείγμα αυτού που θα ονομάζαμε  “κυβερνάνθρωπο” . Από  τα 26 χρόνια της διοικεί άλλους ανθρώπους. Η πορεία της είναι μια αλληλουχία ρόλων κατ’  απονομήν -ως αποτέλεσμα ευφυών ελιγμών στα εσωκομματικά  -και εύκολης εισόδου στη Βουλή.

Στην ουσία η πολιτική της υπόσταση, ως ένα σημείο τουλάχιστο, ήταν κατασκευή του κόμματος -στο οποίο στηρίχθηκε για να κάνει  καριέρα- άρα και κατασκευή του κράτους. Υπηρέτησε τρεις διαφορετικούς πρωθυπουργούς και προέδρους του ΠΑΣΟΚ με την πρόνοια να τους εγκαταλείψει για τον επόμενο, την κατάλληλη στιγμή. Η Άννα είναι από τους ευνοημένους της πολιτικής- και του ΠΑΣΟΚ- σε όλα τα επίπεδα.

  • Η δεύτερη όψη είναι ότι αποτελεί μια από τις πιο ενδιαφέρουσες πολιτικούς της γενιάς της. Από “Ωραία Βαλκάνια Πασοκοπούλα”  της δεκαετίας του 1980 -που αναδείχθηκε με την εύνοια τηςΜαργαρίτας Παπανδρέου και του Αντώνη Λιβάνη, για να  σταδιοδρομήσει αργότερα ως ευνοούμενη του Σημίτη- εξελίχθηκε  σε αυτοδύναμη πολιτικό, με μεστό λόγο, επαρκή δημόσια παρουσία, ευρωπαϊκό προσανατολισμό και εμπροσθοβαρή κουλτούρα .

Από μια άποψη αξίζει όσα προσπορίσθηκε στο δημόσιο βίο, καθώς είναι εργατική, προσαρμόσιμη στις ανάγκες των εποχών, δραστήρια και  αυτοεπιμορφούμενη. Δεν έμεινε όπως ήταν -σαν άλλους δίπλα της -αλλά προχώρησε, ενίοτε με ψυχρούς υπολογισμούς.

Για χρόνια είχε περίοπτη θέση στο πολιτικό στερέωμα, ως επίτροπος και υπουργός-χωρίς να κάνει κάτι “μεγάλο”, παρότι κατοχύρωσε ένα νόμο στο όνομά της. Διατηρεί ευρύ προσωπικό επικοινωνιακό μηχανισμό, έχει καλές σχέσεις με μίντια και οικονομικά συστήματα και συντηρεί  ένα δραστήριο και πολυδάπανο “Δίκτυο” – δίκην υβριδικού κόμματος.

Προφανώς η παρουσία της στη Βουλή θα ήταν χρήσιμη σήμερα. Αλλά στις εκλογές του 2012 ήλθε μετά τον Κώστα Σκανδαλίδη στην Α΄Αθήνας, όπου το κόμμα της -το οποίο εν συνέχεια εγκατέλειψε- πήρε μόνο μια έδρα. Είναι προφανές ότι πικράθηκε καθώς κάποια στιγμή είχε αρχίσει να έχει και αρχηγικές βλέψεις.

  • Πέντε χρόνια από τότε εξακολουθεί να μην βρίσκει τρόπο επιστροφής στο Κοινοβούλιο. Και να αισθάνεται άβολα γι’ αυτό καθώς ισχυρίζεται ότι “θέλει να επιστρέψει στην πολιτεία  την επένδυση που έκανε επάνω της”.
  • Η σχέση της με τη Φώφη Γεννηματά είναι υπό το μηδέν. Η φημολογούμενη επιδίωξη της να προσεγγίσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη απέτυχε και η προσπάθεια που κάνει τώρα με τον Γιάννη Ραγκούση και τον Γ. Φλωρίδη μένει να κριθεί.

Η πικρία για τον περιφερειακό ρόλο της, προφανώς την οδηγεί σε λανθασμένες εκτιμήσεις προσώπων και καταστάσεων και άστοχες  δημόιες συμπεριφορές- ίσως από προσωπική υπερεκτίμηση.  Ανθρώπινο είναι. Συχνά οι πολιτικοί καταναλώνουν οι ίδιοι την προπαγάνδα που παράγουν για τους άλλους.

Στη τελευταία εμφάνιση της στον Ιανό – σε μια συζήτηση αγιογραφικής προβολής της με την εξαίρετηΜαργαρίτα Πουρνάρα- η κυρία ξεπέρασε τα όρια. Στην πρόσκληση υπόσχονταν να μην είναι  ….ξινή.  Επί σκηνής ήταν κάτι χειρότερο -και αυτό δεν ήταν η πληκτική αυταρέσκεια που τη διέκρινε.

Χωρίς να εξηγήσει  πως το ΠΑΣΟΚ πήρε μόλις 6% στο ψηφοδέλτιο στο οποίο μετείχε το 2012, χωρίς προσωπική αυτοκριτική, έριξε την ευθύνη για την απουσία της από τη Βουλή  στην…  άλλη Διαμαντοπούλου που υπήρχε στο ψηφοδέλτιο. Ηταν τόσο άστοχο ώστε  επέτρεψε στην “αντίζηλό” της να την κάνει κιμά.

Αυτή η “άλλη” δεν τοποθετήθηκε το 2012 “ανήθικα”, όπως είπε, στο ψηφοδέλτιο από το ΠΑΣΟΚ – δηλαδή από τον Βενιζέλο- αλλά προϋπήρχε από το 2004 και μάλλον η Άννα έκανε …εισοδισμό. Δεν είχαν το  ίδιο όνομα, αλλά μόνο το ίδιο επώνυμο. Δεν ήταν “η άλλη άγνωστη  κοπέλα”, αλλά κομματικό στέλεχος. Και αν έχασε ψήφους η ίδια  από την “άλλη” μπορεί να συνέβη  και το αντίθετο. Αλλά αυτά είναι μικροπράγματα μεταξύ πολιτικών.

Η αλγεινή εντύπωση σ’ αυτή την εμφάνιση της Άννας προέκυψε από δυο άλλα σημεία της παρουσίας της.  Όταν η συνομιλήτρια της ανέφερε ότι ο Τσίπρας είναι αγαπητό πρόσωπο απάντησε με παραπομπή στις συμπάθειες  προς …τον Χίτλερ.  Εκεί χάνεται το μέτρο.

Όταν μια ευπρεπής πολιτικός φτάνει στο σημείο να παραλληλίζει τον εκλεγμένο Πρωθυπουργό της χώρας με τον …Χίτλερ παίρνει κατήφορο. Με  την προνοητική παρέμβαση της Πουρνάρα προσπάθησε να το σώσει-αναγνωρίζοντας ότι ένας τέτοιος παραλληλισμός  θα ήταν “ χυδαίος”- αλλά η σφαίρα είχε φύγει.

  • Η χειρότερη στιγμή της ήταν όταν χαρακτήρισε τον Κ. Σημίτη, “ιστορική μορφή του επιπέδου του Τρικούπη”. Ή δεν είχε ιδέα ποιος ήταν ο Χαρ. Τρικούπης ή δεν θυμάται τι ήταν η περίοδος Σημίτη: με τη διαφθορά, το χρηματιστήριο, τα Ίμια, την υπερχρέωση, την τεχνητή διαμόρφωση των προϋποθέσεων της ΟΝΕ -που ήταν πολιτική της κυβέρνησης που Ανδρέα Παπανδρέου από το 1993 και όχι δική του, το 1996.
  • Απέδωσε στην περίοδο Σημίτη “τομές” που δεν έγιναν, εκτός αν θεωρεί τομή την διαγραφή του θρησκεύματος από τις ταυτότητες. Μια τομή πήγε να γίνει -αυτή που ετοίμασε ο Τάσος  Γιαννίτσης στο ασφαλιστικό σύστημα – και  ο Σημίτης τον καρατόμησε, υπό την πίεση των πράσινων συνδικαλιστών που τον είχαν αναδείξει στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ.

Άλλο η μυθολογία του Σημίτη και άλλο η πολιτεία του. Άλλωστε η ίδια η Άννα δεν έκανε τίποτε γι’ αυτό το “ιστορικό πρόσωπο” το 2008, όταν ο Γ. Παπανδρέου – στον οποίο προσέβλεπε τότε και κατάρτιζε το …κυβερνητικό του  πρόγραμμα- τον πέταξε, με ασήμαντη αφορμή, σαν το σκυλί στο αμπέλι από την Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ και ουσιαστικά  τον έκοβε δια βίου από τη Βουλή. Μόνο ο Αλέκος Παπαδόπουλος και η Σούλα Μερεντίτη αντέδρασαν…

Η Διαμαντοπούλου είναι πολιτικός με περιεχόμενο και αξία-όσα και αν διαφωνεί κάνεις με τις επιλογές της. Μακάρι να επέστρεφε στην επίσημη πολιτική. Αλλά μένοντας εκτός γίνεται η  “κακιά” της υπόθεσης κι αδικεί τον αυτό της. Με τέτοιες τοποθετήσεις και με εξηγήσεις για τον εαυτό της και άλλους που δεν έχουν πολιτικό βάθος, αυτοακυρώνεται και δεν θα επιστρέψει ποτέ στο Κοινοβούλιο.

Τα λάθη στην πολιτική πληρώνονται. Π.χ. αν δεν είχε  φύγει από το ΠΑΣΟΚ – γιατί δεν μπορούσε να ανεχθεί τον εκλεγμένο Βενιζέλο  – ίσως σήμερα να ήταν επικεφαλής του, καθώς έχει απείρως περισσότερα προσωπικά προσόντα από τη Φώφη.

Οι  αβασάνιστες τοποθετήσεις  σαν αυτές στον Ιανό λειτουργούν ως πρόκληση στην κοινή γνώμη.

Στην καλύτερη περίπτωση παραπέμπουν στον  ψαλμό: “ Ἐπί τῶν ποταμῶν Βαβυλῶνος ἐκεῖ ἐκαθίσαμεν καὶ ἐκλαύσαμεν ἐν τῷ μνησθῆναι ἡμᾶς τῆς Σιών”. Είναι ο Ψαλμός 136 . Ο  ψαλμός της εξορίας…

Να συναντηθούμε, λοιπόν, με το ΠΑΣΟΚ ή όχι; Θέλει ερώτημα; Να συναντηθούμε, βεβαίως.

March 3, 20170

Θανάσης Καρτερός

Ένα κόλλημα με τον κύριο Κώυνερ του Μπρεχτ το έχω, όπως κι άλλοι του δικού μου φυράματος, φαντάζομαι. Αυτές τις μέρες, λοιπόν, που έχει ξεκινήσει -γιατί δεν κατάλαβα, αλλά έχει ξεκινήσει- μια συζήτηση για τις σχέσεις και την πιθανή συμμαχία του ΣΥΡΙΖΑ με το ΠΑΣΟΚ, μου ήρθε στον νου η ιστορία με τη δάφνη, που ένας επίμονος κηπουρός πάσχιζε, ψαλιδίζοντας από ’δώ κι από ’κεί, να της δώσει σχήμα σφαίρας. Εν τέλει κατάφερε να τη στρογγυλέψει, αλλά την είχε ψαλιδίσει τόσο άπονα, ο σαρκαστικός κ. Κώυνερ να σχολιάσει: “Βλέπω τη σφαίρα, αλλά πού είναι η δάφνη;”.

Εντάξει, είναι λίγο αυθαίρετη η μεταφορά, αλλά, βλέποντας κανείς αυτό που προέκυψε από.. υπερφίαλους κηπουρούς όπως ο Παπανδρέου, ο Βενιζέλος, ο Λοβέρδος και διάφοροι άλλοι, ευλόγως αναρωτιέται: Πού είναι το ΠΑΣΟΚ, ρε παιδιά; Ψαλιδίστηκε από ’δώ, ψαλιδίστηκε από ’κεί, άλλαξε ονόματα και μορφές, έγινε Ελιά, Δημοκρατική Συμμαχία, Κεντροαριστερά, παράρτημα της Ν.Δ., στήριγμα του Παπαδήμου, σπόνσορας μίσους για την Αριστερά. Καλώς. Αλλά αυτό που έχει απομείνει από το βάρβαρο ψαλίδι είναι ΠΑΣΟΚ; Όχι ως δάφνη, αλλά ως κόμμα με τόσες δάφνες;

Ποσώς ενδιαφέρει οποιονδήποτε αν ονομάζουν τον εαυτό τους σοσιαλδημοκράτες, κεντροαριστερούς ή αληθινούς αριστερούς, σε αντίθεση με τον ψεύτη ΣΥΡΙΖΑ -γιατί κι αυτό το λένε. Στο ερώτημα που εκατομμύρια ψηφοφόροι τούς απάντησαν, οι ίδιοι δεν έχουν απάντηση. Διότι, αυτό που ονομάζεται σήμερα ΠΑΣΟΚ είναι στον αντίποδα του ΠΑΣΟΚ που ίδρυσε ο Ανδρέας.

Μικρή σχέση έχει ακόμα και με το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ του Σημίτη. Του οποίου είναι βέβαια η λογική συνέχεια, αλλά χρειάστηκαν τα κολλάν του Γιώργου, τα σασμάν του Βενιζέλου και τα ρουλεμάν της διαπλοκής για να κυλήσει εκεί όπου κύλησε. Σε απερίγραπτες σιμωνίες.

Να συναντηθούμε, λοιπόν, με το ΠΑΣΟΚ ή όχι; Θέλει ερώτημα; Να συναντηθούμε, βεβαίως.

Αλλά, για να συναντηθούμε, θα πρέπει πρώτα το ΠΑΣΟΚ να συναντηθεί με τον εαυτό του. Λίγο, έστω. Με εκπτώσεις.

Να θυμηθεί τους μη προνομιούχους, την κοινωνική δικαιοσύνη, τον λαό που δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά. Όχι να κυριαρχείται από ζόμπι, να λέει τόσα “Ναι” στη Ν.Δ., αλλά “Όχι” ακόμα και στην απλή αναλογική, επειδή την πρότεινε ο ΣΥΡΙΖΑ. Ανίκανο να εννοήσει γιατί κατάντησε ΠΑΣΟΚ χωρίς πασόκους…

1 2 3 4 5