×

Journalism

Γνώμες,άρθρα,απόψεις,συνεντεύξεις,παρα-πολιτικά και άλλα ενδιαφέροντα

Home

Columnists

Ολα δύσκολα…

March 25, 20170

Πάσχος Μανδραβέλης

Αλλάζει γρήγορα ο κόσμος μας. Τόσο γρήγορα που ακόμη και μεγάλες επιχειρήσεις με καλά ανακλαστικά δυσκολεύονται να προσαρμοστούν. Πολύ περισσότερο οι κυβερνήσεις, οι οποίες έχουν ένα εγγενές μειονέκτημα: ο δημοκρατικός κανόνας επιβάλλει τη χρονοτριβή. Πρέπει να συζητηθούν οι προτάσεις, να ληφθούν με ψηφοφορία οι αποφάσεις, να ελεγχθούν οι νόμοι από τα δικαστήρια για τη συνταγματικότητά τους κ.λπ.

Σε αυτή την εγγενή, αλλά και πολύ αναγκαία για την κοινωνία χασομέρια, στην Ελλάδα πρέπει να προσθέσουμε και τον ράθυμο τρόπο με τον οποίο κινούνται το πολιτικό προσωπικό, η δημόσια διοίκηση, η Δικαιοσύνη, κάτι που κάνει τη χώρα να είναι πάντα ουραγός καταϊδρωμένη στις διεθνείς εξελίξεις. Αν μάλιστα προκύψει και καμιά κυβέρνηση σαν τη σημερινή ή την προχθεσινή, στην οποία κυριαρχεί η λογική του «άσ’ το για αργότερα», τότε όλα μπορεί να συμβούν. Ακόμη και να χρεοκοπήσει ουσιαστικώς η χώρα, κάτι που έγινε το 2009, ή να βρεθούμε με το ένα πόδι στον τάφο, κάτι που έγινε το καλοκαίρι του 2015. Μικροί, άβουλοι και μοιραίοι αντάμα κυβερνήτες οδηγούν διά της ραθυμίας των την Ελλάδα στο χείλος της καταστροφής. Ή, έστω, να χάνει διαρκώς ευκαιρίες που θα μπορούσαν να την οδηγήσουν στο ξέφωτο.

Ετσι, ενώ εμείς εδώ κουβεντιάζουμε το Brexit καφενειακώς «πωπώ τι έκαναν οι Αγγλοι» και η κυβέρνηση ματαίως επινοεί τρόπους για να το εκμεταλλευθεί στη διαπραγμάτευση, οι άλλες χώρες και οι ξένες πόλεις σχεδιάζουν πώς θα το εκμεταλλευτούν. Από τον περασμένο Ιούνιο έγραφε το Bloomberg ότι πόλεις, όπως το Παρίσι, η Φρανκφούρτη, το Αμστερνταμ, το Μιλάνο κ.ά., συναγωνίζονται ποιες θα προσελκύσουν επιχειρήσεις που λόγω Brexit πρέπει να φύγουν από το Λονδίνο.

Η εταιρεία συμβούλων Movinga στάθμισε 13 δείκτες για τις πόλεις όλης της Ευρώπης (από τους ανώτατους φορολογικούς συντελεστές μέχρι πόσα ρεστοράν με άστρα Μισελέν διαθέτει η πόλη και αν έχει Uber ή όχι) και κατέληξε ότι μέχρι και η Βαλέτα της Μάλτας θα προσελκύσει κάποιες από τις –τραπεζικές κυρίως– επιχειρήσεις που θα φύγουν από το Λονδίνο. Ας μην ψάξει κανείς για Αθήνα ή Θεσσαλονίκη. Οι ελληνικές πόλεις δεν υπάρχουν πουθενά στον χάρτη. Η ελληνική κυβέρνηση διαπραγματεύεται και ξανά μανά διαπραγματεύεται μέχρι να πάθουν υπερκόπωση από το πολύ πήγαινε-έλα στο Χίλτον οι υπουργοί με τους κόκκινους τορβάδες επ’ ώμου.

Από την άλλη μεριά, ο φόβος των τρομοκρατικών επιθέσεων στην Τουρκία δημιουργεί τεράστια περιθώρια στην Ελλάδα όχι μόνο για την αύξηση του αριθμού των τουριστών, αλλά και να γίνει η Αθήνα κόμβος για τις αεροπορικές εταιρείες. Τα περιοριστικά μέτρα που επέβαλε η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ για τα αντικείμενα που δεν μπορούν να φέρουν οι ταξιδιώτες μαζί τους (λάπτοπ, τάμπλετ κ.ά.) στα ταξίδια από τα αεροδρόμια Κωνσταντινούπολης, Ντόχας, Καζαμπλάνκας, Ριάντ, Ντουμπάι κ.λπ. ανοίγουν πολλές ευκαιρίες να ξεκινούν οι υπερατλαντικές πτήσεις των μεσανατολικών εταιρειών από την Αθήνα, το αεροδρόμιο της οποίας έχει ανενεργές υποδομές.

Αρκεί βεβαίως να αδράξουμε την ευκαιρία, που σημαίνει να κλείσει η αξιολόγηση, να νιώσουν ασφαλείς οι εταιρείες να επενδύσουν εδώ, να προσλάβουν κόσμο, για να αντιστραφεί η πορεία. Δύσκολο με μια κυβέρνηση, η οποία το μόνο που σκέφτεται είναι πώς θα βολέψει ημετέρους…

Αν θέλει να συνεχίσει να υπάρχει η ΕΕ, δεν μπορεί παρά να γίνει, η πολιτική έκφραση, του ευρωπαϊκού πολιτισμού

March 15, 20170

Τάκης Θεοδωρόπουλος

Για χρόνια η μεγάλη Ενωση πλάγιαζε νωρίς. Ηταν καλή η σοδειά τα χρόνια εκείνα.

Το Τείχος του Βερολίνου είχε γκρεμιστεί, η σοβιετική αυτοκρατορία ήταν υπό διάλυση και η Ενωση που πορευόταν στον μονόδρομο της επιτυχίας άνοιγε τη μεγάλη δημοκρατική αγκαλιά της στις νέες χώρες του παλαιού πολιτισμού της. Στην ουρά είχε μπει και η Τουρκία. Γιατί όχι η Τουρκία, επιχειρηματολογούσαν οι φωνές της προόδου;

Μέλος της Ενωσης δικαιούται να γίνει όποιος έχει κάποιες οικονομικές προϋποθέσεις και δημοκρατία. Και η Τουρκία ήταν μεγάλη αγορά και γινόταν καθημερινά όλο και περισσότερο δημοκρατία. Τρόμαζε βέβαια το δημογραφικό και η διασπορά της, κυρίως στη Γερμανία, όμως αν τολμούσες να αντιτάξεις στην είσοδό της το βαθύ πολιτισμικό χάσμα που κληροδότησε η Ιστορία, σου απαντούσαν ότι η Ευρώπη δεν έχει χώρο για το παρελθόν. Ας το αφήσουμε στα τείχη της Βιέννης και στη Ναύπακτο. Η Ευρώπη κοιτάζει το μέλλον.

Ποιος θα φανταζόταν τότε ότι η Τουρκία θα γίνει κεντρικό θέμα στις εκλογές της Ολλανδίας; Και ότι ένας Τούρκος πρόεδρος θα εκμεταλλευόταν τις ολλανδικές εκλογές για να ενισχύσει το καθεστώς του;

Και αν οι διαπραγματεύσεις με την Ενωση είχαν ολοκληρωθεί, ποιος θα φανταζόταν ότι μέλος της Ευρώπης θα ήταν ένα ισλαμικό κράτος με πληθυσμό όσον περίπου και η Γερμανία;

Τα «αν» δεν έχουν πολιτική αξία θα μου πείτε, όμως εκείνο που σίγουρα έχει πολιτική αξία είναι ότι η Ενωση αδιαφορούσε για τις πολιτισμικές παραμέτρους της συγκρότησής της στο όνομα ενός δημοκρατικού φιλελευθερισμού που είχε απωθήσει τις ιστορικές καταβολές του.

  • Το Ισραήλ ήταν πολύ πιο κοντά στον ευρωπαϊκό πολιτισμό από ό,τι η Τουρκία για παράδειγμα.
  • Και πώς μπορεί να συγκροτηθεί πολιτική κοινωνία χωρίς πολιτισμική κοινότητα;

Η Τουρκία ήταν το μεγάλο απωθημένο της ευρωπαϊκής συγκρότησης. Εδειχνε τα όριά της, τα οποία όμως κανείς, πλην εξαιρέσεων, δεν ήθελε να τα δει και να τα αναγνωρίσει. Τα προσκόμματα ήσαν πάντα ποσοτικά. Πόσοι Τούρκοι πολίτες υπάρχουν στη Γερμανία και πόσοι θα έρθουν; Πόση δημοκρατία έχει η Τουρκία;

Ούτε λέξη για το ιστορικό και πολιτισμικό ρήγμα, για τον απλούστατο λόγο ότι η Ευρώπη δεν ήθελε να μιλήσει για τον δικό της πολιτισμό. Τον έπνιγε στα συμπλέγματα των φιλελεύθερων ενοχών της.

Και το απωθημένο έρχεται σήμερα στην επιφάνεια με τον βίαιο τρόπο του απωθημένου.

Προς το παρόν, ωφελεί τον Χερτ Βίλντερς στην Ολλανδία και τον Ερντογάν στην Τουρκία.

Επεται συνέχεια.

Αν υπάρχουν στην Ευρώπη πολιτικές δυνάμεις που διαθέτουν στοιχειώδη αυτοσυνειδησία, θα αντιληφθούν ότι η ευρωτουρκική κρίση, όσο συγκυριακή κι αν είναι, δίνει στην Ενωση μια πρώτης τάξεως ευκαιρία επαναπροσδιορισμού. Αν θέλει να συνεχίσει να υπάρχει, δεν μπορεί παρά να γίνει η πολιτική έκφραση του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Ενα κρίσιμο τεστ για την πορεία της εθνικολαϊκιστικής Ακροδεξιάς, στην Ευρώπη

March 15, 20170

Αγγελος Στάγκος

Οι πάντες γνωρίζουν ότι οι σημερινές εκλογές στην Ολλανδία είναι σημαντικές, όχι μόνο για την ίδια τη χώρα, αλλά και διεθνώς. Από το αποτέλεσμά τους θα προκύψει η επόμενη ολλανδική κυβέρνηση, ταυτόχρονα όμως θα αποτελέσουν ένα κρίσιμο τεστ για την πορεία της εθνικολαϊκιστικής Ακροδεξιάς στην Ευρώπη.

Αν το Κόμμα για την Ελευθερία (PVV) τους Χερτ Βίλντερς έλθει πρώτο, οι κραδασμοί για ολόκληρη την Ευρώπη θα είναι έντονοι, καθώς ο ευρωσκεπτικισμός θα εμφανισθεί ενισχυμένος σε μια χώρα που βρίσκεται στον σκληρό πυρήνα της ευρωπαϊκής ιδέας από την πρώτη στιγμή. Μια χώρα μάλιστα που η οικονομία της είναι ισχυρή. Πέρα από το γεγονός ότι το συγκεκριμένο κόμμα αποπνέει οσμή αυταρχισμού.

  • Εως προχθές, το Λαϊκό Κόμμα Ελευθερίας και Δημοκρατίας, του πρωθυπουργού Μαρκ Ρούτε, ερχόταν πρώτο σε αριθμό εδρών στις δημοσκοπήσεις, με ελάχιστη διαφορά από από το κόμμα του Χ. Βίλντερς. Ακόμη και αν ο τελευταίος έλθει πρώτος στις εκλογές, είναι απίθανο να κυβερνήσει, καθώς όλα τα υπόλοιπα κόμματα έχουν αποκλείσει τη συνεργασία μαζί του.
  • Ωστόσο, στην εκλογική μάχη της Ολλανδίας έχουν υπεισέλθει δύο παράγοντες που ούτε τώρα, αλλά ούτε και μετά το εκλογικό αποτέλεσμα θα μπορεί να αποτιμηθεί με ακρίβεια η επίδρασή τους. Ο πρώτος παράγοντας είναι η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ και ο δεύτερος και σίγουρα πιο σημαντικός είναι η σύγκρουση με τον Ταγίπ Ερντογάν και το καθεστώς του.

Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις, η εκλογή του Ντ. Τραμπ θα μπορούσε να βοηθήσει τον Χ. Βίλντερς, τη Μαρίν Λεπέν και τους ομοίους τους να διεκδικήσουν με αξιώσεις την εξουσία στις χώρες τους. Επικράτησε μάλιστα και ένας σχετικός πανικός αρχικά. Στη συνέχεια, η συμπεριφορά και οι επικοινωνιακές «γκάφες» του νέου Αμερικανού προέδρου φαίνεται ότι επηρέασαν αρνητικά την κοινή γνώμη συνολικά στην Ευρώπη και οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι η επέλαση των ακροδεξιών αναχαιτιζόταν.

Η απρόσμενη παράμετρος που εμφανίστηκε ήταν ασφαλώς η χονδροειδής απόπειρα του Τούρκου προέδρου να μεταφέρει στα ευρωπαϊκά κράτη, όπου υπάρχει πολυπληθές τουρκικό στοιχείο, την προεκλογική εκστρατεία που κάνει ενόψει δημοψηφίσματος στη δική του χώρα. Δημοψηφίσματος που αν το κερδίσει, θα του επιτρέψει να εγκαθιδρύσει και τυπικά ένα εξαιρετικά αυταρχικό καθεστώς με απόλυτο άρχοντα τον ίδιο.

Είναι γνωστό ότι σχεδόν όλες οι ευρωπαϊκές χώρες –αρνητική εξαίρεση η Γαλλία, που δεν αποκλείεται να το πληρώσει, αφού η στάση της έριξε άφθονο νερό στον μύλο της Λεπέν– αρνήθηκαν να προσφέρουν γήπεδο στον Ερντογάν για να παίξει το παιχνίδι του.

Στην Ολλανδία των σημερινών εκλογών τα πράγματα έφτασαν και παραμένουν σε μεγάλη όξυνση στις σχέσεις με την Τουρκία, οι εξελίξεις το αποδεικνύουν και η συνέχεια είναι δύσκολα προβλέψιμη.

Από πρώτη ματιά, η σθεναρή στάση του Μ. Ρούτε θα πρέπει να τον ωφελήσει εκλογικά, αλλά δεν είναι και απόλυτα βέβαιο. Δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο ένα μέρος των ψηφοφόρων να στραφεί προς τον Βίλντερς θεωρώντας ότι αυτός είναι ο αυθεντικός εκφραστής της ισλαμοφοβίας, ξενοφοβίας και, στην ειδική περίπτωση, τουρκοφοβίας. Το αποτέλεσμα θα δείξει…

Είναι λογικό να προκαλεί ανησυχία στην Ελλάδα όλη αυτή η κατάσταση. Από τη μια πλευρά είναι θετικό ότι έστω και αργά η Ευρώπη αντιλαμβάνεται τι σημαίνει Τουρκία και Ερντογάν και υψώνει τείχη, από την άλλη πλευρά δεν ξέρουμε αν θα παραμείνει μόνο στις φραστικές επιθέσεις ή αν θα προχωρήσει και σε άλλες αντιδράσεις.

Ηδη ο Τούρκος υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων απειλεί με ακύρωση της συμφωνίας για τους προσφυγές.

Είναι φανερό ότι η δική μας χώρα πρέπει να κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να παραμείνει στη στενή ευρωπαϊκή οικογένεια.

Μεθυσμένοι από την απρόσμενη εξουσία που τους δόθηκε…

March 15, 20170

Πάσχος Μανδραβέλης

Κι ενώ όλοι είμαστε απασχολημένοι με τη διαπραγμάτευση το ελληνικό κράτος χρεοκοπεί κομμάτι κομμάτι, ήτοι ΔΕΚΟ ΔΕΚΟ. Η ΔΕΗ βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Το είπε ο πρόεδρός της κ. Μανώλης Παναγιωτάκης στην Κοζάνη: «Τον Φεβρουάριο πρέπει να πληρώσουμε ένα ομόλογο 100 εκατ. και τον Απρίλιο ένα άλλο ομόλογο 400 εκατ. (…) Εάν δεν πληρώσουμε αυτά τα χρήματα –θα τα πληρώσουμε, τα έχουμε– μάς πάνε για χρεοκοπία, όχι μόνο εμάς αλλά και τη χώρα» (13.2.2017).

Πώς θα πληρώσει αφού το «επαναστατικό» (τρομάρα μας!) παρελθόν του ΣΥΡΙΖΑ δημιούργησε περισσότερους τζαμπατζήδες από όσους μπορεί η εταιρεία να αντέξει; Το Δημόσιο θα προπληρώσει το ρεύμα για το 2017, λες και τα λεφτά τρέχουν από τα μπατζάκια του κράτους και μπορεί να κάνει παιγνίδι με την επιπλέον ρευστότητα…

Μην παρεξηγηθούμε: καλώς πράττει η κυβέρνηση και μπαλώνει τσάτρα πάτρα την κατάσταση. Αλλά το ζήτημα είναι ότι με τους Αριστερούς πειραματισμούς που θέλουν τη ΔΕΗ ενιαία και κρατική, καθώς και με την πολιτική ομπρέλα που επί χρόνια προσέφερε ο ΣΥΡΙΖΑ στους τζαμπατζήδες η μεγαλύτερη και η πιο ζωτική επιχείρηση της χώρας έφτασε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας.

Η αλήθεια είναι πως το κλήμα της ΔΕΗ ήταν στραβό, πολύ πριν το φάει η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Προηγούμενες κυβερνήσεις αποφάσισαν να ενισχύσουν εναλλακτικές μορφές ενέργειας, όχι διά του προϋπολογισμού, αλλά διά της αγοράς ρεύματος σε υψηλή τιμή από τη ΔΕΗ. Ετσι είχαμε την επανάληψη μιας κλασικής αποτυχίας του κράτους, το οποίο προσπαθεί να κάνει τα πάντα και τελικώς αποτυγχάνει σε όλα, επειδή ακριβώς ακολουθεί αντιφατικές πολιτικές. Λόγω της οικολογικής πολιτικής η ΔΕΗ φορτώθηκε περισσότερα έξοδα και λόγω της κοινωνικής (ήτοι των τζαμπατζήδων του «Δεν πληρώνω») η ΔΕΗ άρχισε να έχει διαρκώς μειούμενα έσοδα.

Η πίεση λαϊκιστών τηλεοπτικών δημοσιογράφων στους έμφοβους διοικητές της ΔΕΗ, για να μη χρησιμοποιηθούν εισπρακτικές εταιρείες επιτείνει το πρόβλημα. Μόνιμο επιχείρημα το «ρεύμα του φουκαρά που δεν έχει να πληρώσει», αλλά μαζί με αυτόν (ο οποίος στο κάτω κάτω της γραφής δικαιούται και έχει κοινωνικό τιμολόγιο, ακόμη και σε έσχατες περιπτώσεις δωρεάν ρεύμα) την γλιτώνουν αναρίθμητοι μπαταχτσήδες που έχουν τα λεφτά αλλά δεν πληρώνουν.

Οι αστικές συγκοινωνίες βρίσκονται σε βαθύ κόκκινο. Η ΔΕΗ επίσης. Μέχρι και τα ΕΛΤΑ έχουν τεράστιο πρόβλημα. Το τηλεοπτικό κανάλι ACTION 24 αποκάλυψε ότι η οικονομική διεύθυνση της επιχείρησης έστειλε εγκύκλιο σε όλα τα υποκαταστήματα με την οποία ζητεί άμεση μείωση των ταμειακών υπολοίπων στις 10.000 ευρώ για τα Κεντρικά και από 1.000 έως 3.000 ευρώ στα λοιπά Καταστήματα λόγω της «τραγικά δύσκολης ταμειακής κατάστασης της εταιρείας». Στόχος, όπως το τονίζουν με μεγάλα γράμματα στο τέλος, «η μισθοδοσία μας στις 16.3.2017 πρέπει να τακτοποιηθεί/εξασφαλισθεί το γρηγορότερο δυνατόν».

Κάποιοι συνωμοσιολόγοι της Προόδου θα έλεγαν ότι η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ πορεύεται έτσι για να απαξιωθούν οι ΔΕΚΟ και να πουληθούν κοψοχρονιά. Δυστυχώς τα πράγματα είναι πιο απλά. Οι κυβερνώντες δεν είναι απλώς ανίκανοι. Μεθυσμένοι από την απρόσμενη εξουσία που τους δόθηκε δεν νοιάζονται καν για την περιουσία του ελληνικού λαού. Την θυσιάζουν για να κάτσουν λίγο χρόνο επιπλέον στις καρέκλες τους.

Ο ψαλμός της εξορίας…

March 5, 20170

Γιώργος Λακόπουλος

Προκειμένου να μιλήσει κανείς για την Άννα Διαμαντοπούλου πρέπει να σταθεί πριν από όλα σε δυο όψεις της δημόσιας παρουσίας της. Η πρώτη είναι ότι αποτελεί τυπικό δείγμα αυτού που θα ονομάζαμε  “κυβερνάνθρωπο” . Από  τα 26 χρόνια της διοικεί άλλους ανθρώπους. Η πορεία της είναι μια αλληλουχία ρόλων κατ’  απονομήν -ως αποτέλεσμα ευφυών ελιγμών στα εσωκομματικά  -και εύκολης εισόδου στη Βουλή.

Στην ουσία η πολιτική της υπόσταση, ως ένα σημείο τουλάχιστο, ήταν κατασκευή του κόμματος -στο οποίο στηρίχθηκε για να κάνει  καριέρα- άρα και κατασκευή του κράτους. Υπηρέτησε τρεις διαφορετικούς πρωθυπουργούς και προέδρους του ΠΑΣΟΚ με την πρόνοια να τους εγκαταλείψει για τον επόμενο, την κατάλληλη στιγμή. Η Άννα είναι από τους ευνοημένους της πολιτικής- και του ΠΑΣΟΚ- σε όλα τα επίπεδα.

  • Η δεύτερη όψη είναι ότι αποτελεί μια από τις πιο ενδιαφέρουσες πολιτικούς της γενιάς της. Από “Ωραία Βαλκάνια Πασοκοπούλα”  της δεκαετίας του 1980 -που αναδείχθηκε με την εύνοια τηςΜαργαρίτας Παπανδρέου και του Αντώνη Λιβάνη, για να  σταδιοδρομήσει αργότερα ως ευνοούμενη του Σημίτη- εξελίχθηκε  σε αυτοδύναμη πολιτικό, με μεστό λόγο, επαρκή δημόσια παρουσία, ευρωπαϊκό προσανατολισμό και εμπροσθοβαρή κουλτούρα .

Από μια άποψη αξίζει όσα προσπορίσθηκε στο δημόσιο βίο, καθώς είναι εργατική, προσαρμόσιμη στις ανάγκες των εποχών, δραστήρια και  αυτοεπιμορφούμενη. Δεν έμεινε όπως ήταν -σαν άλλους δίπλα της -αλλά προχώρησε, ενίοτε με ψυχρούς υπολογισμούς.

Για χρόνια είχε περίοπτη θέση στο πολιτικό στερέωμα, ως επίτροπος και υπουργός-χωρίς να κάνει κάτι “μεγάλο”, παρότι κατοχύρωσε ένα νόμο στο όνομά της. Διατηρεί ευρύ προσωπικό επικοινωνιακό μηχανισμό, έχει καλές σχέσεις με μίντια και οικονομικά συστήματα και συντηρεί  ένα δραστήριο και πολυδάπανο “Δίκτυο” – δίκην υβριδικού κόμματος.

Προφανώς η παρουσία της στη Βουλή θα ήταν χρήσιμη σήμερα. Αλλά στις εκλογές του 2012 ήλθε μετά τον Κώστα Σκανδαλίδη στην Α΄Αθήνας, όπου το κόμμα της -το οποίο εν συνέχεια εγκατέλειψε- πήρε μόνο μια έδρα. Είναι προφανές ότι πικράθηκε καθώς κάποια στιγμή είχε αρχίσει να έχει και αρχηγικές βλέψεις.

  • Πέντε χρόνια από τότε εξακολουθεί να μην βρίσκει τρόπο επιστροφής στο Κοινοβούλιο. Και να αισθάνεται άβολα γι’ αυτό καθώς ισχυρίζεται ότι “θέλει να επιστρέψει στην πολιτεία  την επένδυση που έκανε επάνω της”.
  • Η σχέση της με τη Φώφη Γεννηματά είναι υπό το μηδέν. Η φημολογούμενη επιδίωξη της να προσεγγίσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη απέτυχε και η προσπάθεια που κάνει τώρα με τον Γιάννη Ραγκούση και τον Γ. Φλωρίδη μένει να κριθεί.

Η πικρία για τον περιφερειακό ρόλο της, προφανώς την οδηγεί σε λανθασμένες εκτιμήσεις προσώπων και καταστάσεων και άστοχες  δημόιες συμπεριφορές- ίσως από προσωπική υπερεκτίμηση.  Ανθρώπινο είναι. Συχνά οι πολιτικοί καταναλώνουν οι ίδιοι την προπαγάνδα που παράγουν για τους άλλους.

Στη τελευταία εμφάνιση της στον Ιανό – σε μια συζήτηση αγιογραφικής προβολής της με την εξαίρετηΜαργαρίτα Πουρνάρα- η κυρία ξεπέρασε τα όρια. Στην πρόσκληση υπόσχονταν να μην είναι  ….ξινή.  Επί σκηνής ήταν κάτι χειρότερο -και αυτό δεν ήταν η πληκτική αυταρέσκεια που τη διέκρινε.

Χωρίς να εξηγήσει  πως το ΠΑΣΟΚ πήρε μόλις 6% στο ψηφοδέλτιο στο οποίο μετείχε το 2012, χωρίς προσωπική αυτοκριτική, έριξε την ευθύνη για την απουσία της από τη Βουλή  στην…  άλλη Διαμαντοπούλου που υπήρχε στο ψηφοδέλτιο. Ηταν τόσο άστοχο ώστε  επέτρεψε στην “αντίζηλό” της να την κάνει κιμά.

Αυτή η “άλλη” δεν τοποθετήθηκε το 2012 “ανήθικα”, όπως είπε, στο ψηφοδέλτιο από το ΠΑΣΟΚ – δηλαδή από τον Βενιζέλο- αλλά προϋπήρχε από το 2004 και μάλλον η Άννα έκανε …εισοδισμό. Δεν είχαν το  ίδιο όνομα, αλλά μόνο το ίδιο επώνυμο. Δεν ήταν “η άλλη άγνωστη  κοπέλα”, αλλά κομματικό στέλεχος. Και αν έχασε ψήφους η ίδια  από την “άλλη” μπορεί να συνέβη  και το αντίθετο. Αλλά αυτά είναι μικροπράγματα μεταξύ πολιτικών.

Η αλγεινή εντύπωση σ’ αυτή την εμφάνιση της Άννας προέκυψε από δυο άλλα σημεία της παρουσίας της.  Όταν η συνομιλήτρια της ανέφερε ότι ο Τσίπρας είναι αγαπητό πρόσωπο απάντησε με παραπομπή στις συμπάθειες  προς …τον Χίτλερ.  Εκεί χάνεται το μέτρο.

Όταν μια ευπρεπής πολιτικός φτάνει στο σημείο να παραλληλίζει τον εκλεγμένο Πρωθυπουργό της χώρας με τον …Χίτλερ παίρνει κατήφορο. Με  την προνοητική παρέμβαση της Πουρνάρα προσπάθησε να το σώσει-αναγνωρίζοντας ότι ένας τέτοιος παραλληλισμός  θα ήταν “ χυδαίος”- αλλά η σφαίρα είχε φύγει.

  • Η χειρότερη στιγμή της ήταν όταν χαρακτήρισε τον Κ. Σημίτη, “ιστορική μορφή του επιπέδου του Τρικούπη”. Ή δεν είχε ιδέα ποιος ήταν ο Χαρ. Τρικούπης ή δεν θυμάται τι ήταν η περίοδος Σημίτη: με τη διαφθορά, το χρηματιστήριο, τα Ίμια, την υπερχρέωση, την τεχνητή διαμόρφωση των προϋποθέσεων της ΟΝΕ -που ήταν πολιτική της κυβέρνησης που Ανδρέα Παπανδρέου από το 1993 και όχι δική του, το 1996.
  • Απέδωσε στην περίοδο Σημίτη “τομές” που δεν έγιναν, εκτός αν θεωρεί τομή την διαγραφή του θρησκεύματος από τις ταυτότητες. Μια τομή πήγε να γίνει -αυτή που ετοίμασε ο Τάσος  Γιαννίτσης στο ασφαλιστικό σύστημα – και  ο Σημίτης τον καρατόμησε, υπό την πίεση των πράσινων συνδικαλιστών που τον είχαν αναδείξει στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ.

Άλλο η μυθολογία του Σημίτη και άλλο η πολιτεία του. Άλλωστε η ίδια η Άννα δεν έκανε τίποτε γι’ αυτό το “ιστορικό πρόσωπο” το 2008, όταν ο Γ. Παπανδρέου – στον οποίο προσέβλεπε τότε και κατάρτιζε το …κυβερνητικό του  πρόγραμμα- τον πέταξε, με ασήμαντη αφορμή, σαν το σκυλί στο αμπέλι από την Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ και ουσιαστικά  τον έκοβε δια βίου από τη Βουλή. Μόνο ο Αλέκος Παπαδόπουλος και η Σούλα Μερεντίτη αντέδρασαν…

Η Διαμαντοπούλου είναι πολιτικός με περιεχόμενο και αξία-όσα και αν διαφωνεί κάνεις με τις επιλογές της. Μακάρι να επέστρεφε στην επίσημη πολιτική. Αλλά μένοντας εκτός γίνεται η  “κακιά” της υπόθεσης κι αδικεί τον αυτό της. Με τέτοιες τοποθετήσεις και με εξηγήσεις για τον εαυτό της και άλλους που δεν έχουν πολιτικό βάθος, αυτοακυρώνεται και δεν θα επιστρέψει ποτέ στο Κοινοβούλιο.

Τα λάθη στην πολιτική πληρώνονται. Π.χ. αν δεν είχε  φύγει από το ΠΑΣΟΚ – γιατί δεν μπορούσε να ανεχθεί τον εκλεγμένο Βενιζέλο  – ίσως σήμερα να ήταν επικεφαλής του, καθώς έχει απείρως περισσότερα προσωπικά προσόντα από τη Φώφη.

Οι  αβασάνιστες τοποθετήσεις  σαν αυτές στον Ιανό λειτουργούν ως πρόκληση στην κοινή γνώμη.

Στην καλύτερη περίπτωση παραπέμπουν στον  ψαλμό: “ Ἐπί τῶν ποταμῶν Βαβυλῶνος ἐκεῖ ἐκαθίσαμεν καὶ ἐκλαύσαμεν ἐν τῷ μνησθῆναι ἡμᾶς τῆς Σιών”. Είναι ο Ψαλμός 136 . Ο  ψαλμός της εξορίας…

Να συναντηθούμε, λοιπόν, με το ΠΑΣΟΚ ή όχι; Θέλει ερώτημα; Να συναντηθούμε, βεβαίως.

March 3, 20170

Θανάσης Καρτερός

Ένα κόλλημα με τον κύριο Κώυνερ του Μπρεχτ το έχω, όπως κι άλλοι του δικού μου φυράματος, φαντάζομαι. Αυτές τις μέρες, λοιπόν, που έχει ξεκινήσει -γιατί δεν κατάλαβα, αλλά έχει ξεκινήσει- μια συζήτηση για τις σχέσεις και την πιθανή συμμαχία του ΣΥΡΙΖΑ με το ΠΑΣΟΚ, μου ήρθε στον νου η ιστορία με τη δάφνη, που ένας επίμονος κηπουρός πάσχιζε, ψαλιδίζοντας από ’δώ κι από ’κεί, να της δώσει σχήμα σφαίρας. Εν τέλει κατάφερε να τη στρογγυλέψει, αλλά την είχε ψαλιδίσει τόσο άπονα, ο σαρκαστικός κ. Κώυνερ να σχολιάσει: “Βλέπω τη σφαίρα, αλλά πού είναι η δάφνη;”.

Εντάξει, είναι λίγο αυθαίρετη η μεταφορά, αλλά, βλέποντας κανείς αυτό που προέκυψε από.. υπερφίαλους κηπουρούς όπως ο Παπανδρέου, ο Βενιζέλος, ο Λοβέρδος και διάφοροι άλλοι, ευλόγως αναρωτιέται: Πού είναι το ΠΑΣΟΚ, ρε παιδιά; Ψαλιδίστηκε από ’δώ, ψαλιδίστηκε από ’κεί, άλλαξε ονόματα και μορφές, έγινε Ελιά, Δημοκρατική Συμμαχία, Κεντροαριστερά, παράρτημα της Ν.Δ., στήριγμα του Παπαδήμου, σπόνσορας μίσους για την Αριστερά. Καλώς. Αλλά αυτό που έχει απομείνει από το βάρβαρο ψαλίδι είναι ΠΑΣΟΚ; Όχι ως δάφνη, αλλά ως κόμμα με τόσες δάφνες;

Ποσώς ενδιαφέρει οποιονδήποτε αν ονομάζουν τον εαυτό τους σοσιαλδημοκράτες, κεντροαριστερούς ή αληθινούς αριστερούς, σε αντίθεση με τον ψεύτη ΣΥΡΙΖΑ -γιατί κι αυτό το λένε. Στο ερώτημα που εκατομμύρια ψηφοφόροι τούς απάντησαν, οι ίδιοι δεν έχουν απάντηση. Διότι, αυτό που ονομάζεται σήμερα ΠΑΣΟΚ είναι στον αντίποδα του ΠΑΣΟΚ που ίδρυσε ο Ανδρέας.

Μικρή σχέση έχει ακόμα και με το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ του Σημίτη. Του οποίου είναι βέβαια η λογική συνέχεια, αλλά χρειάστηκαν τα κολλάν του Γιώργου, τα σασμάν του Βενιζέλου και τα ρουλεμάν της διαπλοκής για να κυλήσει εκεί όπου κύλησε. Σε απερίγραπτες σιμωνίες.

Να συναντηθούμε, λοιπόν, με το ΠΑΣΟΚ ή όχι; Θέλει ερώτημα; Να συναντηθούμε, βεβαίως.

Αλλά, για να συναντηθούμε, θα πρέπει πρώτα το ΠΑΣΟΚ να συναντηθεί με τον εαυτό του. Λίγο, έστω. Με εκπτώσεις.

Να θυμηθεί τους μη προνομιούχους, την κοινωνική δικαιοσύνη, τον λαό που δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά. Όχι να κυριαρχείται από ζόμπι, να λέει τόσα “Ναι” στη Ν.Δ., αλλά “Όχι” ακόμα και στην απλή αναλογική, επειδή την πρότεινε ο ΣΥΡΙΖΑ. Ανίκανο να εννοήσει γιατί κατάντησε ΠΑΣΟΚ χωρίς πασόκους…

Ενα σκέλεθρο που έχει κρατήσει από την ιστορία της, μόνον τη δίψα για εξουσία

March 2, 20170

Τάκης Θεοδωρόπουλος

Δ​​εν χρειάζεται να είσαι γαλλόφωνος, γαλλομαθής ή να έχεις περάσει απλά από τα θρανία του για να αναγνωρίσεις την αξία του Γαλλικού Ινστιτούτου. Ετσι, για την ιστορία, να θυμίσω πως το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών μαζί με αυτό του Μπουένος Αϊρες υπήρξαν τα δύο μεγαλύτερα στον κόσμο.

Στις καλές εποχές λειτουργούσαν 28 παραρτήματά του σε όλη την Ελλάδα.

Μπορεί ο κύριος ρόλος του να ήταν η προβολή της γαλλικής γλώσσας και του πολιτισμού, όμως για τη ζωή της Αθήνας ήταν ένας κεντρικός πολιτισμικός θεσμός. Σημείο συνάντησης, που έσπαγε την κλειστοφοβία της μικρής μας πόλης και άνοιγε τους ορίζοντές μας σε μια Ευρώπη στην οποία προσέβλεπαν όσοι ήθελαν να ανοίξουν τα μάτια τους. Το ίδιο ισχύει και για την Ελληνοαμερικανική Ενωση, και για το Γκαίτε, και για το Βρετανικό Συμβούλιο.

Είναι προφανές πως οι πυρομανείς που επιτέθηκαν στον χώρο δεν ενδιαφέρονται για όλ’ αυτά. Συμπεριφέρονται σαν παράσιτα που αδιαφορούν για τη στοιχειώδη καλλιέργεια, η οποία σου επιτρέπει να καλείσαι πολιτισμένος. Ενα σκαλοπάτι κάτω από τους τζιχαντιστές του Ισλάμ, οι οποίοι τουλάχιστον επικαλούνται τον δικό τους πολιτισμό. Θα μου πείτε, έχουν πυρπολήσει βιβλιοπωλεία, κινηματογραφικές αίθουσες, το 2008, οπότε προς τι η απορία; Περνούσαν απ’ έξω, το βρήκαν αφύλαχτο και είπαν να το «φχαριστηθούν».

Δεν θυμάμαι αν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε βγάλει ανακοίνωση όταν, προ καιρού, κάποιοι είχαν εισβάλει στην Ελληνοαμερικανική Ενωση.

Πάντως, καταδίκασε την επίθεση στο Γαλλικό Ινστιτούτο. Και τι είπε;

Οτι το εν λόγω ίδρυμα έχει παρασταθεί στην Αριστερά σε δύσκολους καιρούς.

Λυπάμαι, αλλά πρόκειται για ομολογία συνενοχής.

  • Σαν να λέει στα παράσιτα πως, αφού είναι κι αυτά αριστερά, άρα μιλούν την ίδια γλώσσα, θα πρέπει να δείξουν ανοχή.
  • Η αντίληψη του ΣΥΡΙΖΑ για τον πολιτισμό αρχίζει και τελειώνει κάπου εκεί.

Η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρεται προφανώς στην υπόθεση του «Ματαρόα» που τον χειμώνα του 1945, χάρη στον τότε διευθυντή του Ινστιτούτου Οκτάβιο Μερλιέ, επέτρεψε σε μια γενιά Ελλήνων διανοητών να γλιτώσουν από τον σπαραγμό της χώρας τους. Ησαν αριστεροί; Ναι. Ομως δεν τους ξέρουμε επειδή κάποτε ήσαν αριστεροί. Τους ξέρουμε από το έργο τους.

Και αναρωτιέμαι τι θα έλεγε ο Καστοριάδης ή ο Ξενάκης ή ο Αξελός αν έβλεπαν ότι τους βάζουν δίπλα τον Πολάκη και στους τενεκέδες που τον συντροφεύουν στην κυβέρνηση;

Αραγε, ξέρουν ότι ένας απ’ τους επιβάτες του «Ματαρόα», ο πρόωρα χαμένος Κώστας Παπαϊωάννου, ήταν από τους πρώτους Ευρωπαίους διανοητές που άσκησαν κριτική στον κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό; «Αριστερός» ο Καστοριάδης, αριστερός κι ο Κατρούγκαλος. Μη γελάτε. Για κλάματα είναι.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι Αριστερά. Μη γελιόμαστε.

Η διαφορά είναι ότι κάποτε η Αριστερά είχε πνευματική παραγωγή, η οποία στρεφόταν εναντίον της ως επί το πλείστον.

Σήμερα είναι ένα σκέλεθρο που έχει κρατήσει από την ιστορία της μόνον τη δίψα για εξουσία.

Ο πρωθυπουργός πρέπει να θυμάται ότι πάνω απ’ όλα είναι ακριβώς αυτό: Πρωθυπουργός της Ελλάδας

March 2, 20170

Γεώργιος Μαλούχος

Η επικείμενη, όπως διαρρέεται, συνομιλία του πρωθυπουργού με τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ θα είναι, από κάθε άποψη, η σημαντικότερη πολιτική συζήτηση εδώ και πάρα πολύ καιρό για το μέλλον της Ελλάδας. Κι αυτό για δύο λόγους:

Πρώτον επειδή όλες οι άλλες σημαντικές επαφές κορυφής της χώρας, δηλαδή στο ευρωπαικό πλαίσιο, διεξάγονται πάντοτε μέσα στο γνωστό κάδρο του «μπρος πίσω τίποτα» γύρω από τα μνημόνια και όλα τα άλλα συναφή ζητήματα που έχουν βαλτώσει εντελώς και, δεύτερον, το κυριότερο, ότι μπροστά στις τεράστιες εθνικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα η Ελλάδα από την όλο και πιο επιθετική Τουρκία, η μόνη στάση που έχει πλέον πραγματική σημασία είναι εκείνη των ΗΠΑ – όλα τα υπόλοιπα είναι κουβέντες για να περνά η ώρα…

Σε αυτή τη συζήτηση, η οποία μπορεί να αποβεί καθοριστικής σημασίας για τα περεταίρω, εξίσου σημαντικό είναι και το τι θα πει, αλλά και επίσης το τι δεν θα πει ο πρωθυπουργός.

Αν λ.χ. αποφασίσει να μιλήσει στον Αμερικανό πρόεδρο για την εμπειρία του στην κηδεία του Κάστρο στην Κούβα, ή για το πώς βλέπει ο ίδιος ένα τείχος με το… Μεξικό, θα είναι ένα μικρό πρόβλημα… Πολύ πιο σοβαρά όμως, εκείνο που δεν πρέπει με κανένα τρόπο να πράξει, είναι το να μιλήσει ως επικεφαλής μιας χώρας δεσμευμένης στις αποφάσεις και τις επιταγές των Βρυξελλών, της Ε.Ε. και, φυσικά, του Βερολίνου.

Αν ο πρωθυπουργός λειτουργήσει σε αυτή τη συνομιλία ως «γρανάζι» της Ευρώπης, η οποία, όπως ακόμα και ο πρόεδρος της Κομισιόν Γιουνκέρ παραδέχθηκε δημοσίως ότι δεν ξέρει που πατάει και που βρίσκεται, τότε θα αντιμετωπιστεί στο εξής ακριβώς ως τέτοιο: ως ένα μικρό και χαλασμένο γρανάζι. Και κάθε συζήτηση που αφορά την Ελλάδα σε αυτό το επίπεδο θα διεξάγεται πλέον με τα μεγάλα γρανάζια της μηχανής…

Ο πρωθυπουργός πρέπει να θυμάται ότι πάνω απ’ όλα είναι ακριβώς αυτό: πρωθυπουργός της Ελλάδας. Και ότι η Ελλάδα έχει, ειδικά σήμερα, πολύ μεγάλη σημασία για τις ΗΠΑ – μακράν μεγαλύτερη και βαθύτερη από ότι για το Βερολίνο. Πρέπει επίσης να θυμάται ότι η Ελλάδα υπήρξε ατλαντική χώρα πολύ πριν γίνει ευρωπαϊκή, σε επίπεδο θεσμικής ενσωμάτωσης. Και ότι ως ατλαντική ήταν που είχε τα μεγαλύτερα επιτεύγματά της σε όλα τα επίπεδα.

Ο Αλέξης Τσίπρας οφείλει να ξεχάσει τα στερεότυπα και να επιχειρήσει να δημιουργήσει συνθήκες όσο το δυνατόν εγγύτερης και πιο πολύπλευρης προσέγγισης της Ελλάδας με τις ΗΠΑ.

Οφείλει να επιχειρήσει να πείσει τον Αμερικανό πρόεδρο ότι η χώρα μας και θέλει και μπορεί να έρθει πολύ κοντά με την Αμερική σε όλο το φάσμα των θεμάτων που την απασχολούν και να αιτηθεί μιας νέας στενότατης σχέσης χωρίς περιορισμούς έξωθεν, ιδεοληψίες του παρελθόντος και ανοησίες για μαζική κατανάλωση που τόσο αρέσουν τελευταία σε πολλούς.

Η Ελλάδα πρέπει να πείσει τις ΗΠΑ ότι είναι έτοιμη, ικανή και αποφασισμένη να λειτουργήσει 1000% και από μηδενική βάση στο πλευρό τους, χωρίς αναστολές και επιφυλάξεις, σε μία στιγμή που ο κόσμος αλλάζει ριζικά και επικίνδυνα.

Γι αυτόν τον τόπο, άλλος δρόμος δεν υπάρχει.

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος από αυτόν της άρσης των συνθηκών, που έφεραν τη χρεοκοπία

February 23, 20170

Αντώνης Καρακούσης

Από την αρχή της κρίσης σταθερά έχουμε υποστηρίξει ότι όλα τα δεινά της οικονομίας και της χώρας πηγάζουν από την επελθούσα αλλά μηδέποτε επισήμως αναγνωρισθείσα χρεοκοπία. Και ακόμη ότι χωρίς άρση των συνθηκών χρεοκοπίας δεν πρόκειται να βγούμε ποτέ από την κρίση. Πράγμα που σημαίνει ότι χωρίς την εξαφάνιση των ελλειμμάτων και τη διαμόρφωση συνθηκών αυτοχρηματοδότησης των κρατικών δαπανών δεν πρόκειται να επέλθει σταθερότητα και να επανέλθει η χαμένη εμπιστοσύνη και αξιοπιστία για την ελληνική οικονομία.

Ακόμη και αν ένα μαγικό χέρι διέγραφε το χρέος της Ελλάδας η οικονομία μας δεν θα ξεπερνούσε την κρίση αν δεν κατάφερνε να εξαφανίσει τα ελλείμματά της. Γι’ αυτό και εξαρχής ετέθη ζήτημα επίτευξης ισχυρών πρωτογενών πλεονασμάτων, ικανών να καλύπτουν τις ετήσιες δαπάνες και να δημιουργούν κάποιο απόθεμα για την αποπληρωμή μέρους των τοκοχρεολυτικών δόσεων.

Στη βάση αυτής της λογικής συζητείται άλλωστε η ρύθμιση του χρέους ώστε να περιοριστεί το βάρος εξυπηρέτησης του και να διευκολυνθεί η δημοσιονομική διαχείριση. Υπό τον όρο πάντα ότι δεν θα δημιουργούνται νέα ελλείμματα και δεν θα χρειάζονται καινούργια δανεικά για την χρηματοδότησή τους.

Η ελληνική πολιτική ουδέποτε στα επτά χρόνια της κρίσης συμβιβάστηκε με αυτή τη γενική αρχή άρσης των συνθηκών της χρεοκοπίας και κατά καιρούς προέβαλε διάφορες διεκδικήσεις που αλλοίωναν την προσπάθεια και οδηγούσαν στην παράταση της κρίσης.

Επί της ουσίας το πολιτικό σύστημα δεν υιοθέτησε πλήρως τον στόχο άρσης των συνθηκών της χρεοκοπίας και δεν πειθάρχησε όπως οι συνθήκες απαιτούσαν.

Τώρα, έπειτα από επτά χρόνια ανολοκλήρωτων προσπαθειών, μπορεί να πει κανείς ότι είμαστε κοντά στον στόχο εξασφάλισης ελέγχου των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και επίτευξης πρωτογενών πλεονασμάτων ικανών να εξυπηρετήσουν υποτυπωδώς το χρέος. Αν μάλιστα επιβεβαιωθεί αυτή η συνθήκη είναι βέβαιο ότι θα μπορεί να διεκδικηθεί και μια ικανοποιητική ρύθμιση του χρέους που θα περιορίζει σημαντικά το μέγα βάρος της εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους.

Όσοι κατά καιρούς υπερασπίστηκαν αυτήν την εμφανώς εξαρχής μονοδρομική επιλογή υβρίστηκαν, λοιδορήθηκαν και πολλές φορές προπηλακίστηκαν, στην καλύτερη περίπτωση αντιμετωπίστηκαν ως εχθροί του λαού.

Αποδόθηκαν και σε εμάς κατηγορίες αντίστοιχες, θεωρηθήκαμε ως εκφράσεις συστημικές και αντιμετωπιστήκαμε ως υποτελείς των δανειστών και εκφράσεις της διεφθαρμένης ελίτ που έχει πουλήσει την ψυχή της στον διάολο.

  • Έφθασε όμως ο καιρός που απεδείχθη ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από αυτόν τη άρσης των συνθηκών που έφεραν τη χρεοκοπία. Αυτή είναι η μόνη αλήθεια. Και τώρα, κατά τα φαινόμενα, είναι η στιγμή για μεγάλες πολιτικές αποφάσεις.

Η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα αφού εξάντλησε τις θεωρούμενες διαπραγματευτικές δυνατότητες της και κατανόησε ότι δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις, δείχνει να αποδέχεται το βάρος που της αναλογεί.

Αν έτσι έχουν τα πράγματα, αν όντως είδε το φως το αληθινό, το συμφέρον της χώρας επιβάλλει την ενθάρρυνσή της ώστε να βάλει το ταχύτερο τη υπογραφή της σε μια συμφωνία εξόδου, επιτέλους, από την κρίση.

Όπως έχουμε ξαναπεί, φάγαμε το γάιδαρο, μας έμεινε η ουρά του..

Ας βοηθήσουν όλοι, ας κάνουν και εκείνοι που δεν μπορούν τα στραβά μάτια μήπως και τελειώσουμε επιτέλους με την κρίση και κάνουμε μια καινούργια αρχή που τόσο έχει ανάγκη ο τόπος.

Γιατί δεν αντιδρούν; Είναι ο φόβος; Είναι οι ιδεοληψίες; Ή μήπως η συνήθεια;

February 18, 20170

Τάκης Θεοδωρόπουλος

Πώς τον λένε τον υπουργό της Παιδείας; Γαβρόγλου, αν θυμάμαι καλά. Είπε τίποτε για τη σπείρα που έστειλε στο Ασκληπιείο Βούλας τον καθηγητή του Παντείου Αγγελο Συρίγο; Μα ο «πώς τον είπαμε» είναι και υπουργός και αριστερός. Οθεν συνάγεται ότι δεν θα παρέμβει ως εκπρόσωπος της Πολιτείας στην ελεύθερη διακίνηση ιδεών στον χώρο του Πανεπιστημίου. Διότι και τα μεταλλικά σπρέι και η κλωτσοπατινάδα ιδέες είναι.

Εξάλλου, ο κ. «πώς τον είπαμε» προσπαθεί να επινοήσει λύσεις για τα προβλήματα που έχει εντοπίσει στη λειτουργία του Χάρβαρντ. Οταν τις βρει θα ασχοληθεί και με το Πάντειο και την αλητεία που λυμαίνεται τους χώρους του. Και μην μου πείτε ότι είναι άκομψο να προσφωνώ κοτζάμ Γαβρόγλου «κύριο πώς τον είπαμε», διότι όταν ένας υπουργός δεν χαλάει τη ζαχαρένια του για τέτοιες λεπτομέρειες το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να ξεχάσεις το όνομά του. Για λόγους ψυχικής υγείας.

Και οι συνάδελφοι του κ. Συρίγου;

Ο λαλίστατος πληθυσμός των δημοσίων υπαλλήλων, η πνευματική ελίτ πάσης Ελλάδος που δεν χάνει την ευκαιρία να παρέμβει επί του Μεσανατολικού ή του συνταξιοδοτικού, του Τραμπ ή της Κεντροαριστεράς; Πού είναι αυτά τα κείμενα που τα υπογράφουν 200 τουλάχιστον πανεπιστημιακοί; Πού χειμάζει η ορμή τους;

Και γιατί δεν αποφασίζουν να κλείσουν το Πανεπιστήμιο έπειτα από τον ξυλοδαρμό του συναδέλφου τους, ώσπου να καθαρίσει από τους ανθρώπινους ρύπους, που το κατοικούν;

Η συνήθης απάντηση είναι: αν το κάνουμε αυτό, θα μας εντοιχίσουν και θα καεί η Αθήνα όπως το 2008. «Αναρχικοί», «αναρχοαυτόνομοι», «αντιεξουσιαστές», κατά τον δημοσιογραφικό λυρισμό. Σκέτη αλητεία, ανάγωγα φασιστοειδή. Γραμμένο σε τοίχους το σύνθημα με το Αλφα σε κύκλο μάς προτρέπει να απελευθερώσουμε όλα τα «έμβια όντα». Είναι υπαρκτό. Τα παιδιά αγωνίζονται για την απελευθέρωση της αμοιβάδας που κρύβεται στην ψυχή του κάθε ανθρώπου.

Ο κ. Συρίγος έκανε κάτι που στην Ελλάδα θεωρείται αδιανόητο. Εκανε το αυτονόητο. Ζήτησε από όσους ρύπαιναν τον τοίχο του Παντείου να σταματήσουν. Του επετέθησαν, κατάφερε να ακινητοποιήσει έναν από δαύτους με τη συμπαράσταση άλλων φοιτητών και κατέληξε στο νοσοκομείο. Η αστυνομία ήρθε έπειτα από μία ώρα. Η αντίδραση του κ. Συρίγου θα ήταν φυσιολογική πριν από μερικές δεκαετίες. Σήμερα θεωρείται παρά φύσιν. Η αμοιβάδα διασπάται και αναπαράγεται.

  • Είναι βέβαιο ότι οι φοιτητές, όπως και το διδακτικό προσωπικό, στην πλειονότητά τους, υφίστανται το μπάχαλο ως τυραννία που περιφρονεί τους κόπους τους και λεηλατεί τις προσδοκίες τους. Γιατί δεν αντιδρούν; Είναι ο φόβος; Είναι οι ιδεοληψίες; Ή μήπως η συνήθεια;

Πάντως, στις τελευταίες δημοσκοπήσεις η κ. Λεπέν εμφανίζεται να καλπάζει και διατηρεί την πρώτη θέση στον πρώτο γύρο.

Το λέω έτσι, για να δούμε πώς είναι ο κόσμος έξω από το Πάντειο.

1 2 3 4